...czyli "chleba naszego powszedniego...nie jemy".
Chorleywood process: w poprzednim odcinku z literą B popełniłam straszliwy błąd, pominęłam bowiem najważniejszy w naszej kulturze pokarm, pokarm, który (na litość boską!) jest symbolem wszystkiego, co jadalne: chleb (bread). Moje czytelniczki są zbyt uprzejme, by mi to wytknąć (jeden z powodów, dla których tak je cenię i lubię), ale postaram się z tego zgrabnie wykaraskać, za sprawą technologii, która zmieniła nasz chleb powszedni diametralnie, a która, wygodnie dla mnie, zaczyna się na C, czyli Chorleywood process. W dodatku metodę tę wynaleziono właśnie tutaj - to kolejny kamyczek, który anglofoby mogą dorzucić do swojej pokaźnej kolekcji. Przemysłowa produkcja białego, gąbczastego i, co najważniejsze, taniego chleba zaczęła się w latach 60. zeszłego wieku, kiedy wynaleziono metodę Chorleywood. Nazwa pochodzi od wsi oraz parafii w hrabstwie Hertfordshire (o ironio, tak tradycyjnej i idyllicznej, że w 2004 roku parafia Chorleywood miała oficjalnie najlepszą jakość życia** w całym UK), gdzie organizacja British Baking Industries Research Association udoskonaliła importowany z USA przemysłowy sposób wypiekania dużych ilości pieczywa. Od tego czasu metoda ta rozprzestrzenia się po całym świecie - ocenia się, że na dużą skalę stosuje się ją w ponad 30 krajach. Od dawna słyszę o pogarszającej się jakości polskiego pieczywa - podejrzewam, że winowajcą jest właśnie metoda Chorleywood, którą duże piekarnie z chęcią wprowadzają, ponieważ umożliwia produkcję dużych ilości bardzo taniego pieczywa.
Ponad 80% całego pieczywa w UK to właśnie masowo produkowany chleb, najczęściej kupowany w supermarkecie. Jego niska cena ma tę zaletę, że nawet najbiedniejszych stać na chleb, i to w dużych ilościach. Jednak biały chleb tostowy, którego nie poddano fermentacji, i który wypieczono w 30 minut, ma małą wartość odżywczą, a skrócenie naturalnego procesu fermentacji, wyrastania i pieczenia jest prawdopodobnie przyczyną powszechnych "alergii na pszenicę". Tak naprawdę w większości przypadków nie ma tu mowy o żadnej alergii, można najwyżej mówić o nietolerancji, która też nie jest zbyt częsta. Co jest pewne to to, że taki chleb nie jest ani szczególnie zdrowy, ani pożywny, ani, co także istotne, smaczny - z tego ostatniego wynika zapewne brytyjska miłość do tostów. Taki biały chleb z tostera, z masłem i marmoladą lub z Marmite, to zarówno guilty pleasure, jak i comfort food milionów Brytyjczyków (kiedyś prasa doniosła o chłopcu, który żywił się wyłącznie tostami z Marmite. Szczęśliwie ten wyciąg z drożdży zawiera witaminy B i minerały, więc nie był aż tak niedożywiony, jak się można było spodziewać).
Od kilku lat trwają wysiłki, by zwiększyć udział "prawdziwego" (czyli tradycyjnie pieczonego) chleba w rynku pieczywa, i powstaje coraz więcej niezależnych piekarni, oferujących duży wybór doskonałego pieczywa.
Prężnie działa organizacja pod nazwą Real Bread Campaign - na ich stronie można znaleźć adresy piekarni i sklepów, które sprzedają "prawdziwy" chleb. Osoby zaangażowane w tę kampanię twierdzą nawet, że nigdy przedtem w UK nie było takiego wyboru dobrego, niemasowego pieczywa: oprócz tradycyjnych chlebów żytnich, razowych, pełnoziarnistych, z mąki orkiszowej etc mamy też ogromny wybór pieczywa z innych krajów: wszędzie można kupić włoskie ciabatty i foccacie, hinduski naan, niemiecki pumpernikiel i ciemnychleb słonecznikowy, zwany tu Black Forest bread. Dużą popularnością cieszą się kursy domowego pieczenia chleba - mam zamiar zażyczyć sobie taki kurs pod choinkę.
My nie tykamy chleba wypiekanego metodą Chorleywood nawet końcem noża. Pieczemy własny - w maszynie, (jeszcze) nie ręcznie, ale używając różnych mąk: pełnoziarnistej, orkiszowej, żytniej i pszennej, ze szczodrym dodatkiem ziaren słonecznika i dyni, oraz siemienia lnianego.
W następnym odcinku: cake (ciasto).
*Pod C są hasła tak mamucie (cheese, cider, cake), że ten odcinek podzielę nad pododcinki.
** Takich badań (jakości życia, samopoczucia mieszkańców itp.) robi się tu tak wiele i tak często, że można mówić o obsesji. Wszelkie takie statystyki są również łatwo dostępne, co znacznie ułatwia mi pracę.
Showing posts with label guilty pleasures. Show all posts
Showing posts with label guilty pleasures. Show all posts
16/08/2011
18/04/2011
Tajemnice Paryżanki
Niełatwo lubić taką ulubienicę bogów, jak Ines de la Fressange. Kiedy ktoś, kto trafił szóstkę na loterii genetycznej, jest szczupły, wysoki, i ledwo uszczknięty zębem czasu w wieku 52 lat (i ma przy tym ruchome czoło), mówi, że uwielbia batoniki Crunchie marki Cadbury*, to osoby mniej pobłogosławione przez los mają w oczach mord. Dodajmy do tego karierę, jakich mało: przez lata muza Karla Lagerfelda i modelka Chanel, Ines była ambasadorką najbardziej ikonicznej marki w historii mody, a także, jako Marianna, symbolem swego kraju. Teraz Ines jest dyrektorką kreatywną we wskrzeszonym z martwych domu mody Roger Vivier, który też radzi sobie całkiem dobrze.
A jednak Ines udało się zyskać moją sympatię (i parę moich funtów, o czym poniżej). Nie wszystko w jej życiu układało się gładko: jej własny dom mody zbankrutował, a ona straciła prawo do używania swojego imienia i nazwiska - ktoś inny został właścicielem znaku firmowego "Ines de la Fressange". We wszystkich wywiadach z nią wyczuwam, że Ines nie bierze siebie i mody zbyt serio (brytyjska raczej, niż francuska cecha), często mówi o tym, że trzeba dbać o to, by "w życiu był element lekkości i frywolności". Dlatego gdy tylko pojawił się angielski przekład jej książki pt. Parisian Chic. A Style Guide by Ines de la Fressange with Sophie Gachet (współautorką jest dziennikarka francuskiej edycji ELLE), trafił do mego koszyka.
Już przedmowa i jej własne, lekko satyryczne rysunki (w stylu powyższego "autoportretu" na okładce) przekonują, że czytając ten przewodnik, będziemy się po prostu dobrze bawić, a przy okazji dowiemy się, gdzie w Paryżu można dobrze zjeść, i gdzie ubrania i dodatki kupują Paryżanki pokroju Ines, bowiem duża część książki to przewodnik nie tyle po paryskim stylu, co po restauracjach, sklepach, hotelach, muzeach, salonach fryzjerskich i innych wartych odwiedzenia miejscach - przydatnych zwłaszcza, jeśli mamy czas i pieniądze na dłuższe rozkoszowanie się "miastem świateł". Jeśli chcesz wiedzieć, gdzie w Paryżu jest największy wybór świec zapachowych albo gdzie kupić najbardziej urocze ubranka dla maluchów - Ines is your woman. Nie znam Paryża dobrze, a zwiedzałam to miasto jako biedna polska studentka, żywiąc się głównie bagietką, dlatego przewodnik Ines, mam nadzieję, przyda mi się, gdy udam się tam jako bogata burżujka w wieku balzakowskim. Przeglądając tę książkę, snuję takie marzenia, a Parisian Chic w tym pomaga, jest bowiem ładnie wydana i zawiera aż 350 zdjęć i ilustracji - każde z opisanych miejsc sfotografowano. Zresztą nie wszystkie te miejsca są drogie - hotele na przykład są raczej z kategorii interesujących, czy godnych uwagi ze względu na lokalizację lub historię, niż luksusowych. Jednym słowem, jeśli liczysz na poradnik w stylu tych, które produkują Trinny & Susannah czy Gok Wan, będziesz zawiedziona. Ines nie pisze właściwie nic o typach figury czy dobieraniu kolorów, zatem jeśli szukasz informacji o tym, jakie fasony pasują kobiecie o figurze np gruszki, albo czy turkus pasuje do Twojego typu urody, odsyłam do przewodników wspomnianych brytyjskich stylistów. Przeczytawszy takich poradników na kopy, ja braku takich porad nie żałowałam i nie czułam się też rozczarowana tym, iż niemal wszystkie "tajemnice stylu", o których Ines pisze, były mi już znane - ostatecznie tym się zajmuję. Z przyjemnością przeczytałam o tych samych zasadach, o których czytałam już wcześniej, bo okraszone są spostrzeżeniami Ines, które są świeże, czasem zabawne, i w których wyczuwa się nutkę tej typowo paryskiej nonszalancji, która stanowi tak ważną część allure Paryżanek. Ines np. uważa, że podstawa garderoby to siedem rzeczy - czyli tak samo, jak Donna Karan, nie jest zatem oryginalna, ale Ines pisze o nich z punktu widzenia Paryżanki, podając od razu nazwy sklepów, w których można je kupić (np. najlepszą, i wcale nie dizajnerską, tank, czyli koszulkę bez rękawów, można znaleźć we francuskiej sieci Petit Bateau lub amerykańskiej Abercrombie & Fitch). Do zdjęć demonstrujących różne "żelazne zestawy" szykownej Paryżanki pozowała młodziutka córka Ines - równie szczupła i wysoka, a przy tym śliczna, nie jest to zatem poradnik, który zaprojektowano z naciskiem na realizm, a grupą docelową są osoby, które lubią i interesują się modą, a nie te, którym jest obojętna - te może nawet zniechęcić.
Wyznam, że książka podoba mi się także dlatego, że zawsze miło uzyskać potwierdzenie od osoby uznawanej za chodzące wcielenie dobrego gustu, iż co nieco już o dobrym stylu wiem. Podzielam też jej skłonność do pedanterii - tu np. Ines entuzjazmuje się doskonale zorganizowaną garderobą:
Nie uda mi się uciec od banału: styl Paryżanki to ponadczasowa klasyka, ze szczyptą najnowszych trendów. To przy tym styl wcale nie tak trudny do naśladowania, nawet przy ograniczonym budżecie - pod warunkiem, że zakupy będziemy starannie planować, a w ubieranie się włożymy nieco "wysiłku" (bo to ma być przyjemność, a nie katorga - Ines nawet radzi, jakiej piosenki słuchać, ubierając się, by poczuć odpowiedni nastrój). Od dawna wierzę w to, że tak naprawdę o tym, czy ktoś wygląda stylowo i "kosztownie" decyduje w znacznie większym stopniu zadbanie (zęby, włosy, cera, paznokcie), niż bardzo drogie ubrania i dodatki - i tę "tajemnicę" Ines też "zdradza". Czego Paryżankom może z mojego punktu siedzenia brakować, to indywidualizmu i odwagi - bo w tym celują Angielki, o których stylu już wkrótce, przy okazji kolejnej recenzji książki - tej po prawej stronie:
*To wyznanie Ines poczyniła w książce zamieszkałej we Francji Brytyjki, Two Lipsticks and a Lover. Książkowa guilty pleasure: lekka i przyjemna lektura na temat różnic w stylu życia i mentalności Francuzek i Brytyjek.
![]() |
| W niedawnym wywiadzie na żywo w programie śniadaniowym BBC Ines wyglądała właśnie tak - na 35 lat, ale jednocześnie naturalnie. |
Już przedmowa i jej własne, lekko satyryczne rysunki (w stylu powyższego "autoportretu" na okładce) przekonują, że czytając ten przewodnik, będziemy się po prostu dobrze bawić, a przy okazji dowiemy się, gdzie w Paryżu można dobrze zjeść, i gdzie ubrania i dodatki kupują Paryżanki pokroju Ines, bowiem duża część książki to przewodnik nie tyle po paryskim stylu, co po restauracjach, sklepach, hotelach, muzeach, salonach fryzjerskich i innych wartych odwiedzenia miejscach - przydatnych zwłaszcza, jeśli mamy czas i pieniądze na dłuższe rozkoszowanie się "miastem świateł". Jeśli chcesz wiedzieć, gdzie w Paryżu jest największy wybór świec zapachowych albo gdzie kupić najbardziej urocze ubranka dla maluchów - Ines is your woman. Nie znam Paryża dobrze, a zwiedzałam to miasto jako biedna polska studentka, żywiąc się głównie bagietką, dlatego przewodnik Ines, mam nadzieję, przyda mi się, gdy udam się tam jako bogata burżujka w wieku balzakowskim. Przeglądając tę książkę, snuję takie marzenia, a Parisian Chic w tym pomaga, jest bowiem ładnie wydana i zawiera aż 350 zdjęć i ilustracji - każde z opisanych miejsc sfotografowano. Zresztą nie wszystkie te miejsca są drogie - hotele na przykład są raczej z kategorii interesujących, czy godnych uwagi ze względu na lokalizację lub historię, niż luksusowych. Jednym słowem, jeśli liczysz na poradnik w stylu tych, które produkują Trinny & Susannah czy Gok Wan, będziesz zawiedziona. Ines nie pisze właściwie nic o typach figury czy dobieraniu kolorów, zatem jeśli szukasz informacji o tym, jakie fasony pasują kobiecie o figurze np gruszki, albo czy turkus pasuje do Twojego typu urody, odsyłam do przewodników wspomnianych brytyjskich stylistów. Przeczytawszy takich poradników na kopy, ja braku takich porad nie żałowałam i nie czułam się też rozczarowana tym, iż niemal wszystkie "tajemnice stylu", o których Ines pisze, były mi już znane - ostatecznie tym się zajmuję. Z przyjemnością przeczytałam o tych samych zasadach, o których czytałam już wcześniej, bo okraszone są spostrzeżeniami Ines, które są świeże, czasem zabawne, i w których wyczuwa się nutkę tej typowo paryskiej nonszalancji, która stanowi tak ważną część allure Paryżanek. Ines np. uważa, że podstawa garderoby to siedem rzeczy - czyli tak samo, jak Donna Karan, nie jest zatem oryginalna, ale Ines pisze o nich z punktu widzenia Paryżanki, podając od razu nazwy sklepów, w których można je kupić (np. najlepszą, i wcale nie dizajnerską, tank, czyli koszulkę bez rękawów, można znaleźć we francuskiej sieci Petit Bateau lub amerykańskiej Abercrombie & Fitch). Do zdjęć demonstrujących różne "żelazne zestawy" szykownej Paryżanki pozowała młodziutka córka Ines - równie szczupła i wysoka, a przy tym śliczna, nie jest to zatem poradnik, który zaprojektowano z naciskiem na realizm, a grupą docelową są osoby, które lubią i interesują się modą, a nie te, którym jest obojętna - te może nawet zniechęcić.
Wyznam, że książka podoba mi się także dlatego, że zawsze miło uzyskać potwierdzenie od osoby uznawanej za chodzące wcielenie dobrego gustu, iż co nieco już o dobrym stylu wiem. Podzielam też jej skłonność do pedanterii - tu np. Ines entuzjazmuje się doskonale zorganizowaną garderobą:
Nie uda mi się uciec od banału: styl Paryżanki to ponadczasowa klasyka, ze szczyptą najnowszych trendów. To przy tym styl wcale nie tak trudny do naśladowania, nawet przy ograniczonym budżecie - pod warunkiem, że zakupy będziemy starannie planować, a w ubieranie się włożymy nieco "wysiłku" (bo to ma być przyjemność, a nie katorga - Ines nawet radzi, jakiej piosenki słuchać, ubierając się, by poczuć odpowiedni nastrój). Od dawna wierzę w to, że tak naprawdę o tym, czy ktoś wygląda stylowo i "kosztownie" decyduje w znacznie większym stopniu zadbanie (zęby, włosy, cera, paznokcie), niż bardzo drogie ubrania i dodatki - i tę "tajemnicę" Ines też "zdradza". Czego Paryżankom może z mojego punktu siedzenia brakować, to indywidualizmu i odwagi - bo w tym celują Angielki, o których stylu już wkrótce, przy okazji kolejnej recenzji książki - tej po prawej stronie:
![]() |
| Po prawej: Przewodnik Luelli (Bartley) po Angielskim Stylu |
*To wyznanie Ines poczyniła w książce zamieszkałej we Francji Brytyjki, Two Lipsticks and a Lover. Książkowa guilty pleasure: lekka i przyjemna lektura na temat różnic w stylu życia i mentalności Francuzek i Brytyjek.
25/08/2010
Proste przyjemności (simple pleasures)
Dziękuję zarówno Wiedźmie z Pracowni Alchemicznej, jak i Nicole z Polish Cookbook za zaproszenia do zabawy pod hasłem "10 rzeczy, które lubię". Backwards in High Heels to w dużej mierze nieustająca opowieść o tym, co lubię (i okazyjnie o tym, czego nie lubię), zatem zrobienie listy, która nie byłaby nudna i przewidywalna, okazało się trudniejsze, niż przypuszczałam. Ponieważ wywnętrzyłam się już na temat wstydliwych przyjemności (guilty pleasures), postanowiłam zaproszenie potraktować jako pretekst do napisania o prostych, czy też drobnych, przyjemnościach (life's simple pleasures) czyli o tym, co "małe, a cieszy".
1. Uwielbiam ten moment, kiedy w dawno nieużywanej torebce znajduję w bocznej kieszonce zapomniany, zachomikowany tam banknot - ostatnio w taki właśnie sposób stałam się bogatsza o całe 5 funtów.
2. Kocham przelotne chwile małżeńskiej telepatii- np. kiedy mąż wraca ze sklepu z czymś, co jemy rzadko, a na co ja właśnie miałam ochotę. Albo gdy otwieram usta, by coś powiedzieć, a wtedy on zaczyna mówić - dokładnie o tym, o czym właśnie myślałam.
3. Kubek gorącej czekolady z przyprawami i mini-marshmallows w zimowy wieczór. (Osobom z UK polecam użycie kakao Maya Gold marki Green & Blacks i sproszkowanej czekolady Williego).
Na zdjęciu szwedzki kubek do czekolady ze sklepu Bob by Post.
4. Zakupy pod choinkę. Prezenty gwiazdkowe zaczynam kupować już w lipcu; tym samym dawkuję sobie przyjemność wyszukiwania rzeczy wyjątkowych i, prozaiczniej, rozkładam koszt, zwłaszcza, że w grudniu mamy także rocznicę ślubu i są urodziny małżonka.
5. Spacery z psem, a szczególnie pierwsze spacery wśród bluebells - wiosna na południu Anglii to orgia kwiatów, która zaczyna się wcześniej i trwa dłużej, niż w Pl.
6. Gdy na wycieraczce, oprócz zwykłej porcji rachunków i reklam, ląduje pocztówka, nowy katalog sklepu, który lubię, lub, co najbardziej cieszy - zupełnie niespodziewana przesyłka, jak ostatnio wygrane bilety na Goodwood.
7. Babskie spotkania - girls' nights out.
8. Gdy nowa książka ulubionego autora lub autorki nie tylko nie rozczarowuje, ale sprawia, że kocham jego/ją jeszcze bardziej. Patrz także: filmy ulubionych reżyserów i kolekcje projektantów/tek mody.
9. To, co się tu zbiorowo określa słowem foraging - czyli zbieranie dziko rosnących grzybów, ziół, owoców. Pyszna I darmowa przyjemność!
10. Niedzielna "prasówka", na czele z Sunday Times - cotygodniowe "spotkanie" z ulubionymi felietonistami: Jeremy Clarksonem, Indią Knight, AA Gill'em, no i oczywiście sekcja STYLE, bez której niedziela nie byłaby niedzielą.
Podobno mam nominować teraz 10 bloggerek/ów do wzięcia udziału w zabawie, ale chyba policja blogowa nie przyjdzie mnie zaaresztować, jeśli się ograniczę do 5:
1. Pistacjowa Lo, której wirtuozeria kulinarna niesłychanie mi imponuje.
2. Mała Mi, której "myśli, pasje, obserwacje" zachęcają do refleksji.
3. Wsamrazik, która mieszka w pięknym Oregonie, i jest nową, ale bardzo mile widzianą przybyszką w blogosferze.
4. Truflowa Patrycja, której kulinarny blog jest nie tylko inspirujący, ale też ciepły i optymistyczny.
5. Fiołkowa Dragonfly - z przyjemnością śledzę perypetie "mamy, żony, nauczycielki, początkującej kucharki", okraszone humorem, ciepłem i przepisami.
1. Uwielbiam ten moment, kiedy w dawno nieużywanej torebce znajduję w bocznej kieszonce zapomniany, zachomikowany tam banknot - ostatnio w taki właśnie sposób stałam się bogatsza o całe 5 funtów.
2. Kocham przelotne chwile małżeńskiej telepatii- np. kiedy mąż wraca ze sklepu z czymś, co jemy rzadko, a na co ja właśnie miałam ochotę. Albo gdy otwieram usta, by coś powiedzieć, a wtedy on zaczyna mówić - dokładnie o tym, o czym właśnie myślałam.
3. Kubek gorącej czekolady z przyprawami i mini-marshmallows w zimowy wieczór. (Osobom z UK polecam użycie kakao Maya Gold marki Green & Blacks i sproszkowanej czekolady Williego).
Na zdjęciu szwedzki kubek do czekolady ze sklepu Bob by Post.
4. Zakupy pod choinkę. Prezenty gwiazdkowe zaczynam kupować już w lipcu; tym samym dawkuję sobie przyjemność wyszukiwania rzeczy wyjątkowych i, prozaiczniej, rozkładam koszt, zwłaszcza, że w grudniu mamy także rocznicę ślubu i są urodziny małżonka.
5. Spacery z psem, a szczególnie pierwsze spacery wśród bluebells - wiosna na południu Anglii to orgia kwiatów, która zaczyna się wcześniej i trwa dłużej, niż w Pl.
6. Gdy na wycieraczce, oprócz zwykłej porcji rachunków i reklam, ląduje pocztówka, nowy katalog sklepu, który lubię, lub, co najbardziej cieszy - zupełnie niespodziewana przesyłka, jak ostatnio wygrane bilety na Goodwood.
7. Babskie spotkania - girls' nights out.
8. Gdy nowa książka ulubionego autora lub autorki nie tylko nie rozczarowuje, ale sprawia, że kocham jego/ją jeszcze bardziej. Patrz także: filmy ulubionych reżyserów i kolekcje projektantów/tek mody.
9. To, co się tu zbiorowo określa słowem foraging - czyli zbieranie dziko rosnących grzybów, ziół, owoców. Pyszna I darmowa przyjemność!
10. Niedzielna "prasówka", na czele z Sunday Times - cotygodniowe "spotkanie" z ulubionymi felietonistami: Jeremy Clarksonem, Indią Knight, AA Gill'em, no i oczywiście sekcja STYLE, bez której niedziela nie byłaby niedzielą.
Podobno mam nominować teraz 10 bloggerek/ów do wzięcia udziału w zabawie, ale chyba policja blogowa nie przyjdzie mnie zaaresztować, jeśli się ograniczę do 5:
1. Pistacjowa Lo, której wirtuozeria kulinarna niesłychanie mi imponuje.
2. Mała Mi, której "myśli, pasje, obserwacje" zachęcają do refleksji.
3. Wsamrazik, która mieszka w pięknym Oregonie, i jest nową, ale bardzo mile widzianą przybyszką w blogosferze.
4. Truflowa Patrycja, której kulinarny blog jest nie tylko inspirujący, ale też ciepły i optymistyczny.
5. Fiołkowa Dragonfly - z przyjemnością śledzę perypetie "mamy, żony, nauczycielki, początkującej kucharki", okraszone humorem, ciepłem i przepisami.
12/03/2010
Wstydliwe przyjemności
A może wystarczyłoby użyć angielskiej nazwy: guilty pleasures (GP)? Mam wrażenie, że zadomowiła się w słownictwie Polaków.
Lubię sprowadzać rozmowę na ten temat, odkryłam bowiem, że to dobry "lodołamacz". Kiedy zatem nawiązuję nową znajomość, zwykle pytam o guilty pleasures. No, może nie zaraz po "Miło mi cię poznać"- ale jeśli rozmowa toczy się wartko, a w rozmówcy wyczuwam pokrewieństwo duszy, to staram się wpleść ten temat w konwersację. Mam ukrytą motywację: odpowiedzi bardzo wiele zdradzają na temat danej osoby. Kiedyś założyłam wątek na ten temat na pewnym forum, w przytłaczającej większości kobiecym, i statystycznie najczęściej wymienianą GP było czytanie w toalecie. Jest to jednak dla wielu, szczególnie męskiej połowy ludzkości, czynność tak rutynowa i normalna, że nie przyszłoby im do głowy, by się tego wstydzić - o czym świadczy też fakt, iż w dobrych sklepach wnętrzarskich można z łatwością kupić przedmiot łączący gazetnik ze stojakiem na papier toaletowy. A w GP chodzi właśnie o to (bardzo lekkie) poczucie winy, choć wielu jest takich, wśród nich Nigella, którzy twierdzą, że poczucie winy i przyjemność nigdy nie idą w parze.
Moje poczucie winy wynika zwykle z memento mori, carpe diem etc - czuję się winna, że zamiast pisać Wielką Powieść, zgłębiać "Elementy" Euklidesa*, uczyć się chińskiego i generalnie doskonalić się, oglądam np. Desperate Housewives (Gotowe na wszystko), a potem jeszcze dodatkowo marnotrawię jedyne dane mi życie sprawdzając w internecie, jakiej marki są ciuchy, dodatki i gadżety kuchenne bohaterek; mea culpa, mea maxima culpa.
Moja lista guilty pleasures zdradzi Wam chyba niewiele ponad to, co już w Do Tyłu na Obcasach ujawniłam - ale mam nadzieję, że i Wy zrewanżujecie się swoją listą w komentarzu.
1. Jestem uzależniona od seriali, po ostatnim odcinku ostatniej serii The Wire na przykład przeżywałam emocje podobne do żałoby, a ponieważ nie tolerujemy w naszym domu piractwa, muszę teraz grzecznie czekać, aż nowa seria House'a trafi tu na DVD, i mam symptomy odwykowe. Na szczęście jest nowa seria DH, Damages, Brothers & Sisters oraz nowy serial The Good Wife, z przepiękną Julianną Margulies z Ostrego Dyżuru (ER) w roli tytułowej dobrej żony.
2. Zabieram ze sobą wszystkie miniaturki szamponów, balsamów etc z hotelu - nawet chowam te, których nie zużyłam do końca, jeśli jestem w hotelu dłużej niż jedną noc, po to, żeby dostać więcej.
3. Ciągnę psa za uszy - są tak jedwabiste, że nie mogę się po prostu oprzeć.
4. Kupuję niepotrzebne rzeczy tylko dlatego, że są w groszki/grochy.
5. Gin z tonikiem, szampan, Mimosa, Bellini, biscotti maczane w limoncello, bliny z kawiorem.
6. Ola Rapace (szwedzki aktor - poniżej), Dominic West (angielski aktor) - choć oni się raczej kwalifikują na listę pt."platoniczne zauroczenia".
7. Czytam książki Marian Keyes i Isabel Allende, choć nie mogę powiedzieć, bym się tego wstydziła. Ale uwzględniłam je, bo wiadomo - powieści tych autorek to nie "Eseje" Montaigne'a, czy inne poszerzające horyzonty arcydzieła.
8. Oglądam property porn, czyli programy o nieruchomościach, oraz cookery porn, czyli Nigellę, Jamiego, a już za tydzień - Sophie Dahl.
9. Fantazjuję nt. wygranej na loterii.
10. Przybywszy do salonu fryzjerskiego rzucam się od razu na magazyny plotkarskie.
*Którą to księgę dla przyjemności "czytała" Smilla, niezwykła bohaterka powieści duńskiego pisarza Petera Hoega, Smilla w labiryntach śniegu (polecam).
Lubię sprowadzać rozmowę na ten temat, odkryłam bowiem, że to dobry "lodołamacz". Kiedy zatem nawiązuję nową znajomość, zwykle pytam o guilty pleasures. No, może nie zaraz po "Miło mi cię poznać"- ale jeśli rozmowa toczy się wartko, a w rozmówcy wyczuwam pokrewieństwo duszy, to staram się wpleść ten temat w konwersację. Mam ukrytą motywację: odpowiedzi bardzo wiele zdradzają na temat danej osoby. Kiedyś założyłam wątek na ten temat na pewnym forum, w przytłaczającej większości kobiecym, i statystycznie najczęściej wymienianą GP było czytanie w toalecie. Jest to jednak dla wielu, szczególnie męskiej połowy ludzkości, czynność tak rutynowa i normalna, że nie przyszłoby im do głowy, by się tego wstydzić - o czym świadczy też fakt, iż w dobrych sklepach wnętrzarskich można z łatwością kupić przedmiot łączący gazetnik ze stojakiem na papier toaletowy. A w GP chodzi właśnie o to (bardzo lekkie) poczucie winy, choć wielu jest takich, wśród nich Nigella, którzy twierdzą, że poczucie winy i przyjemność nigdy nie idą w parze.
Moje poczucie winy wynika zwykle z memento mori, carpe diem etc - czuję się winna, że zamiast pisać Wielką Powieść, zgłębiać "Elementy" Euklidesa*, uczyć się chińskiego i generalnie doskonalić się, oglądam np. Desperate Housewives (Gotowe na wszystko), a potem jeszcze dodatkowo marnotrawię jedyne dane mi życie sprawdzając w internecie, jakiej marki są ciuchy, dodatki i gadżety kuchenne bohaterek; mea culpa, mea maxima culpa.
Moja lista guilty pleasures zdradzi Wam chyba niewiele ponad to, co już w Do Tyłu na Obcasach ujawniłam - ale mam nadzieję, że i Wy zrewanżujecie się swoją listą w komentarzu.
1. Jestem uzależniona od seriali, po ostatnim odcinku ostatniej serii The Wire na przykład przeżywałam emocje podobne do żałoby, a ponieważ nie tolerujemy w naszym domu piractwa, muszę teraz grzecznie czekać, aż nowa seria House'a trafi tu na DVD, i mam symptomy odwykowe. Na szczęście jest nowa seria DH, Damages, Brothers & Sisters oraz nowy serial The Good Wife, z przepiękną Julianną Margulies z Ostrego Dyżuru (ER) w roli tytułowej dobrej żony.
2. Zabieram ze sobą wszystkie miniaturki szamponów, balsamów etc z hotelu - nawet chowam te, których nie zużyłam do końca, jeśli jestem w hotelu dłużej niż jedną noc, po to, żeby dostać więcej.
3. Ciągnę psa za uszy - są tak jedwabiste, że nie mogę się po prostu oprzeć.
4. Kupuję niepotrzebne rzeczy tylko dlatego, że są w groszki/grochy.
5. Gin z tonikiem, szampan, Mimosa, Bellini, biscotti maczane w limoncello, bliny z kawiorem.
6. Ola Rapace (szwedzki aktor - poniżej), Dominic West (angielski aktor) - choć oni się raczej kwalifikują na listę pt."platoniczne zauroczenia".
7. Czytam książki Marian Keyes i Isabel Allende, choć nie mogę powiedzieć, bym się tego wstydziła. Ale uwzględniłam je, bo wiadomo - powieści tych autorek to nie "Eseje" Montaigne'a, czy inne poszerzające horyzonty arcydzieła.
8. Oglądam property porn, czyli programy o nieruchomościach, oraz cookery porn, czyli Nigellę, Jamiego, a już za tydzień - Sophie Dahl.
9. Fantazjuję nt. wygranej na loterii.
10. Przybywszy do salonu fryzjerskiego rzucam się od razu na magazyny plotkarskie.
*Którą to księgę dla przyjemności "czytała" Smilla, niezwykła bohaterka powieści duńskiego pisarza Petera Hoega, Smilla w labiryntach śniegu (polecam).
Subscribe to:
Posts (Atom)







