Showing posts with label Cath Kidston. Show all posts
Showing posts with label Cath Kidston. Show all posts

25/11/2011

Świąteczny Winchester

Jako maniaczka świąt (tzw. Elfzilla), cieszę się, że celebrowanie Christmas zaczyna się tu tak wcześnie.
W poprzedni czwartek byliśmy na oficjalnym włączeniu Bożonarodzeniowych światełek, a wczoraj na pokazie  lampionów, zrobionych przez dzieci na warsztatach organizowanych przez naszą słynną katedrę. Dzieci i ich rodzice paradują tak po głównym deptaku miasta co roku w dniu, w którym oficjalnie otwierany jest tutejszy Christmas Market i Ice Rink - to kolejna, wśród tak licznych, atrakcja mojego miasta. Nasz rynek wzorowany jest, jak i pozostałe, na niemieckiej tradycji Weihnachtsmarkt - do tego stopnia, że frankfurcki markt jest "importowany", łącznie z niemieckimi stoiskami, sprzedawcami i ich towarami, do Birmingham, gdzie tym samym powstaje największy, liczący sobie aż kilometr długości, kiermasz Bożonarodzeniowy w UK. Nasz jest mniejszy, a wystawcy głównie z Wysp, choć co roku można na nim kupić polską i białoruską ceramikę (importowaną jednak  i sprzedawaną przez tubylców - opłata za wynajęcie budki na takim rynku jest b. słona). Nasze lodowisko zaś jest mniejsze, niż to najsłynniejsze (i sponsorowane przez firmę jubilerską Tiffany) lodowisko w Somerset House w Londynie, ale ma bodaj najpiękniejszą oprawę - katedrę, która stoi w tym miejscu od 1027 roku.
Lanterns Parade

Wśród lampionów były ortodoksyjne bałwanki, gwiazdy, choinki, a nawet Trzech Króli, ale także Hello Kitty!, Angry Bird oraz Dalek i Tardis (wielbicielom bardzo brytyjskiego fenomenu kulturalnego, jakim jest Dr Who, nie muszę wyjaśniać, co to za licha).
Otwarcie kiermaszu i lodowiska uświetniono pokazem fajerwerków, które rozświetliły niebo nad katedrą

Lodowisko
Taką ilustrację naszego rynku znalazłam w sieci, niestety niepodpisaną
A tu filmik naszego Urzędu Miejskiego (City Council), promujący spędzenie świąt w Winchesterze. Oprócz Christmas Market, pokazanych zostało wiele moich ulubionych sklepów - delikatesy słynnego szefa kuchni, Jamesa Martina, Childhood's Dream z tradycyjnymi zabawkami, concept store The Hambledon, oraz sklep sieci z artykułami wystroju wnętrz, Cath Kidston.

A jutro w szkole Nicholasa nasz własny Christmas Fair - w UK nawet małe wiejskie szkoły urządzają takie świąteczne festyny, są one bardzo popularne, a ja zgłosiłam się, by obsługiwać jedno ze stoisk. Będzie się działo!


09/09/2011

Z cyklu: lubię sowy

Moja słabość do sów i sowich gadżetów jest już na tyle znana, że czytelniczki podrzucają mi różne sowie linki, tu lub na FB, za co serdecznie dziękuję. Moje credo to: sów, jak i książek kucharskich, nigdy za wiele!
W tym roku ptasie, w tym sowie, motywy pojawiają się tak często, że można mówić o wyraźnym trendzie, zarówno modowym, jak i wnętrzarskim. Poniżej wybrałam kilka przykładów.
Pasek jednej z moich ulubionych, bo bardzo brytyjskich, marek - Hobbs
Portmonetka Fossil
Kozaki dla dziewczynki. Nie wiem, jak to o mnie świadczy, ale chciałabym  takie dla siebie
Breloczek Big Baby (nazwa tej firmy wskazuje, że targetują takie klientki, jak ja - bo ich produkty nie są z działu dziecięcego)
Piżama w sowy Cath Kidston - mają też biżuterię i przybory do szycia z tym motywem, a także...
Tea cozy

Waza duńskiej marki House Doctor. Podobna jest też w kolekcji sieci Laura Ashley

Bookends z Laura Ashley, zaś filiżanka pochodzi z mojego ulubionego sklepu przymuzealnego, czyli V&A Shop

22/08/2010

To nie jest blog szafiarski

... ale dziś zabawię się w szafiarkę i uchylę rąbka mojej garderoby. Na ulubionym forum niedawno koleżanki pokazywały sobie nawzajem torebki, to i ja nie będę gorsza.

Wypada zacząć od kopertówki - seniorki. To (na razie) jedyna rzecz vintage w mojej szafie. Nie wiem, ile ma lat, ani jakiej jest marki. Osoba, która mnie tą torebką obdarowała, odeszła na zawsze (dożyła 97 lat), i nie miałam nigdy okazji ją zapytać. Torebka ma na pewno kilkadziesiąt lat (ja mam ją już od 10) i jest w znakomitym stanie. "Wyprowadzam ją na spacer" od święta.
Torebka na codzień, brązowa, skórzana, brytyjskiej marki z tradycją Henri Lloyd:
Najcenniejsza i najlepsza jakościowo torebka w mojej kolekcji, renomowanej włoskiej marki Francesco Biasia - prezent gwiazdkowy od męża. Moje marne zdjęcie nie oddaje jej sprawiedliwości - jest z lakierowanej skóry, koloru oberżyny (znowu b. modny tej jesieni i zimy):
Zaproszenie na wesele to dla mnie zwykle powód do zakupów - dobry pretekst nie jest zły. Na jedno wesele kupiłam tę turkusową torebeczkę jednej z moich ulubionych brytyjskich marek, Reiss:

I kolejna torebka do kreacji na wesele - ta z gatunku rzeczy, które są tanie, ale miłe dla oka (cheap and cheerful ), brytyjskiej instytucji narodowej, jaką jest Marks & Spencer (z tego względu, że M&S jest bardzo angielski, jest b. popularny w takich miejscach jak Hong Kong czy Japonia, gdzie czci się angielski styl):
Tę czarną torebkę ze sztucznej skóry brytyjskiej marki Great Plains upolowałam na wyprzedaży za b. małe pieniądze - 1/3 wyjściowej ceny - ze względu na styl retro  i TO zapięcie (już słyszę, jak internautki z "moich" portali gadają, że "babcina" i "dla starych bab") *mrugam*:
A tę torebkę, modnej w UK esencjonalnie brytyjskiej marki Cath Kidston (znowu: jedyne sklepy poza UK mają w Japonii), o tak modnym teraz tornistrowym fasonie (satchel) noszę obecnie na codzień (to widać od razu, ale dla porządku dodam, że zdjęcie ich, nie moje):

16/02/2010

Wake up and smell the flat white

Zanim napiszę o owej tytułowej flat white, zdradzę, czy moje oczekiwania względem prezentu walentynkowego się sprawdziły. Odpowiedź brzmi: i tak, i nie. Nie dostałam kompletu Elle Macpherson, ale dostałam coś pokrewnego bieliźnie: miękki, puszysty szlafrok kultowej w UK marki Cath Kidston  (wspominałam o tej sieci już wcześniej, ale ten fenomen zasługuje na osobną notkę, jest to bowiem biznes zbudowany na sprzedawaniu "angielskości" i niebawem pokuszę się tu o jego analizę). Szlafrok, oczywista, w groszki.


Do tego dostałam duże pudełko czekoladek od również wspominanej już przeze mnie (w pochwalnym tonie) sieci Hotel Chocolat: The Sleekster Serious Dark Fix Selection - czekoladki z dodatkiem orzechów lub alkoholu w czekoladzie 72% single origin cocoa, czyli z kakao jednego gatunku z tej samej plantacji (Hotel Chocolat ma własne plantacje).
Właśnie przed chwilą rozkoszowałam się Macadamia Bite, mmm, yum-yum (wybaczcie infantylizm).
Odwzajemniłam się również kulinarnie: kupiłam w firmowym sklepie internetowym firmy serowej Godminster, producenta wielokrotnie nagradzanego sera typu cheddar, specjalny zestaw walentynkowy - cheddar w kształcie serca i owinięty w gazę cheddar wędzony. Kiczowate? - tak, dobre? - you bet. Nic dziwnego, że 55% całego sera zjadanego w UK to cheddar.

Ad meritum: dziś po raz pierwszy miałam okazję pić nowy rodzaj kawy, pod nazwą Flat White. Jest to import z Australii i Nowej Zelandii. Kto był w Londynie, ten wie, że jest to w dużej mierze obóz dla Aussies i Kiwis, którzy z powodu braku bariery językowej i dzięki specjalnym przywilejom wynikającym z tego, że Oz i NZ to dawne kolonie: 2-letnim holiday visas, które pozwalają na pracę, i ancestry visas (wizy pozwalające na pobyt i pracę dzięki udokumentowanemu pochodzeniu brytyjskiemu) siedzą w Londynie latami i z tej bazy podróżują po całej Europie. Przybysze z Antypodów zatęsknili za flat white (jeden Kiwi z tęsknoty założył nawet blog wyłącznie na temat tego, gdzie w UK można ją zaspokoić) i  tutejsze sieci takie jak Costa szybko zwęszyły interes: wzrost sprzedaży flat white ma 10-krotnie szybsze tempo, niż wzrost sprzedaży innych napojów na bazie kawy (podaję za Independent). Słyszę jednak, jak wołacie:  no dobrze, ale co to w ogóle jest?! To dwie lub trzy porcje (shots) espresso z dodatkiem bardzo spienionego, bardzo kremowego mleka, i z wzorkiem na tym mleku (wzorek musi być). Inaczej niż latte czy cappucino, flat white serwowane jest tylko w małej ilości (w Costa jest tylko opcja primo, bez medio i massimo), ze względu na tak dużą dawkę espresso.
To dobra alternatywa dla cappucino czy latte, i z pewnością jeszcze nieraz, będąc w Costa, wybiorę właśnie flat white.

14/04/2009

Królewskie Tunbridge Wells



Jutro pobudka tuż po piątej. Wybieram się na kurs do Royal Tunbridge Wells - czyli Królewskiego Miasta Tunbridge Wells w hrabstwie Kent. Tego rodzaju kurioza przypominają mi często, że mieszkam w monarchii konstytucyjnej i niedługo, jeśli otrzymam obywatelstwo, będę poddanką królowej angielskiej. Z powodu wszechobecnej poprawności politycznej i liberalizmu łatwo bowiem zapomnieć, że takie relikwie przeszłości, jak obecność biskupów w parlamencie (w Izbie Lordów)nie tylko są tolerowane, ale nikt nawet specjalnie przeciw nim nie protestuje.
Dlaczego Tunbridge Wells jest 'królewskie', a
moje miasto Winchester, w końcu pierwsza stolica Anglii, nie jest? W tym roku Tunbridge Wells obchodzi stulecie nadania tytułu, przypomniano więc, że to ojcowie miasta wystąpili z petycją do króla o nadanie prestiżowego tytułu by royal appointment. Chodziło, jak zawsze, o promocję. I to działa, bo nawet dziś, gdy mówię, że wybieram się do TW, wszyscy reagują tak samo: very nice, i that's a posh place. Posh, czyli z wyższych sfer, wytworne, eleganckie. Rzeczywiście, sądząc po sklepach, mieszka tu wielu przedstawicieli wyższej klasy średniej.
Może znajdę jutro chwilkę, by zajrzeć do kilku sklepów. Wiem, że jest tam jeden z sieci sklepów Cath Kidston, królowej angielskiego, sentymentalnego stylu zwanego chintz: kwiaty, groszki, pastelowe kolory, słowem to, co można znaleźć w archetypowym angielskim domu wiejskim. Na marzeniu milionów Anglików o idyllicznym życiu na wsi Kidston zbija fortunę.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails