Showing posts with label guilty pleasures. Show all posts
Showing posts with label guilty pleasures. Show all posts

16/08/2011

Encyklopedia Kuchni Brytyjskiej - C, część I*

...czyli "chleba naszego powszedniego...nie jemy".

Chorleywood process: w poprzednim odcinku z literą B popełniłam straszliwy błąd, pominęłam bowiem najważniejszy w naszej kulturze pokarm, pokarm, który (na litość boską!) jest symbolem wszystkiego, co jadalne: chleb (bread). Moje czytelniczki są zbyt uprzejme, by mi to wytknąć (jeden z powodów, dla których tak je cenię i lubię), ale postaram się z tego zgrabnie wykaraskać, za sprawą technologii, która zmieniła nasz chleb powszedni diametralnie, a która, wygodnie dla mnie, zaczyna się na C, czyli Chorleywood process. W dodatku metodę tę wynaleziono właśnie tutaj - to kolejny kamyczek, który anglofoby mogą dorzucić do swojej pokaźnej kolekcji. Przemysłowa produkcja białego, gąbczastego i, co najważniejsze, taniego chleba zaczęła się w latach 60. zeszłego wieku, kiedy wynaleziono metodę Chorleywood. Nazwa pochodzi od wsi oraz parafii w hrabstwie Hertfordshire (o ironio, tak tradycyjnej i idyllicznej, że w 2004 roku parafia Chorleywood miała oficjalnie najlepszą jakość życia** w całym UK), gdzie organizacja  British Baking Industries Research Association udoskonaliła importowany z USA przemysłowy sposób wypiekania dużych ilości pieczywa. Od tego czasu metoda ta rozprzestrzenia się po całym świecie - ocenia się, że na dużą skalę stosuje się ją w ponad 30 krajach. Od dawna słyszę o pogarszającej się jakości polskiego pieczywa - podejrzewam, że winowajcą jest właśnie metoda Chorleywood, którą duże piekarnie z chęcią wprowadzają, ponieważ umożliwia produkcję dużych ilości bardzo taniego pieczywa. 
Ponad 80% całego pieczywa w UK to właśnie masowo produkowany chleb, najczęściej kupowany w supermarkecie. Jego niska cena ma tę zaletę, że nawet najbiedniejszych stać na chleb, i to w dużych ilościach. Jednak biały chleb tostowy, którego nie poddano fermentacji, i który wypieczono w 30 minut, ma małą wartość odżywczą, a skrócenie naturalnego procesu fermentacji, wyrastania i pieczenia jest prawdopodobnie przyczyną powszechnych "alergii na pszenicę". Tak naprawdę w większości przypadków nie ma tu mowy o żadnej alergii, można najwyżej mówić o nietolerancji, która też nie jest zbyt częsta. Co jest pewne to to, że taki chleb nie jest ani szczególnie zdrowy, ani pożywny, ani, co także istotne, smaczny - z tego ostatniego wynika zapewne brytyjska miłość do tostów. Taki biały chleb z tostera, z masłem i marmoladą lub z Marmite, to zarówno guilty pleasure, jak i comfort food milionów Brytyjczyków (kiedyś prasa doniosła o chłopcu, który żywił się wyłącznie tostami z Marmite. Szczęśliwie ten wyciąg z drożdży zawiera witaminy B i minerały, więc nie był aż tak niedożywiony, jak się można było spodziewać). 
Od kilku lat trwają wysiłki, by zwiększyć udział "prawdziwego" (czyli tradycyjnie pieczonego) chleba w rynku pieczywa, i powstaje coraz więcej niezależnych piekarni, oferujących duży wybór doskonałego pieczywa. 


Prężnie działa organizacja pod nazwą Real Bread Campaign - na ich stronie można znaleźć adresy piekarni i sklepów, które sprzedają "prawdziwy" chleb. Osoby zaangażowane w tę kampanię twierdzą nawet, że nigdy przedtem w UK nie było takiego wyboru dobrego, niemasowego pieczywa: oprócz tradycyjnych chlebów żytnich, razowych, pełnoziarnistych, z mąki orkiszowej etc mamy też ogromny wybór pieczywa z innych krajów: wszędzie można kupić włoskie ciabatty i foccacie, hinduski naan, niemiecki pumpernikiel i ciemnychleb słonecznikowy, zwany tu Black Forest bread. Dużą popularnością cieszą się kursy domowego pieczenia chleba - mam zamiar zażyczyć sobie taki kurs pod choinkę.
My nie tykamy chleba wypiekanego metodą Chorleywood nawet końcem noża. Pieczemy własny - w maszynie, (jeszcze) nie ręcznie, ale używając różnych mąk: pełnoziarnistej, orkiszowej, żytniej i pszennej, ze szczodrym dodatkiem ziaren słonecznika i dyni, oraz siemienia lnianego. 


W następnym odcinku: cake (ciasto).



*Pod C są hasła tak mamucie (cheese, cider, cake), że ten odcinek podzielę nad pododcinki.
** Takich badań (jakości życia, samopoczucia mieszkańców itp.) robi się tu tak wiele i tak często, że można mówić o obsesji. Wszelkie takie statystyki są również łatwo dostępne, co znacznie ułatwia mi pracę.

18/04/2011

Tajemnice Paryżanki

Niełatwo lubić taką ulubienicę bogów, jak Ines de la Fressange. Kiedy ktoś, kto trafił szóstkę na loterii genetycznej, jest szczupły, wysoki, i ledwo uszczknięty zębem czasu w wieku 52 lat (i ma przy tym ruchome czoło), mówi, że uwielbia batoniki Crunchie marki Cadbury*, to osoby mniej pobłogosławione przez los mają w oczach mord. Dodajmy do tego karierę, jakich mało: przez lata muza Karla Lagerfelda i modelka Chanel, Ines była ambasadorką najbardziej ikonicznej marki w historii mody, a także, jako Marianna, symbolem swego kraju. Teraz Ines jest dyrektorką kreatywną we wskrzeszonym z martwych domu mody Roger Vivier, który też radzi sobie całkiem dobrze.
W niedawnym wywiadzie na żywo w programie śniadaniowym BBC Ines wyglądała właśnie tak - na  35 lat, ale jednocześnie naturalnie.
A jednak Ines udało się zyskać moją sympatię (i parę moich funtów, o czym poniżej). Nie wszystko w jej życiu układało się gładko: jej własny dom mody zbankrutował, a ona straciła prawo do używania swojego imienia i nazwiska -  ktoś inny został właścicielem znaku firmowego "Ines de la Fressange". We wszystkich wywiadach z nią wyczuwam, że Ines nie bierze siebie i mody zbyt serio (brytyjska raczej, niż francuska cecha), często mówi o tym, że trzeba dbać o to, by "w życiu był element lekkości i frywolności". Dlatego gdy tylko pojawił się angielski przekład jej książki pt. Parisian Chic. A Style Guide by Ines de la Fressange with Sophie Gachet (współautorką jest dziennikarka francuskiej edycji ELLE), trafił do mego koszyka.

Już przedmowa i jej własne, lekko satyryczne rysunki (w stylu powyższego "autoportretu" na okładce) przekonują, że czytając ten przewodnik, będziemy się po prostu dobrze bawić, a przy okazji dowiemy się, gdzie w Paryżu można dobrze zjeść, i gdzie ubrania i dodatki kupują Paryżanki pokroju Ines, bowiem duża część książki to przewodnik nie tyle po paryskim stylu, co po restauracjach, sklepach, hotelach, muzeach, salonach fryzjerskich i innych wartych odwiedzenia miejscach - przydatnych zwłaszcza, jeśli mamy czas i pieniądze na dłuższe rozkoszowanie się "miastem świateł". Jeśli chcesz wiedzieć, gdzie w Paryżu jest największy wybór świec zapachowych albo gdzie kupić najbardziej urocze ubranka dla maluchów - Ines is your woman. Nie znam Paryża dobrze, a zwiedzałam to miasto jako biedna polska studentka, żywiąc się głównie bagietką, dlatego przewodnik Ines, mam nadzieję, przyda mi się, gdy udam się tam jako bogata burżujka w wieku balzakowskim. Przeglądając tę książkę, snuję takie marzenia, a Parisian Chic w tym pomaga, jest bowiem ładnie wydana i zawiera aż 350 zdjęć i ilustracji  - każde z opisanych miejsc sfotografowano. Zresztą nie wszystkie te miejsca są drogie - hotele na przykład są raczej z kategorii interesujących, czy godnych uwagi ze względu na lokalizację lub historię, niż luksusowych. Jednym słowem, jeśli liczysz na poradnik w stylu tych, które produkują Trinny & Susannah czy Gok Wan, będziesz zawiedziona. Ines nie pisze właściwie nic o typach figury czy dobieraniu kolorów, zatem jeśli szukasz informacji o tym, jakie fasony pasują kobiecie o figurze np gruszki, albo czy turkus pasuje do Twojego typu urody, odsyłam do przewodników wspomnianych brytyjskich stylistów. Przeczytawszy takich poradników na kopy, ja braku takich porad nie żałowałam i nie czułam się też rozczarowana tym, iż niemal wszystkie "tajemnice stylu", o których Ines pisze, były mi już znane - ostatecznie tym się zajmuję. Z przyjemnością przeczytałam o tych samych zasadach, o których czytałam już wcześniej, bo okraszone są spostrzeżeniami Ines, które są świeże, czasem zabawne, i w których wyczuwa się nutkę tej typowo paryskiej nonszalancji, która stanowi tak ważną część allure Paryżanek. Ines np. uważa, że podstawa garderoby to siedem rzeczy - czyli tak samo, jak Donna Karan, nie jest zatem oryginalna, ale Ines pisze o nich z punktu widzenia Paryżanki, podając od razu nazwy sklepów, w których można je kupić (np. najlepszą, i wcale nie dizajnerską, tank, czyli koszulkę bez rękawów, można znaleźć we francuskiej sieci Petit Bateau lub amerykańskiej Abercrombie & Fitch). Do zdjęć demonstrujących różne "żelazne zestawy" szykownej Paryżanki pozowała młodziutka córka Ines - równie szczupła i wysoka, a przy tym śliczna, nie jest to zatem poradnik, który zaprojektowano z naciskiem na realizm, a grupą docelową są osoby, które lubią i interesują się modą, a nie te, którym jest obojętna - te może nawet zniechęcić.
Wyznam, że książka podoba mi się także dlatego, że zawsze miło uzyskać potwierdzenie od osoby uznawanej za chodzące wcielenie dobrego gustu, iż co nieco już o dobrym stylu wiem. Podzielam też jej skłonność do pedanterii - tu np. Ines entuzjazmuje się doskonale zorganizowaną garderobą:

Nie uda mi się uciec od banału: styl Paryżanki to ponadczasowa klasyka, ze szczyptą najnowszych trendów. To przy tym styl wcale nie tak trudny do naśladowania, nawet przy ograniczonym budżecie - pod warunkiem, że zakupy będziemy starannie planować, a w ubieranie się włożymy nieco "wysiłku" (bo to ma być przyjemność, a nie katorga - Ines nawet radzi, jakiej piosenki słuchać, ubierając się, by poczuć odpowiedni nastrój). Od dawna wierzę w to, że tak naprawdę o tym, czy ktoś wygląda stylowo i "kosztownie" decyduje w znacznie większym stopniu zadbanie (zęby, włosy, cera, paznokcie), niż bardzo drogie ubrania i dodatki - i tę "tajemnicę" Ines też "zdradza". Czego Paryżankom może z mojego punktu siedzenia brakować, to indywidualizmu i odwagi - bo w tym celują Angielki, o których stylu już wkrótce, przy okazji kolejnej recenzji książki - tej po prawej stronie:

Po prawej: Przewodnik Luelli (Bartley) po Angielskim Stylu

*To wyznanie Ines poczyniła w książce zamieszkałej we Francji Brytyjki, Two Lipsticks and a Lover. Książkowa guilty pleasure: lekka i przyjemna lektura na temat różnic w stylu życia i mentalności Francuzek i Brytyjek.

25/08/2010

Proste przyjemności (simple pleasures)

Dziękuję zarówno Wiedźmie z Pracowni Alchemicznej, jak i Nicole z Polish Cookbook za zaproszenia do zabawy pod hasłem "10 rzeczy, które lubię". Backwards in High Heels to w dużej mierze nieustająca opowieść o tym, co lubię (i okazyjnie o tym, czego nie lubię), zatem zrobienie listy, która nie byłaby nudna i przewidywalna, okazało się trudniejsze, niż przypuszczałam. Ponieważ wywnętrzyłam się już na temat wstydliwych przyjemności (guilty pleasures), postanowiłam zaproszenie potraktować jako pretekst do napisania o prostych, czy też drobnych, przyjemnościach (life's simple pleasures) czyli o tym, co "małe, a cieszy".
1. Uwielbiam ten moment, kiedy w dawno nieużywanej torebce znajduję w bocznej kieszonce zapomniany, zachomikowany tam banknot - ostatnio w taki właśnie sposób stałam się bogatsza o całe 5 funtów.
2. Kocham przelotne chwile małżeńskiej telepatii- np. kiedy mąż wraca ze sklepu z czymś, co jemy rzadko, a na co ja właśnie miałam ochotę. Albo gdy otwieram usta, by coś powiedzieć, a wtedy on zaczyna mówić - dokładnie o tym, o czym właśnie myślałam.
3. Kubek gorącej czekolady z przyprawami i mini-marshmallows w zimowy wieczór. (Osobom z UK polecam użycie kakao Maya Gold marki Green & Blacks i sproszkowanej czekolady Williego).

Na zdjęciu szwedzki kubek do czekolady ze sklepu Bob by Post.

4. Zakupy pod choinkę. Prezenty gwiazdkowe zaczynam kupować już w lipcu; tym samym dawkuję sobie przyjemność wyszukiwania rzeczy wyjątkowych i, prozaiczniej, rozkładam koszt, zwłaszcza, że w grudniu mamy także rocznicę ślubu i są urodziny małżonka.
5. Spacery z psem, a szczególnie pierwsze spacery wśród bluebells - wiosna na południu Anglii to orgia kwiatów, która zaczyna się wcześniej i trwa dłużej, niż w Pl.
6. Gdy na wycieraczce, oprócz zwykłej porcji rachunków i reklam, ląduje pocztówka, nowy katalog sklepu, który lubię, lub, co najbardziej cieszy - zupełnie niespodziewana przesyłka, jak ostatnio wygrane bilety na Goodwood.
7. Babskie spotkania - girls' nights out.
8. Gdy nowa książka ulubionego autora lub autorki nie tylko nie rozczarowuje, ale sprawia, że kocham jego/ją jeszcze bardziej. Patrz także: filmy ulubionych reżyserów i kolekcje projektantów/tek mody.
9. To, co się tu zbiorowo określa słowem foraging - czyli zbieranie dziko rosnących grzybów, ziół, owoców. Pyszna I darmowa przyjemność!
10. Niedzielna "prasówka", na czele z Sunday Times - cotygodniowe "spotkanie" z ulubionymi felietonistami: Jeremy Clarksonem, Indią Knight, AA Gill'em, no i oczywiście sekcja STYLE, bez której niedziela nie byłaby niedzielą.

Podobno mam nominować teraz 10 bloggerek/ów do wzięcia udziału w zabawie, ale chyba policja blogowa nie przyjdzie mnie zaaresztować, jeśli się ograniczę do 5:
1. Pistacjowa Lo, której wirtuozeria kulinarna niesłychanie mi imponuje.
2. Mała Mi, której "myśli, pasje, obserwacje" zachęcają do refleksji.
3. Wsamrazik, która mieszka w pięknym Oregonie, i jest nową, ale bardzo mile widzianą przybyszką w blogosferze.
4. Truflowa Patrycja, której kulinarny blog jest nie tylko inspirujący, ale też ciepły i optymistyczny.
5. Fiołkowa Dragonfly - z przyjemnością śledzę perypetie "mamy, żony, nauczycielki, początkującej kucharki", okraszone humorem, ciepłem i przepisami.

12/03/2010

Wstydliwe przyjemności

A może wystarczyłoby użyć angielskiej nazwy: guilty pleasures (GP)? Mam wrażenie, że zadomowiła się w słownictwie Polaków.
Lubię sprowadzać rozmowę na ten temat, odkryłam bowiem, że to dobry "lodołamacz". Kiedy zatem nawiązuję nową znajomość, zwykle pytam o guilty pleasures. No, może nie zaraz po "Miło mi cię poznać"- ale jeśli rozmowa toczy się wartko, a w rozmówcy wyczuwam pokrewieństwo duszy, to staram się wpleść ten temat w konwersację. Mam ukrytą motywację: odpowiedzi bardzo wiele zdradzają na temat danej osoby. Kiedyś założyłam wątek na ten temat na pewnym forum, w przytłaczającej większości kobiecym, i statystycznie najczęściej wymienianą GP było czytanie w toalecie. Jest to jednak dla wielu, szczególnie męskiej połowy ludzkości, czynność tak rutynowa i normalna, że nie przyszłoby im do głowy, by się tego wstydzić - o czym świadczy też fakt, iż w dobrych sklepach wnętrzarskich można z łatwością kupić przedmiot łączący gazetnik ze stojakiem na papier toaletowy. A w GP chodzi właśnie o to (bardzo lekkie) poczucie winy, choć wielu jest takich, wśród nich Nigella, którzy twierdzą, że poczucie winy i przyjemność nigdy nie idą w parze.
Moje poczucie winy wynika zwykle z  memento mori, carpe diem etc - czuję się winna, że zamiast pisać Wielką Powieść, zgłębiać "Elementy" Euklidesa*, uczyć się chińskiego i generalnie doskonalić się, oglądam np. Desperate Housewives (Gotowe na wszystko), a potem jeszcze dodatkowo marnotrawię jedyne dane mi życie sprawdzając w internecie, jakiej marki są ciuchy, dodatki i gadżety kuchenne bohaterek; mea culpa, mea maxima culpa.
Moja lista guilty pleasures zdradzi Wam chyba niewiele ponad to, co już w Do Tyłu na Obcasach ujawniłam - ale mam nadzieję, że i Wy zrewanżujecie się swoją listą w komentarzu.

1. Jestem uzależniona od seriali, po ostatnim odcinku ostatniej serii The Wire na przykład przeżywałam emocje podobne do żałoby, a ponieważ nie tolerujemy w naszym domu piractwa, muszę teraz grzecznie czekać, aż nowa seria House'a trafi tu na DVD, i mam symptomy odwykowe. Na szczęście jest nowa seria DH, Damages, Brothers & Sisters oraz nowy serial The Good Wife, z przepiękną Julianną Margulies z  Ostrego Dyżuru (ER) w roli tytułowej dobrej żony.
2. Zabieram ze sobą wszystkie miniaturki szamponów, balsamów etc z hotelu - nawet chowam te, których nie zużyłam do końca, jeśli jestem w hotelu dłużej niż jedną noc, po to, żeby dostać więcej.
3. Ciągnę psa za uszy - są tak jedwabiste, że nie mogę się po prostu oprzeć.
4. Kupuję niepotrzebne rzeczy tylko dlatego, że są w groszki/grochy.
5. Gin z tonikiem, szampan, Mimosa, Bellini, biscotti maczane w limoncello, bliny z kawiorem.
6. Ola Rapace (szwedzki aktor - poniżej), Dominic West (angielski aktor) - choć oni się raczej kwalifikują na listę pt."platoniczne zauroczenia".
7. Czytam książki Marian Keyes i Isabel Allende, choć nie mogę powiedzieć, bym się tego wstydziła. Ale uwzględniłam je, bo wiadomo - powieści tych autorek to nie "Eseje" Montaigne'a, czy inne poszerzające horyzonty arcydzieła.
8. Oglądam property porn, czyli programy o nieruchomościach, oraz cookery porn, czyli Nigellę, Jamiego, a już za tydzień - Sophie Dahl.
9. Fantazjuję nt. wygranej na loterii.
10. Przybywszy do salonu fryzjerskiego rzucam się od razu na magazyny plotkarskie.


*Którą to księgę dla przyjemności "czytała" Smilla, niezwykła bohaterka powieści duńskiego pisarza Petera Hoega, Smilla w labiryntach śniegu (polecam).

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails