Showing posts with label Heston Blumenthal. Show all posts
Showing posts with label Heston Blumenthal. Show all posts

23/01/2013

Encyklopedia Kuchni Brytyjskiej, C - Curry

"Hinduskie" curry to mięso (wszelakie - od najpopularniejszego kurzego, przez jagnięce, po baranie, a nawet koźlinę), ryby lub warzywa w pikantnym sosie z cebuli, czosnku i świeżego imbiru, z dodatkiem różnych zestawów przypraw. Słowo curry wywodzi się z tamilskiego „kari“, oznaczającego po prostu „sos“, nazywanie tej potrawy "curry z sosem" lub "w sosie", co niegdyś zobaczyłam na popularnym polskim blogu, jest zatem nietrafne (nikt w Anglii nie mówi "curry with sauce" bo sos to integralna część potrawy i nie ma "curry bez sosu"). Jest wiele rodzajów curry, mniej lub bardziej ostrych, a najczęściej jedzone nosi nazwę tikka masala. Pierwszy przepis na curry pojawił się już w 1747 roku, w książce kucharskiej Hannah Glasse. Glasse jest uważana za pierwszą pisarkę kulinarną w angielszczyźnie, stworzyła bowiem pierwszą książkę kucharską "dla ludzi" - przed nią książki zawierające przepisy były przeznaczone dla kucharzy, ergo - do użytku w kuchniach arystokratycznych. Historia Glasse jest przy tym b. ciekawa: była nieślubnym dzieckiem, a potem wdową z kilkorgiem dzieci na utrzymaniu, i choć jej książka sprzedawała się doskonale, i uczyniła ją na jakiś czas zamożną, trafiła do więzienia dla dłużników i zmarła w biedzie. Jej przepisy były pierwszymi, które były uproszczone, praktyczne i szybkie, przynajmniej na tyle, na ile było to możliwe w XVIII- wiecznej kuchni. Jej curry było potrawką z mięsa, np. królika, której mało wyrazisty smak poprawiały hinduskie przyprawy takie jak podprażone i zmielone nasiona kolendry. Wkrótce kucharze zaczęli stosować gotowe mieszanki przypraw, którymi doprawiano mdłe, bo z konieczności dokładnie gotowane, warzywa i mięsa. 
Przepis Hanny Glasse, stąd
Popularność curry wciąż rosła, a po upadku Imperium napływ emigrantów z Bangladeszu* i pojawienie się dużej ilości restauracji i tańszych tzw. curry houses (w Birmingham, angielskiej stolicy curry, zwane także balti houses), a więc knajpek gotujących wyłącznie curry, z dodatkami w postaci ryżu, chlebka naan, aloo gobi i innych, przyczyniło się do tego, że curry stało się jednym z ulubionych dań na wynos (take away) i dziś stanowi, obok fish & chips, narodową potrawę Wielkiej Brytanii. W samych Indiach na tego rodzaju potrawy raczej nie używa się określenia curry, a autentyczne hinduskie dania rzadko smakują tak samo, jak te podawane w restauracjach w UK, choć ze względu na to, że brytyjscy turyści w Indiach domagali się tikka masala z kurczaka, UK obecnie eksportuje to danie do Indii i Bangladeszu. 

Robert Makłowicz wspominał w Guardianie, że gdy w czasie studiów dorabiał pracując przy budowie parkingu pod Londynem, płacił niewielką sumę koledze Hindusowi, by jego żona przygotowywała aromatyczne hinduskie posiłki na lunch dla nich obu. Dzięki temu nie był skazany na nieapetyczne (dla niego) kanapki z Marmite czy frytki z octem, jak jego biali koledzy, lecz jadł „po królewsku i dochowując wierności kulinarnej spuściźnie Brytyjskiego Imperium.“
My jemy curry bardzo często. By nie ograniczać się tylko do najbardziej popularnego kwartetu, czyli tikka masala, jalfrezi, korma i green thai (które Osobisty Anglik gotuje z pamięci, i które stanowią w UK lwią część wszystkich curries, zarówno w sklepach, jak i restauracjach), wykupiliśmy abonament w jednej z firm, jakich tu wiele, która dostarcza gotowe mieszanki przypraw, wraz z przepisami, prosto do domu. Dzięki temu spróbowaliśmy już pysznych curries z Goa, Sri Lanki, z różnych regionów subkontynentu indyjskiego, etc. Największym bowiem problemem, a przy tym najlepszą gwarancją sukcesu, jest skomponowanie mieszanki przypraw, których może być z łatwością 20 w samym curry, nie wspominając o przyprawach potrzebnych do zwyczajowych dodatków, takich jak dhal, aloo gobi czy raita. Osobom z UK bardzo polecam takie serwisy, choć podrażają one koszt obiadu.
Nasz zestaw do copiątkowego curry (Friday Night Curry)
Wracając do wyjątkowego miejsca curry w tutejszej  kulturze kulinarnej: tak jak w Polsce w piątkowy wieczór wychodzi się po pracy na drinka czy na kawę, tak tutaj spotkania towarzyskie często łączą się z wizytą w pubie (bo wiele z nich serwuje curry czy dania kuchni tajskiej) lub restauracji, by wspólnie zjeść curry (stąd też nazwa naszych zestawów przypraw). Dla wielu osób curry na wynos i film to idealny sposób na spędzenie weekendowego wieczoru. Poniedziałkowym rytuałem Hestona Blumenthala, gdy jeszcze był żonaty (w zeszłym roku zostawił żonę po 22 latach razem) było KUPNE, gotowe curry i oglądanie filmu.
W sieci oraz książkach kucharskich brytyjskich szefów i kucharzy, znajdziecie mnóstwo receptur na curries - sprawdzone i nieskomplikowane przepisy są np. u Nigelli i Jamiego. Nie brakuje też książek dla osób bardziej zaawansowanych: polecam szczególnie dzieła Madhur Jaffrey - recenzję jej najnowszej książki znajdziecie u Bei. Jeśli nie chcecie kupować 20 przypraw i tłuc ich w moździerzu, są oczywiście gotowe sosy, choć doznania smakowe nie będą równie wysublimowane - sekret dobrego curry to dobrej jakości, niezwietrzałe przyprawy. BTW, przeraziła mnie pewna znajoma, gdy zapytała czy tikka masala ze słoika pasuje do makaronu - miałam już wizje straszliwej kulinarnej zbrodni, ale, uspokajam koneserów curry, szczęśliwie sos nie zbrukał makaronu.

*Wiele, jeśli nie większość, restauracji hinduskich w UK, prowadzą Bengalczycy z Bangladeszu.

12/02/2012

Encyklopedia Kuchni Brytyjskiej - C, część V

Crumble - czasownik to crumble znaczy "kruszyć", można by się zatem uprzeć i nazywać crumble "kruszonką", ale prawdziwy crumble to nie sama kruszonka, którą posypuje się ciasto, lecz przede wszystkim podpieczone owoce pokryte mieszanką masła, cukru i mąki, czasem także płatków owsianych, mielonych czy posiekanych migdałów, oraz, jak w przepisie, który podaję poniżej, marcepanu. Najbardziej tradycyjny angielski crumble to apple and blackberry - z jabłkami i jeżynami, lub samymi jabłkami, przy czym najczęściej wykorzystywanym gatunkiem jest oczywiście Bramley. W sezonie na śliwki i rabarbar popularne są także plum i rhubarb crumble, nietrudno też znaleźć przepisy na crumbles z rozmaitymi owocami jagodowymi i gruszkami. Modne ostatnio stały się crumbles słone, z warzywami.
To jeden z najprostszych deserów, który jednocześnie wpisuje się w kategorię comfort food: znany tu wszystkim od dziecka, podawany jest w internatach i pubach, w sklepach można też kupić rozmaite gotowe crumbles, choć to opcja tylko dla tych, którzy nie chcą mieć nic wspólnego z kucharzeniem, bo zaiste niewiele jest równie prostych i odpornych na sknocenie przepisów. Ponadto owoce i dodatek płatków owsianych czy użycie mąki orkiszowej zmniejszają "indeks grzeszności" - humble crumble nie nabije nam tylu punktów na liczniku kaloryczności i niebezpieczeństwa dla figury, co np. tort czekoladowy.
Popularne tu dodatki do crumble to np. kolejne hasło na C, czyli custard, zwany po francusku creme anglaise czyli kremem angielskim: to mieszanka cukru, żółtek i mleka, tradycyjnie z dodatkiem wanilii; w UK można też kupić custards w różnych mniej ortodoksyjnych smakach, np. cytrynowy, czekoladowy lub lawendowy. Pyszny jest blackcurrant  custard, czyli z czarną porzeczką. W zależności od ilości użytych żółtek, custard ma albo konsystencję płynną i służy do polewania deseru, lub bardziej stałą - w takiej często używany jest do tradycyjnych deserów typu trifle. Popularne i uznawane jednocześnie za wykwintne jest ciasto custard tart - parę lat temu przebojem był ten przepis znanego tu szefa kuchni Marcusa Wareinga, do dziś zresztą jest to bardzo często zamawiany deser w jego restauracji. Ostatnio mój nadworny kucharz upiekł taką tartę z lemon custard, wg przepisu samego Hestona Blumenthala - przepis po angielsku jest tu - zapewniam, że tarta ma wyjątkowy smak, wyznam też, że po zrobieniu w krótkim odstępie dwóch, M powstrzymuje się od pieczenia kolejnych, bo oboje nie potrafimy się jej oprzeć.
Lemon Custard Tart
Crumble polewa się też czasem po prostu (znowu C!) cream, czyli śmietaną (double cream, kremówka), lub podaje z gałką lodów, najczęściej waniliowych. Rhubarb and custard to bardzo angielskie połączenie - w tradycyjnych sklepach ze słodyczami można kupić cukierki o tym smaku, dobre lodziarnie oferują też takie lody.
Niedawno popularne pismo kulinarne Delicious podało tu przepis na Najlepszy Crumble Świata. Czym prędzej go wypróbowałam, bo crumble robię co najmniej raz w miesiącu, i nie zawiodłam się - od tego czasu zawsze używam tego przepisu. Podaję polską wersję:


Najlepszy Crumble Świata

Na spód:
3 jabłka Bramley
2 jabłka Cox*
sok z jednej cytryny
200g jeżyn (zastąpiłam mrożoną mieszanką owoców jagodowych)
100g cukru demerara
4-5 goździków (opuściłam)
1/2 łyżeczki imbiru
200g marcepanu

Na kruszonkę:
200g schłodzonego masła
250g mąki pszennej lub orkiszowej
50g cukru demerara
75g pokrojonych drobno migdałów
1 łyżeczka cynamonu
skórka otarta z dwóch cytryn

Nagrzej piekarnik do 180 stopni. Obierz i pokrój jabłka i ułóż kawałki w naczyniu, w którym będziesz piec crumble. Skrop sokiem z cytryny, następnie dodaj jeżyny, cukier, goździki i imbir. Na wierzchu pokrusz w miarę równo marcepan.
Wsyp mąkę do miski, dodaj masło (ja zwykle kroję masło na małe kawałki) i mieszaj rękoma do uzyskania grudek. Dodaj cukier, przyprawy, skórkę z cytryn i migdały. Piecz ok. 45 minut, podawaj po  lekkim ostudzeniu (ok. 5 minut) z custard, śmietaną lub lodami.
Zdjęcie z Delicious
*oczywiście można użyć jabłek innych gatunków

28/12/2011

What is the name of the most famous elf? Elf-is

W tytule typowy niskich lotów żarcik wyciągnięty z Christmas Cracker'a - w Polsce dzielimy się opłatkiem, tu - dwie osoby ciągną za swój koniec crackera, który zawiera żarcik, papierową koronę i prezencik, zwykle śmieciowy, choć domy towarowe, takie jak Selfridges, sprzedają wersje luksusowe, np. Lancome - w środku takiego crackera są miniaturki perfum i kosmetyków tej marki. Ten sam dom towarowy sprzedaje też bestsellerowy Lancome Advent Calendar (bo kto powiedział, że kalendarze adwentowe są tylko dla dzieci?) - za każdym okienkiem kryje się miniaturka, i to nie tylko produktów tej marki, ale także kilku innych, np. Shu Uemura i Giorgio Armani (obie marki, szczególnie Armani, należą do moich ulubionych).

Nicholas w koronie z Christmas Cracker, jedzący ziemniaka pieczonego w gęsim tłuszczu (jak zawsze niemal wszystkie potrawy M przygotował korzystając z przepisów Nigelli).  W tle nasze Christmas Card "tree"
Brukselka z kasztanami i chorizo (powinna być pancetta, ale zapomnieliśmy kupić, a chorizo znakomicie ją zastąpiło). Obok Christmas Cracker
Brukselkową "łodygę"(?) daliśmy Edisonowi do zabawy
Wybaczcie, że nie zdążyłam tu z życzeniami. Mam nadzieję, że święta upłynęły Wam radośnie i w zdrowiu i dziękuję  serdecznie za wszystkie prezenty, kartki i życzenia. Nasze święta takie były, a spędziliśmy je w dużej mierze z przyjaciółmi. W tym roku Boże Narodzenie było typowe dla Południa Anglii, a więc niebiałe.
Mój Christmas Pudding na etapie przygotowania
Spośród ton pysznego jedzenia, jakie pochłonęliśmy (świąteczna żarłoczność poprzedzona była wyrzeczeniami diety, o którym to ataku niepoczytalności kiedy indziej) wyróżniam kupne, ale Hestonowe ciasto - Spiced Popping Candy Cake. Na bazie z orzeszków laskowych i shortbread (maślanych ciastek, typowych dla Szkocji) umieszczono czekoladowo - pomarańczową masę ganache. Tym, co je wyróżnia i zapewnia tzw. wow factor, jest posypka z popping candy, czyli "strzelających" słodyczy, i płatków złota (tu jest przepis, jeśli chcecie odtworzyć pomysł Hestona). I tak oto drogie i dekadenckie ciasto szefa - celebryty przywołało wspomnienie zgrzebno - przaśnych czasów dzieciństwa za komuny, kiedy takie efekty zapewnialiśmy sobie liżąc oranżadki w proszku...
A już w styczniu nowa seria Hestona w TV, w której będzie nas uczyć jak gotować jak on w zwykłej kuchni - can't wait!
W Waitrose można kupić także popping candy:
W tym roku zarówno nasze drzewko, jak i papier prezentowy, były częściowo w stylu skandynawskim - czyli dużo czerwonych reniferów i serc - plecione ozdoby w kształcie serca,  tzw. Julehjearten, to duńska tradycja Bożonarodzeniowa
Udekorowany świątecznie dom w Danii - jakże chciałabym, by 2012 zbliżył mnie do realizacji marzenia o takim domu...
Oprócz rozkoszy podniebienia i spotkań z przyjaciółmi, jak zawsze największą dla nas przyjemnością świąt są Christmas Specials, czyli specjalne programy telewizyjne, m.in. animacja The Gruffalo's Child i Downton Abbey Christmas Special (polecam recenzję na polskim blogu Rusty Angel, choć diametralnie nie zgadzam się z autorką nt. Richarda) - przy okazji: nie byłam jednak w Highclere Castle na kiermaszu, i jestem zbyt zła, by wyjaśniać, dlaczego - ale będę tam w kwietniu, obiecuję.
Przyszły rok to 200 rocznica urodzin Dickensa - który notabene ukształtował tradycje świąteczne w Anglii w tak wielkim stopniu, że mówi się o nim, iż "wynalazł" Boże Narodzenie (invented Christmas) i będzie się w związku z tym wiele działo (już ukazały się dwie nowe, znakomite biografie) - wczoraj pokazano pierwszy odcinek Great Expectations, z aktorem o urodzie Adonisa w roli głównej - doskonała adaptacja, bardzo polecam, i nie tylko dla Douglasa Booth'a *mrugam*. Więcej  w moim podsumowaniu 2011 roku w TV, które, podobnie jak filmowe, mam nadzieję jeszcze tu napisać przed 1 stycznia, a na razie uraczam Was zdjęciem Douglasa:

03/12/2011

I am dreaming of..Heston's mince pies

Nasz szkolny Christmas Fair bardzo się udał, dziękuję Wam za życzenia i pytania. Szkoła Nicholasa jest niewielka, a rodzice bardzo zaangażowani, te mamy, które działają w School Association czyli czymś w rodzaju Komitetu Rodzicielskiego, organizują sporo specjalnych imprez, z których dochód zasila kasę szkoły, dzięki czemu różne przyjemności, takie jak wycieczki czy świąteczne przedstawienie (panto), które przyjechało do szkoły, kosztują nas niewiele. Jedna mama - marketingowiec robi profesjonalny newsletter, poza tym komunikacja ze szkołą odbywa się także na bieżąco w systemie emailowym*. Sprzedaliśmy masę losów na loterię (to do tego się zgłosiłam), bo też i fanty, ufundowane przez lokalne biznesy, były naprawdę godne pożądania: warte ponad setkę funtów kosze wypełnione wiktuałami, kupon do dobrego salonu fryzjerskiego, zestaw nowości książkowych itd. Nam się też poszczęściło, bo wygraliśmy kilka butelek dobrego alkoholu. Oprócz kiermaszu, fundusz szkoły zasiliły też pieniądze z kartek świątecznych - tak jak w zeszłym roku rysunki dzieci przetworzono w profesjonalnej drukarni - niektóre z Was czytających mogą się spodziewać takiej kartki *mrugam*.  W tym roku dzieci narysowały  też swoje autoportrety, które następnie zostały przeniesione, wszystkie razem, na lniane ścierki i torby zakupowe - jeszcze nie zrobiłam zdjęcia, ale obiecuję pokazać, jak wspaniale i (zabawnie) wyszły, i jaki to doskonały prezent dla rodziny.
Wczoraj odbyła się kolejna impreza, z której dochód wesprze szkołę - kurs gotowania. Tata jednej z uczennic to wysokiej klasy szef kuchni, który ma 4 restauracje i gastropuby, i jest zdobywcą gwiazdki Michelin**, brał też udział w telewizyjnym programie kulinarnym pt. The Great British Menu. Udostępnił on swój czas i umiejętności za darmo, dzięki czemu opłaty za kurs pójdą na konto SA. Wyspiarze to jeden z najbardziej hojnych i kreatywnych narodów świata, jeśli chodzi o dobroczynność - bardzo to inspirujące i na pewno jeszcze napiszę o tym, jak to się tu robi.
Na kiermaszu było też stoisko z grzanym winem i mince pies. Moje pierwsze mince pie w tym roku było jednak od Hestona - z sosnowym cukrem pudrem. Pyszne!




Marzę o kolejnym opakowaniu, a także o innych wytwornych smakołykach:
...domku z piernika (z Selfridges)...
...jadalnych bombkach z czekolady (marki Gü)...


...marcepanowych owocach (Fortnum & Mason)...

...kolejnych jadalnych bombkach (Laduree)...

...a jak o francuskich świątecznych słodkościach mowa, to także chciałabym Bûche de Noël (Yule Log - Polano Bożonarodzeniowe) Laduree
...lub takie, bardziej bajkowe (Maison Blanc)...
...marzę też o specjalnie na Boże Narodzenie robionych, gruszkowo -kasztanowych, z drobinkami jadalnego złota, makaronikach od Laduree...
...i niejadalnym, ale za to słodkim, pierniczku - zawieszce od Tiffany'ego

 *Kiedy pomyślę, jak niewiele się działo pod tym względem w mojej podstawówce, i jak słaby był kontakt nauczycieli z rodzicami, to mi smutno - no ale ja chodziłam do bylejakiej szkoły na głuchej prowincji, gdzie wiele dzieci pochodziło z wyjątkowo biednych, nawet jak na owe ponure czasy, domów. Wielu rodziców w szkole Nicholasa to bardzo zamożni przedstawiciele klasy średniej, pracujący często na wysokich stanowiskach, czyli typowi mieszkańcy Winchesteru, jednego z najdroższych i najbardziej snobistycznych miejsc na Wyspach. By nie odstawać strojem, mój "mundurek" na odprowadzanie i odbieranie synka to kalosze Hunter, kurtka Barbour lub macintosh marki Boden (Boden - wearing classes to już odnotowany przez słownik oksfordzki synonim middle class).
** Errata po publikacji: dziś dowiedziałam się, że ma  razem 3 gwiazdki.

14/11/2011

Podsumowania i polecanki - kulinarnie

Stało się już tradycją, że przed świętami piszę o prezentach: tych, które chciałabym otrzymać a przede wszystkim podarować, oraz/lub tych, które faktycznie kupiłam. W tym roku postanowiłam upiec dwie pieczenie na jednym ogniu i przy okazji podzielić się odkryciami w kilku sferach, a zacznę od kulinarnej, bowiem jutro jest Stir Up Sunday, i chciałam się pochwalić, że w tym roku po raz pierwszy przygotowałam  Christmas Pudding. Korzystałam z ręcznie zapisanego, bardzo starego przepisu od dawna nieżyjącej matki mojej sąsiadki Sandry - zrobiłyśmy nasze puddingi wspólnie w jej kuchni, i mam nadzieję, że to się stanie tradycją, bo uwielbiam moich sąsiadów, i choć niczego bardziej nie pragnę niż wyprowadzki do wymarzonego domu, z całą pewnością podtrzymam tę przyjaźń.
Pamiętacie, jak pisałam o jednej z największych sensacji kulinarnych ostatnich lat, jaką był Christmas Pudding z ukrytą skarmelizowaną pomarańczą Hestona Blumenthala dla sieci Waitrose? Puddingi wyprzedały się błyskawicznie, po czym sprzedawano je na eBay za £150 za sztukę (w Waitrose kosztowały ok. £15). W tym roku ta sieć znowu wyprodukowała pudding Hestona, tym razem nawet w dwóch rozmiarach (większy z pomarańczą, mniejszy z mandarynką - dla nas lepszy) i znowu wszystkie zniknęły w rekordowym tempie - tym razem nie miałam szczęścia, ale mają je znowu rzucić i czyham, czyham. Jeśli uda mi się go upolować, oznacza to, że będziemy mieli trzy puddingi (mnie wyszły dwa), czyli o wiele za dużo - na szczęście jednak lody puddingowe są po prostu przepyszne, a sam pudding można trzymać, i to poza lodówką, przez wiele miesięcy.
Lody z Christmas Pudding - przepis z BBC Good Food
A skoro o sensacjach mowa - o tym koncentracie pisano nawet w Polsce. Taste No 5 Umami Paste to "dziecko" Laury Santtini, Angielki włoskiego pochodzenia.
Piąty smak zamknięty w tubkę
Ten koncentrat z pomidorów, borowików, parmezanu, anchois, czarnych oliwek, czosnku, octu balsamicznego i przypraw naprawdę podkreśla smak potraw i nie przesadzę mówiąc, że uzależniliśmy się od niego. Odrobina dodana do risotto czy curry czyni je jeszcze pyszniejszymi, nawet "zwykła" bruschetta z pomidorami i mozzarellą lepiej smakuje z dodatkiem tego piure. Umami Paste jest dostępny, zgadnijcie gdzie?...tak, tak, w Waitrose, za £2.99 - w Amazonie też, ale niestety znowu ze sporą przebitką. Nie będę się upierać, że to prezent porównywalny do biżuterii od Tiffany'ego, ale osobiście znam wiele osób, które by ucieszył.
Inny drobiazg dla domowej bogini to ten "stempel" do ciastek. Mam taki i muszę przyznać, że stemplowanie ciastek to niezła zabawa, nie tylko dla dzieci.
Innym takim drobiazgiem, który mi umila pieczenie, są te zakładki z Anthropologie. Jasne, można użyć innych, niekoniecznie z kulinarnymi ilustracjami, ale ja lubię estetyczną konsekwencję.


Tradycyjnie już kupuję małżonkowi do świątecznej skarpety dobrego gatunku kawę lub herbatę. W tym roku kupiłam herbatę zapakowaną w tę puszkę, ozdobioną sloganem z II wojny światowej, który w ostatnich latach zrobił tu zawrotną karierę (także jego różne parafrazy) - jeśli odwiedziliście UK i nie zobaczyliście ani jednego kubka, ścierki czy innego przedmiotu z tym zdaniem, to idźcie czym prędzej do okulisty, no chyba, że spędziliście cały czas w odciętej od cywilizacji chacie na Orkadach.


Największym odkryciem tego roku, jeśli chodzi o knajpy, jest dla mnie wizyta w uznawanej za najlepszą w UK, czyli pewnie tym samym w Europie*, restauracji wegetariańskiej, Terre a Terre w Brighton. Oprócz może obiadu w duńskim Falsled Kro i lunchu w lokalnym The Black Rat, nigdy nie zjadłam równie pysznego posiłku. Na pewno zaś był to posiłek najbardziej zaskakujący, zaś potrawy najbardziej niezwykłe (ale nie udziwnione). O tym, co jadłam, napiszę osobno.
Książka z przepisami z restauracji
*Tu jest stosunkowo dużo wegetarian, choćby dlatego, że mieszkają tu tysiące hinduistów, i dużo restauracji wegetariańskich, natomiast w "kontynentalnej" Europie jest z tym  generalnie gorzej, dlatego ośmielam się zakładać, że Terre a Terre ma bardzo niewielką konkurencję.

21/09/2011

Pytania do siebie

Niedawno Maniaczytania, autorka znakomitego bloga o książkach, przyznała mi nagrodę One Lovely Blog Award, co było szalenie miłe - dziękuję! W ramach podziękowań postanowiłam odpowiedzieć na serię pytań, które niedawno krążyły w anglojęzycznej blogosferze. Gdyby Wam kiedyś zabrakło weny, możecie skorzystać z tego kwestionariusza.

1. Jakie wydarzenie wywarło największy wpływ na twoje życie, i dlaczego?

Było kilka takich wydarzeń, ale wiele moich przekonań i wyborów ma swoje źródło w tych 12 miesiącach, które spędziłam w Danii. Wyjechałam tam w wieku 17 lat. Prosto z bardzo rygorystycznej, wybitnie konserwatywnej, nawet jak na konserwatywne polskie realia, szkoły trafiłam do typowo liberalnej szkoły duńskiej - to był prawdziwy szok kulturowy, ale nie w sensie negatywnym, wręcz odwrotnie. Po powrocie tęskniłam bardzo za Danią, gdzie mój światopogląd i wartości podzielała większość znanych mi osób, a nie mniejszość, jak w geograficznie niedalekiej, ale pod względem mentalności bardzo innej Polsce. Z podobnych względów decyzja o wyjeździe do Anglii na stałe przyszła mi z łatwością i nigdy jej nie żałowałam. Kariera polityczna (a także dziennikarska) takiej np pani (trudno mi było uwierzyć, że ona jest "for real", i  że nie jest to nieudolna próba satyry, ale koleżanki zapewniają, że ta pani takie brednie wypisuje na serio i jest podobno w pełni władz umysłowych, choć nie do końca rozwiały moje wątpliwości co do tego ostatniego) skończyłaby się tutaj, zanim by się zaczęła.
Zamek Egeskov, Dania


2. Gdybyś miała cały dzień wolny od obowiązków, tylko dla siebie, to jak byś go spędziła?

Wsiadłabym w pociąg do Londynu, a tam: kawa i cynamonowa bułka w Nordic Bakery, następnie przechadzka po Marylebone High Street i zakupy we flagowej księgarni Oxfam'u, może odwiedziny w  największym w Europie dziale z butami w Selfridges; potem lunch w The Wolseley, następnie wystawa w National Gallery lub V&A, herbatka dla faszonistek (Prêt-à-Portea)w hotelu Berkeley Knightsbridge... Wszystko to pod warunkiem, że oprócz wolnego dnia dostałabym od losu także zastrzyk gotówki - jak marzyć, to marzyć. Jeśli nie: napisałabym parę postów na zapas, poczytałabym książkę, upiekłabym coś słodkiego, zmniejszyłabym i uporządkowała trochę zdjęć, napisałabym kilka zaległych mejli...
Herbatka w Berkeley. Porcelana jest marki Paul Smith
3. Czego, jeśli chodzi o jedzenie lub picie, nie mogłabyś się wyrzec?

Kawy. Kiedy w ciąży piłam jej mało, i słabą, było to duże wyrzeczenie, bo od kiedy uzależniłam się od kawy mieszkając w Danii (to jeden z przykładów, jak duży wpływ miał na mnie ten kraj), nie wyobrażam sobie dnia bez choć jednego espresso. Bez herbaty też bym długo nie pociągnęła.

4. Gdybyś mogła się wybrać w podróż w dowolne miejsce, nie licząc się z kosztami, to dokąd byś pojechała, i dlaczego właśnie tam?

Do Bhutanu. Każdy turysta musi mieć wizę, a liczba wydawanych rocznie jest bardzo ograniczona, nie są też tanie. Tym samym Bhutan to miejsce idealne miejsce dla mnie, turystycznej snobki (nie ma nic gorszego w moim mniemaniu, niż wyjazdy typu all - inclusive do Tunezji czy Egiptu) - rząd tego państwa, jedynego na świecie, który mierzy obok GDP, także GNH (Gross National Happiness - 96% obywateli deklaruje, że są szczęśliwi) wprowadził te ograniczenia ze względów głównie ekologicznych. Telewizja dotarła tu dopiero w 1999 roku, i jest to kraj przesiąknięty buddyzmem (jedyny, gdzie dominuje tantryczna odmiana buddyzmu, Mahayana), gdzie podobno najbardziej nawet zblazowani i bywali w świecie podróżnicy wyzbywają się cynizmu.

Klasztor w Bhutanie
5. W oryginale: Who do you have a crush on? Kto ci się podoba/w kim się platonicznie podkochujesz?

Jak wspominałam ostatnio, kobiety często podkochują się w bohaterach powieści, i ja nie jestem wyjątkiem: zarówno Mr Darcy, jak i Rhett Butler są zawsze "do usług", jak na prawdziwych dżentelmenów przystało. Timothy Olyphant aka Raylan Givens w doskonałym serialu Justified.
Timothy Olyphant
Idris Elba. Michael Chabon. Michael Fassbender. Więcej grzechów nie pamiętam.

6. Gdybyś rządziła swym krajem, co byś zrobiła?

Uff, od czego zacząć?! Na pewno chciałabym zreformować edukację: obecny system jest w dużej mierze odpowiedzialny za głębokie podziały w tutejszym wciąż klasowo podzielonym społeczeństwie, bo zamiast je niwelować, jeszcze je umacnia. Niedawne zamieszki mają źródło m.in. w tym, że w biednych dzielnicach szkoły są często kiepskie. Tym samym osoby już na starcie pokrzywdzone nie mają żadnych szans na wyrwanie się z kręgu ubóstwa, i to nawet wtedy, gdy są zdolne i chcą się uczyć - Anglia ma najbardziej zróżnicowane pod względem poziomu szkoły podstawowe i średnie w Europie, jeśli nie na świecie: od doskonałych, z których uczniowie trafiają potem do najlepszych uczelni świata, po tak złe, że nastolatki je kończące to pół - analfabeci. W Polsce też zainwestowałabym w edukację - ale za to w tę uniwersytecką, bo wystarczy spojrzeć na listę 100 najlepszych uczelni świata, by przekonać się, że potęgą pod tym względem nie jesteśmy.
Mniej poważnie: 10 Downing Street miałoby zawsze zapas tego, co dla sieci Waitrose przygotowuje Heston Blumenthal. Minionego lata objadałam się jego Salted Caramel Popcorn Ice- Cream (lody o smaku popcornu o smaku słonego karmelu).

7. Gdybyś mogła spędzić jeden dzień w czyimś ciele, kogo byś wybrała?

Annę Wintour, szefową amerykańskiego Vogue. Nie żebym była żądna władzy, ale wspaniale byłoby się przekonać, jak to jest być jedną z najbardziej wpływowych kobiet świata, dla której wszyscy tańczą tak, jak ona im zagra *mrugam*. No i poza tym spędziłabym cały dzień na pogawędkach z Karlem i innymi projektantami, może nawet zadzwoniłabym do Michelle O.  i odwiedziła Marca J. w jego studio, na lunch zaś wybrałabym się z Tomem F.
Mogę chociaż ją podejrzeć przy pracy - film dokumentalny The September Issue,  polecam

16/06/2011

Scandilicious

Recenzując Nordic Bakery pisałam o skandi- manii ogarniającej Wyspy, dziś o kulinarnym aspekcie tej mody. Już w 2007 roku Gordon Ramsay pisał o modzie na kuchnię skandynawską i wschodzącej gwieździe na międzynarodowym firmamencie restauracyjnym, Marcusie Samuelssonie z nowojorskiej restauracji Aquavit. Potem mój ulubiony krytyk kulinarny, AA Gill z Sunday Times, jako pierwszy obwieścił w swojej recenzji, że kopenhaska Noma podaje najlepsze jadło na świecie, co wkrótce potwierdził oficjalny werdykt międzynarodowego jury. Ta recenzja i wyjawienie światu, gdzie można najlepiej zjeść, zemściła się na Gill'u - gdy niedawno próbował zarezerwować tam stolik, odmówiono mu, bo najważniejszą cechą wszystkich skandynawskich nacji jest umiłowanie równości*- krytyk, nie-krytyk, i to nawet ten, któremu zawdzięcza się tak wiele - nikt nie dostanie stolika poza gigantyczną kolejką**, wszyscy są równi. Zresztą AA Gill wcale się nie obraził i napisał, że szanuje Duńczyków jeszcze bardziej. Zamiast Nomy zrecenzował inną kopenhaską restaurację, Sankt Anne, znowu w samych superlatywach (rzadkość).
Rene Redzepi, szef kuchni w Nomie, to rywal Hestona Blumenthala, dla którego w Pod Tłustą Kaczką przez pewien czas pracowała osiadła w Londynie Norweżka, Signe Johansen. Jest ona profesjonalną szefową kuchni i właśnie ukazała się jej książka pod doskonałym tytułem Scandilicious - teraz już zawsze będę tego przymiotnika, zlepka słów Scandi i delicious (pyszny), używać w stosunku do kuchni skandynawskiej.
Zdjęcie ze Scandilicious - waniliowe wafle na kwaśnej śmietanie z pomarańczami
Moda na kuchnię skandynawską i związany z tym prawdziwy wysyp książek kucharskich z przepisami z tego regionu Europy wynika z tego, że potrawy skandynawskie są sycące, pasują do surowego klimatu, a przede wszystkim są zdrowe i,  jedzone w rozsądnych, ekhem, porcjach (spozieram na wafle myśląc, że trudno by mi było zachować umiar), nietuczące. W książce Signe znajdziemy większość klasycznych skandynawskich potraw, a więc bułeczki cynamonowe (to ulubiona przyprawa w tych krajach) oraz kardamonowe; pełnoziarniste pieczywo, śledzie na różne sposoby, inne ryby, pulpety, pasztet z wątróbki, glogg (grzane wino), duńskie Drommekage (Ciasto - Marzenie), szwedzkie Kladdkaka (ciasto czekoladowe), ciasto Daim (ze słodyczami, które można kupić w Ikei) oraz Pokusę Janssona. W wielu przepisach mąkę pszenną zastąpiono zdrowszą orkiszową. Takie potrawy jak omlet z czosnkiem niedźwiedzim nie są może wyrafinowane, ale dla mnie fakt, że niemal wszystkie może wykonać osoba z niewielkim doświadczeniem w gotowaniu, to zaleta. Książka, jak przystało na tom poświęcony kuchniom krajów, gdzie dobry gust wysysa się z mlekiem matki, jest pięknie wydana - do zdjęć użyto ikonicznego szkła i porcelany skandynawskich marek. Przykro mi, ale gorąco polecam.
Leila Lindholm 
Podobnie jak Signe, Szwedka Leila Lindholm zdobywała kulinarne ostrogi w sławnej restauracji, we wspomnianej wcześniej Aquavit, a potem także w różnych knajpach w Sztokholmie. Jej najnowsza książka, One More Slice, nie jest dla carbophobes (osób, które boją się węglowodanów), poświęcona jest bowiem potrawom mącznym: znajdziemy tu przepisy na rozmaite chleby, pizze (w tym aż 5 przepisów na pizze słodkie), makarony i słodkie wypieki - jest dużo przepisów na rozmaite brownies i blondies.

Tym samym książka Leili nie jest dublem książki Signe, lecz ją uzupełnia (a przynajmniej ja tak usprawiedliwiam to, że mam obie).
Do mojej kolekcji chciałabym dołączyć też popularne książki Triny Hahnemann - to właśnie jej The Nordic Diet zrobiła wiele, by spopularyzować kuchnie Północy tu w UK - parę jej przepisów, a także potrawy i wypieki z innych skandynawskich  książek kucharskich znajdziecie u fanki tych kuchni -  Lo, na jej blogu Pistachio.
Marzy mi się też poświęcona już wyłącznie kuchni duńskiej, na razie jednak za droga, Sweet on Denmark:

O książce kucharskiej The Nordic Bakery pisałam w recenzji tejże, zaś o skandynawskiej książce kucharskiej dla dzieci i wielbicieli Muminków pisałam tu.
*Ta równość i skromność, zwana Janteloven, to klucz do tego, że od lat te narody znajdują się na szczycie najszczęśliwszych nacji. Choć Brytyjczycy przynudzają zawsze z idiotycznymi żartami nt. samobójstw, prawda jest taka, że Duńczycy czy Finowie są znacznie szczęśliwsi od nich, a to dlatego, że Skandynawowie nie mają przestarzałego systemu klasowego i ogromnej, wciąż powiększającej się przepaści między biednymi a bogatymi. W Finlandii szkoły prywatne, od których w UK zaczyna się na podział na równych i równiejszych już w wieku 4 lat, są zakazane. Wszędzie w Skandynawii szkoły prywatne to rzadkość, bo edukacja państwowa jest na wysokim poziomie (znowu, w przeciwieństwie do wielu państwowych szkół tutaj). Moje uwielbienie dla Skandynawii bierze się między innymi właśnie z podziwu dla tej cechy - a to, czego najbardziej nie znoszę w UK, to fakt, że pod względem podziałów społecznych znacznie Wielkiej Brytanii bliżej do USA, a nawet Indii, niż do swych dawnych najeźdźców. Mam zresztą zamiar napisać tu miłosny poemat prozą na temat wszystkiego, za co kocham Skandynawię.
** To są też kraje najbardziej odporne na korupcję.

01/04/2011

Autyzm jest trendy II - Światowy Dzień Autyzmu

Temple Grandin, jedna z najsławniejszych osób z autyzmem na świecie, a przy tym autorytet w dziedzinie zoologii i projektantka najbardziej humanitarnych rzeźni, twierdzi, że gdyby nie osoby neuro - nietypowe, ludzkość być może nadal byłaby na etapie epoki kamienia łupanego. Pisałam o telewizyjnym filmie biograficznym, w którym w postać Temple wcieliła się Claire Danes (wspomniałam też wtedy o innym filmie, w którym osobę z Zespołem Aspergera zagrał jej mąż, Hugh Dancy. Danes w niedawnym wywiadzie w Sunday Times powiedziała, że był to szczęśliwy zbieg okoliczności, oboje bowiem mogli korzystać z tych samych książek w trakcie przygotowań do swoich ról). Danes zbiera teraz nagrody za tę rolę na prawo i lewo a film zawitał już do Europy, w UK pokazany zostanie 3 kwietnia, z okazji jutrzejszego Światowego Dnia Świadomości Autyzmu (International Autism Awareness Day), mam zatem nadzieję, że i któraś z polskich stacji go zakupi. Książki Temple są klasyką, jeśli chodzi o literaturę o autyzmie, w dodatku napisane przez osobę z ASD, co jest wyjątkowe.  Niektóre z nich są także klasyką z dziedziny zoologii.
Słynna książka Thinking in Pictures, która w fascynujący sposób opisuje sposób myślenia osoby neuro-nietypowej
Tu z kolei klasyka z dziedziny psychologii zwierząt
Wracając do tezy Temple: potwierdza ją udany serial komediowy, The Big Bang Theory, którego bohater, Sheldon, zdradza klasyczne objawy Zespołu Aspergera. Wśród geniuszy nauk ścisłych mniejsza lub większa neuro - nietypowość jest...typowa - a bez nich nadal spędzalibyśmy dni na dłubaniu w ziemi w poszukiwaniu jadalnych korzonków. Gdzieś na spektrum autystycznym, na końcu bliskim neurotypowości, znajduje się być może również Mark Zuckerberg, założyciel Facebooka (jeszcze raz polecam The Social Network), o to samo podejrzewany jest Bill Gates, a także jeden z kilku zaledwie ludzi, którzy fortuną dorównali, a nawet prześcignęli Gates'a, czyli Warren Buffett - gdy czytałam w jego znakomitej biografii, The Snowball: Warren Buffett and the Business of Life o np. obsesji na punkcie kolejki (b. typowa dla chłopców z autyzmem obsesja), brzmiało mi to dziwnie znajomo.
Telewizja i literatura mają od kilku już lat obsesję na punkcie ludzi, którzy są wybitnie inteligentni i/lub utalentowani, ale społecznie nieprzystosowani. Niekoniecznie są to osoby z autyzmem - Dexter Morgan z serialu Dexter nie jest autystyczny, ale neuro - typowy na pewno nie jest. Dr Gregory House z serialu House ociera się o autyzm - zresztą w jednym odcinku Dr Wilson diagnozuje u niego Aspergera. Bohaterka genialnego duńskiego serialu Forbrydelsen, detektyw Sarah Lund, również ma niemal autystyczną osobowość - obsesyjność połączona z emocjonalnym zahamowaniem czyni z niej świetnego detektywa, ale psuje jej relacje z rodziną i w pracy.
Prawdziwi idole, tacy jak Jamie Oliver oraz Heston Blumenthal, to także obsesjonaci, którzy otwarcie przyznają się do ADD (w przypadku Jamiego także do dysleksji).
Przywołuję te wszystkie, prawdziwe i fikcyjne, postaci, by przypomnieć z okazji Światowego Dnia Autyzmu, jak wiele wszyscy zawdzięczamy temu, że niektórzy, głównie chłopcy, rodzą się z nietypowymi mózgami. I przy okazji podkreślić - autyzm nie jest "wyleczalny". Niedawno na stronie jednej z bardziej znanych polskich fundacji charytatywnych przeczytałam apel rodziców dziewczynki z ASD, z prośbą o pomoc w "wyrwaniu jej z otchłani" autyzmu dziecięcego. Chciałabym, by w polszczyźnie przestano wreszcie używać terminu "autyzm dziecięcy", jest on bowiem niepoprawny i sugeruje biednym rodzicom, że dziecko może z autyzmu "wyrosnąć". Ponieważ mózgi osób z autyzmem wyglądają i funkcjonują inaczej, niż ludzi z mózgami neurotypowymi, poprawna jest terminologia angielska, która obecnie zawsze określa autyzm jako lifelong condition - autyzm ma się do końca życia. O tym, że mózgi osób z ASD wyglądają nieco inaczej, wiedziano już od dawna, ale w zeszłym roku nastąpił prawdziwy przełom, który, mam nadzieję, zrewolucjonizuje diagnostykę autyzmu. 10 sierpnia 2010 BBC podało, iż dzięki obrazom mózgu, uzyskanym dzięki MRI (rezonansowi magnetycznemu) w przyszłości wszystkie osoby podejrzewane o ASD będą mogły uniknąć przewlekłego procesu, jakim jest diagnozowanie autyzmu na podstawie obserwacji i testów. Mimo, że ten proces diagnostyki zaburzeń neurologicznych jest w UK ujednolicony, odbywa się właściwie wyłącznie w ramach państwowej służby zdrowia (żeby było jasne - to ogromna zaleta, a nie wada) i jest skoordynowany zarówno z władzami oświatowymi, jak i pomocą społeczną, w związku z czym możliwość mylnej diagnozy jest bardzo ograniczona, to jednak perspektywa, iż można uzyskać niemal 100% pewności w ciągu 15 - minutowego badania, jest bardzo ekscytująca. MRI jest drogie, zatem na powszechne stosowanie tej metody poczekamy jeszcze trochę, ale to duży krok naprzód.
Zdjęcie przedstawiające mózg osoby z ASD

18/03/2011

Encyklopedia Kuchni Brytyjskiej - A

Zainspirowana świeżo zakupioną (w charity shopie, a więc używaną) książką Nigela Slatera Eating for England, a także nowszą Eating for Britain (dopiero się ukazała, kupiłam więc nową) Simona Majumdara, które obecnie czytam (mimo podobieństwa tytułów i zamysłu, bardzo się różnią, na szczęście) rozpoczynam nowy cykl, czyli Encyklopedię Kuchni Brytyjskiej.  To kolejny krok w mojej prywatnej krucjacie, którą jest przywrócenie kuchni angielskiej należnego jej miejsca wśród kuchni europejskich.
Zaczynam zatem tak, jak się zaczęło kilka sławnych historii: od jabłka, bowiem hasła będą po angielsku, natomiast definicje - po polsku.






Apple - jabłko. Anglia jest krajem tego owocu, i tu właśnie wyhodowano niektóre z najsłynniejszych odmian. Od Bramley po Worcester Pearmain, wybór gatunków jest duży, choć niestety wciąż nie taki, jak by się chciało, w każdym razie nie w popularnych supermarketach, gdzie panoszą się przebrzydłe i naładowane tzw. milami żywnościowymi - food miles  to dystans, który produkt pokonał w drodze od producenta na półkę: im więcej mil, tym większy carbon footprint (ślad ekologiczny), jaki transport odcisnął na środowisku - niepsujące się szybko, ale mało aromatyczne jabłka  typu Granny Smith i Pink Lady z Nowej Zelandii. Ale jest lepiej - od kilku lat, wraz z modą na to, by jeść miejscowe produkty zgodnie z porami roku, coraz więcej supermarketów wprowadza więcej  brytyjskich odmian i wyraźnie oznacza je dużym Union Jack.  Od lat zresztą najczęściej kupowanym gatunkiem jabłek była znakomita i wyhodowana tutaj odmiana - Cox's Orange Pippin. Ku rozczarowaniu foodies, dosłownie trzy dni temu opublikowano statystyki za zeszły rok, z których wynika, że Cox's Orange Pippins zostały zdetronizowane przez imigranta z Nowej Zelandii,  jabłko Royal Gala*. 

Cox

Royal Gala
Na szczęście, choć ten gatunek wyhodowano w latach 30. zeszłego wieku w kraju kiwi, sadownicy zdążyli już wyhodować tutaj jabłonie Royal Gala i większość tych jabłek pochodzi z brytyjskich sadów. Pierwsze miejsce Royal Gala zawdzięcza temu, że jest ładniej zarumieniona, niż Cox's, a ponadto łatwiejsza w hodowli. Ustępuje mu jednak smakiem - i to jest niestety, jeśli chodzi o jabłka (i życie w ogóle), powtarzający się refren. Odmiany, które obficie owocują i są najodporniejsze, płacą za to utratą smaku i aromatu. Wydelikacone "francuskie pieski" wynagradzają trudy hodowli i mniejsze plony bardziej wysublimowanym smakiem - nie od dziś wiadomo, że  no pain, no gain, czyli to, co trudniej zdobyte, lepiej smakuje.
My zawsze mamy brytyjskie jabłka w misie na owoce: często Cox's, ale także kolejnego przybysza z Nowej Zelandii, świetnie czującego się w klimacie UK - Braeburn, oraz oryginalne w smaku, lekko migdałowo - orzechowe Egremont Russet. Bezkonkurencyjne, jeśli chodzi o jabłeczne crumbles i mufinki, które często piekę, jest jabłko Bramley - polecam poświęconą temu gatunkowi stronę, na której znajdziecie sporo przepisów, w tym autorstwa szefów kuchni - celebrytów; wiele przepisów na jabłeczne ciasta i słodkości, głównie bezglutenowe, znajdziecie  też na angielskim blogu zatytułowanym, żeby nie było wątpliwości, Apple & Spice.
O napojach z jabłek oraz o związanej z tym kolejnej polskiej niedorzeczności napiszę w odcinku z literką C.
Ciekawostka lingwistyczna: wyrażenie apples and pears  znaczy w slangu wschodniego Londynu, czyli cockney, stairs (schody).

Forma na małe Apple Pies ze sklepu Williams Sonoma, niestety niedostępna w UK

Ale -  piwo słodowe, ma kolor od jasnego do ciemnego brązu, uzyskiwane z mieszanki słodu jasnego i karmelowego, o smaku od słodkawego do bardzo gorzkiego. Ale jest unikalne, bo jest fermentowane dwukrotnie - pierwszy raz w beczkach (cask), i ta pierwsza fermentacja przebiega też nieco inaczej, niż w piwie jasnym (tzw. górna fermentacja), a drugi raz - gdy jest serwowane, bezpośrednio z beczek - kto pracował w angielskim pubie, ten widział te beczki, umieszczone najczęściej w piwnicy. To dzięki temu to piwo zachowuje unikalny smak, ten system zapewnia też odpowiednią temperaturę - zbyt niska temperatura nie jest korzystna i ale nigdy nie powinno się chłodzić - to dlatego żartuje się, że Anglia to kraj "gdzie piwo jest ciepłe, a kobiety zimne". Każdy też, kto był w pubie, widział, jak jest nalewane - nie jest to wcale takie proste, bo trzeba to robić z wyczuciem, by piwo się za bardzo nie spieniło - jeśli w szklance jest za dużo piany w stosunku do piwa, klient może odmówić wypicia tak źle nalanego piwa i poprosić o nalanie nowej pint.
Będąc w pubie, poproście o a pint of ale (lub half a pint)
W odróżnieniu od pasteryzowanych piw jasnych, z których odfiltrowano drożdże, ale z beczki w pubie jest całkowicie naturalne i jest "living product" (dosłownie "żyjącym produktem"), nie zawiera żadnych konserwantów i ma znacznie krótszy termin przydatności do spożycia. Podobnie jak z jabłkami, w ostatnich latach nastąpiło odrodzenie tego specyficznie wyspiarskiego napoju. Coraz więcej ludzi zakłada tzw. microbreweries (mikro-browary) i produkuje nowe gatunki piwa, zarówno ale, jak i lager (piwo jasne). Organizacja Campaign for Real Ale stoi na straży jakości piwa podawanego w brytyjskich pubach i restauracjach, promuje picie piwa i organizuje festiwale piwne (niedługo w Winchesterze odbędzie się taki Festiwal Cydru i Piwa). Ponad 700 browarów waży ponad 2 500 samych ales, zatem wybór i różnorodność piwa słodowego jest ogromna, od łagodnych po tzw. gorzkie (bitter ale), b. ciemne piwo. W czasach, gdy dostęp do nieskażonej wody pitnej był ograniczony, powszechnie pito w UK właśnie ale, które dawano nawet dwulatkom, było bowiem dużo bezpieczniejsze, niż woda. Znane z książek o Harrym Potterze butter beer (piwo maślane) nie jest wymysłem JK Rowling, lecz napojem, który był popularny w elżbietańskiej Anglii - Elżbieta I wychylała kilka pint dziennie. Niezawodny Heston Blumenthal odtworzył je, co oglądałam w jednym z jego programów, i ludzie, których nim częstował, wyrażali się o nim pochlebnie.

After Eight - znane na całym świecie, produkowane od lat 60. zeszłego wieku cienkie czekoladki wypełnione słodką, miętową masą. Stworzone przez firmę Rowntree po to, by stanowiły zakończenie sutego obiadu, After Eight szybko zyskały dużą popularność. Połączenie czekolady i mięty to dla mnie bardzo angielski smak.


* Podaję za The Telegraph, wydanie z 15 marca 2011.

24/01/2011

Jak zjeść u Hestona za małe pieniądze

... czyli moje wrażenia z restauracji Little Chef, którą kompletnej metamorfozie poddał  szef kuchni zaliczany do elitarnego grona najlepszych szefów kuchni na świecie, i mój ulubieniec, Heston Blumenthal.

Oprócz słynnej i kosztownej restauracji Pod Tłustą Kaczką w Bray i otwieranej wkrótce restauracji w hotelu Mandarin Oriental w Londynie, są w Anglii miejsca, gdzie za niewielką sumę można doświadczyć próbki magii Blumenthala. To wybrane punkty sieci Little Chef. Logo Little Chef – biała sylwetka korpulentnego kucharza na czerwonym tle -  rozpozna każdy, kto podróżował po UK samochodem, restauracje tej sieci znajdują się bowiem przy wielu stacjach benzynowych. Do niedawna słynęły one z podawania kompletnie niestrawnych, “plastikowych” substancji - nazwanie ich “jedzeniem” byłoby niezasłużonym komplementem. Był to taki brytyjski Wars, tyle, że przydrożny, a nie pociągowy. Restauracje miały coraz mniej klientów i coraz większą konkurencję ze strony fast-foodów. W obliczu nadciągającego bankructwa zarząd podjął decyzję radykalnej zmiany i w 2007 roku zaprosił do współpracy najbardziej innowacyjnego kucharza w UK i jedną z największych osobistości gastronomicznych na świecie – Hestona. Człowiek, który wymyślił owsiankę ze ślimaków miał stworzyć nowe menu, które do Little Chef przyciągnęłoby i kierowców TIR-ów, i rodziców usiłujących nakarmić zmęczone, rozkapryszone trzylatki. Cały eksperyment sfilmowano i pokazano w TV. Nie muszę chyba dodawać, że śledziłam zmagania Hestona z wypiekami na twarzy, zwłaszcza, że pierwsza restauracja poddana reformie znajduje się w Popham, przy drodze szybkiego ruchu niecałe 20 mil od mojego domu. 

Heston miał iście herkulesowe zadanie: przekonać do zmian i wyszkolić ludzi, którzy spędzili czasem 20 lat na odgrzewaniu mrożonek i ani razu nie pokroili ziemniaka czy pomidora. Nagle mieli zacząć –  co za szok! – gotować od podstaw, używając świeżych składników. I to gotować szybko, dobrze i smacznie. Szef kuchni w jednej z najlepszych restauracji świata, który za 6-daniowe menu winszuje sobie 150 funtów od osoby (cena nie obejmuje napojów) i którego filozofię gotowania można streścić w zdaniu „Nie idę na kompromisy“, miał tego dokonać nie podnosząc cen. Szefowie Little Chef nie ułatwiali sprawy, oczekując od Hestona kulinarnych fajerwerków, grymasząc jednocześnie, że są zbyt kosztowne i że Heston oczekuje od kucharzy...gotowania (!!!). Ktoś inny, mniej uparty i ambitny, pewnie by się poddał, ale nie Blumenthal. Jadłam w Little Chef w Popham trzykrotnie i mam nadzieję tam wrócić. Heston – perfekcjonista zadbał o każdy szczegół. Kompletną metamorfozę przeszło nie tylko jedzenie i podejście obsługi – cały lokal wyremontowano, choć zachowano biało-czerwoną kolorystykę, gdyż rozpoznawalne przez niemal wszystkich Brytyjczyków logo było największym atutem upadającej firmy.

Ściany wyłożono glazurą z cytatami na temat jedzenia autorstwa sławnych osób. Przy dużych, wygodnych stołach zmieści się z łatwością co najmniej 6 osób, a do dyspozycji dzieci są różne zabawki i gry planszowe. Wiedząc, że wielu podróżujących zatrzymuje się w przydrożnych restauracjach tylko w celu załatwienia potrzeby fizjologicznej, Blumenthal przebiegle zainstalował też w toaletach głośniki grające skoczne piosenki i dowcipy związane z jedzeniem, zachęcające do pozostania – gdy tylko fotokomórka wykrywa, że ktoś jest w łazience, z ukrytych głośników rozbrzmiewa np. dykteryjka na temat gumy do żucia znanego komika, a potem słychać, co się dzieje w kuchni i jak wrze tam praca.

W menu były przede wszystkim klasyczne dania kuchni angielskiej oraz popularne zapożyczenia, takie jak hamburger czy lazanie. Wszystko za każdym razem naprawdę smaczne i ładnie zaprezentowane i to przy cenach niewiele wyższych od tych, które można znaleźć w konkurencyjnych, dużo gorszych sieciach. Jeśli zamówisz rybę z frytkami, kelner/ka po postawieniu dania na stoliku wyjmuje z kieszeni atomizer i rozpyla zapach ...smażalni! Gastronomia molekularna za mniej niż 10 funtów! Składniki dań są dużo wyższej, niż poprzednio, jakości, np. kiełbaski zawierają 50% więcej mięsa (strach pomyśleć, co było w tych dawniej serwowanych) i mniej tłuszczu. Obsługa jest miła i profesjonalna, mimo, że restauracja jest niezwykle popularna i zawsze pełna klientów, w tym nieuniknionych japońskich turystów. Misja Hestona została uwieńczona sukcesem, Little Chef w Popham jako pierwszy w historii punkt tej sieci został uwzględniony w przewodniku Good Food Guide, a znana recenzentka restauracyjna Fay Maschler uznała otwarcie „nowego“ Little Chef za najważniejsze wydarzenie gastronomiczne roku 2008. Dzięki temu pozostałe punkty Little Chef również zostaną stopniowo wyremontowane i będą podawały menu Hestona. Jest ich co prawda 173, a taka totalna zmiana to ogromna inwestycja, zatem potrwa to pewnie kilka lat. Ale to kolejny milowy krok na drodze do poprawy jakości tego, co jedzą przeciętni Brytyjczycy.

Zdjęcia z sieci.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails