Tak niedawno pisałam o książce Nory Ephron, I Remember Nothing, a od kilku dni wiem już, że nie będzie kolejnych, nie będzie też kolejnych scenariuszy i najlepszych komedii romantycznych ostatnich klikudziesięciu lat. Nora zmarła o wiele za wcześnie - miała 71 lat, a jej umiejętność pisania błyskotliwie inteligentnych i dowcipnych esejów pozostała niezmieniona - I Remember Nothing jest tak samo pełne bystrych spostrzeżeń i humoru, jak jej poprzednia książka, która zasłużenie była bestsellerem - I Feel Bad About My Neck. Bez Nory jesteśmy skazani na kolejne pozbawione polotu i ciepła, produkowane niczym ciasteczka przy użyciu tej samej foremki, wiecznie z Jennifer Aniston lub Katherine Heigl w roli głównej, nieromantyczne i nieśmieszne romantyczne komedie.
Gdy usłyszałam bardzo smutną dla mnie wiadomość o jej śmierci, zajrzałam na Twittera - o tym, jak wiele jej książki i filmy znaczyły dla innych, niech świadczy to, że jej odejście było najpopularniejszym tematem tego dnia (trending topic) i mnóstwo luminarzy kultury wyrażało swój smutek w setkach, tysiącach twitów. Nigella napisała, że Nora była jej idolką, pisarze, np. Margaret Atwood i Bret Easton Ellis, złożyli jej hołd; praktycznie wszystkie moje ulubione dziennikarki i felietonistki pisały o tym, jakim wzorem była dla nich; nawet Justin Timberlake ujawnił się jako wielki fan Nory. Informacja o jej odejściu była jedną z głównych w głównym wydaniu wiadomości BBC. Wiele osób nazywało ją my heroine, przywołując tym samym zdanie z przemowy, jaką wygłosiła do absolwentek elitarnego Wellesley College (amerykańska tradycja commencement speech jest godna pozazdroszczenia): Be the heroine of your life, not a victim. Ephron była feministką, ale nawet do 'wojny płci' potrafiła podejść tak dowcipnie i oryginalnie, że scenariusz do When Harry Met Sally uznawany jest za jeden z najlepszych utworów na temat relacji męsko - damskich, jakie kiedykolwiek napisano - pewna znana mi mądra osoba twierdzi, że wszystkiego, co warto wiedzieć na ten temat, można się dowiedzieć z tego filmu *mrugam*. Obejrzyjcie Kiedy Harry spotkał Sally (z mężem mamy tradycję oglądania tego filmu zawsze w Nowy Rok - oboje go uwielbiamy) a przekonacie się, że kompletnie się nie zestarzał (pominąwszy, rzecz jasna, fryzury i ubrania).
Gdyby Nora nie ruszyła potem palcem, i tak przeszłaby do historii kina i kultury popularnej. A przecież dała nam znacznie więcej. Jej matka (oboje rodzice Nory byli scenarzystami w Hollywood) powiedziała jej: everything is copy (w wolnym tłumaczeniu: wszystko stanowi materiał) i Nora obracała własne, często bolesne doświadczenia w doskonałą, bardzo prawdziwą fikcję. Jej powieść Heartburn (Zgaga), na podstawie której nakręcono udany film z kolejną moją idolką, Meryl Streep, oparta jest na rozpadzie jej małżeństwa ze słynnym dziennikarzem śledczym, Carlem Bernsteinem (tym od afery Watergate). Swoją miłość do gotowania i jedzenia - Nora była legendarną kucharką i znakomitą pisarką kulinarną - przekuła w kolejny z mojej listy ukochanych filmów, czyli Julie i Julia, którego to filmu była zarówno scenarzystką, jak i reżyserką. Zapewniam przy tym, że kreacja Streep w tym filmie jest jak zawsze doskonała - wspominam o tym, bo gdy film wszedł na polskie ekrany widziałam na pewnym polskim blogu nonsens o tym, jakoby Nora i Meryl zrobiły z Julii Child idiotkę - no cóż, powiem tylko, że i Ephron i Streep nieporównanie więcej wiedziały nt. Julii Child, niż autorka bloga.
Inne sukcesy Nory to Sleepless in Seattle i You've got Mail (Masz wiadomość). Tym filmom zarzucano ckliwość, ale i tak są o niebo lepsze, niż dzisiejsze rom-coms. Jej najwcześniejszy, i wysoko oceniany, film to Silkwood - poważny dramat, oparty na prawdziwej, tragicznej historii, znowu z Meryl w roli głównej. Prywatnie ta aktorka i Nora przyjaźniły się - Nora znana była z tego, że była niezwykle ciepła (choć miała też cięty język) i "absurdalnie" wręcz hojna - nic dziwnego, że w poświęconych jej w tutejszej prasie pośmiertnych artykułach powtarza się zdanie: to była kobieta, którą każda kobieta chciałaby mieć za przyjaciółkę. Szczęśliwie pozostaną jej filmy i książki.
W swojej ostatniej książce, w której pisze sporo o starzeniu się i przemijaniu (ale, jak zawsze, dowcipnie), Nora zrobiła dwie listy: jedną z rzeczami, za którymi nie będzie tęsknić po śmierci, i jedną z tymi, za którymi będzie tęsknić - są dostępne tutaj (ang), i bardzo polecam przeczytać.
Showing posts with label Meryl Streep. Show all posts
Showing posts with label Meryl Streep. Show all posts
30/06/2012
31/03/2012
Najsłynniejszy sweter na świecie
"Mała czarna" ze Śniadania u Tiffany'ego, zielone suknie Vivien Leigh i Keiry Knightley, kremowa sukienka Marylin, futurystyczne kreacje Jane Fondy w filmie Barbarella, "szykowne safari" Meryl Streep w Pożegnaniu z Afryką - domyślacie się oczywiście, do czego zmierza ta wyliczanka. To najbardziej ikoniczne ubrania z filmów, stworzone albo przez słynnych projektantów mody (Givenchy, Paco Rabanne), albo zawodowych kostiumologów, którzy z kolei inspirowali projektantów, także tych pracujących dla marek masowych. Suknia Keiry z filmu Pokuta to najbardziej kopiowana ekranowa kreacja w historii, sukienki Audrey i Marylin pobiły rekordy na aukcji, a gdy Pożegnanie... weszło na ekrany kin, odnotowano znaczny wzrost popytu na ubrania w stylu safari. To z reguły kreacje wybitnej urody, stworzone z myślą o podkreśleniu urody najpiękniejszych, najbardziej charyzmatycznych i podziwianych kobiet, jakie gościły/goszczą na ekranach kin/telewizji. W ostatniej dekadzie symbiozę między TV a przemysłem mody wykorzystały takie seriale jak Sex and the City czy Gossip Girl (Plotkara) - do tego stopnia, że wielu krytyków pogardliwie określa oba jako pretekst do product placement i nic poza tym. Kariera Swetra Sary Lund jest tym bardziej nieprawdopodobna: to, że w ostatnich dwóch latach jedną z najbardziej pożądanych części ekranowej garderoby, przynajmniej tu, w Wielkiej Brytanii, okazał się ręcznie dziergany, kompletnie aseksowny, by nie powiedzieć: obciachowy, sweter z Wysp Owczych, znanych w UK jako Sarah Lund jumper-land (kraina swetra Sary Lund), zaskakuje, ale i pokrzepia, a także daje wiele do myślenia.
![]() |
| Na widok tego swetra ślinka cieknie pospołu młodym hipsterkom, i starszym księżnom (zaraz wyjaśnię) |
![]() |
| Aktorka Sofie Gråbøl powtarza w wywiadach (bo w każdym jest o Sweter pytana), że jego sława niemal przyćmiła postać Sary: "Czułam się tak, jakby to on nosił mnie, a nie ja jego" |
1. Serial jest po prostu doskonały i zaczęto go nadawać dokładnie wtedy, gdy Wielką Brytanię zaczęła ogarniać Skandomania. Od mojego występu gościnnego na ten temat, w mediach brytyjskich pojawiło się mnóstwo artykułów na temat mody na skandynawską TV, literaturę, design, kuchnię i modę (nie to, że ja byłam pierwsza).
![]() |
| Wyspy, jak widać, Owcze |
2. Dużo ostatnio mówi się o tym, że Brytyjki czytają coraz mniej romansów, a coraz więcej kryminałów, i zarówno w literaturze, jak i w TV i filmach szukają kobiecych postaci, które są niezależne, inteligentne, ambitne, i nie myślą o zdobyciu męża i zakupach - w czasach recesji i powrotu do feministycznych ideałów mamy dość bohaterek, które obchodzi tylko nowa para butów i czekanie na telefon od mężczyzny. Seria o Zakupoholiczce Sophie Kinselli, wspomniany Seks w Wielkim...oraz Bridget Jones wydają się beznadziejnie archaiczne i płytkie z perspektywy Anno Domini 2012. Sarah Lund to nasza nowa poster girl (dosłownie: dziewczyna z plakatu, a więc wzór i inspiracja): silna, niezależna, świetna w tym, co robi, doskonale obojętna wobec syrenich głosów przemysłów mody i urody i dorównująca pod każdym względem największym twardzielom wśród współpracowników.
3. Swetry z Wysp Owczych są ciepłe, uniwersalne i dobrej jakości: z wełny i ręcznie dziergane, a przez to wcale nie tanie - taki sweter, który trzeba zamówić bezpośrednio u dziewiarek z Wysp Owczych i na który trzeba czekać w kolejce, niczym na najnowszą torebkę Mulberry, kosztuje średnio 280 euro.
Firma zatrudnia 30 miejscowych kobiet, a także wysyła wełnę do kobiet...w Jordanii. To bliski sercu jednej z założycielek projekt, który daje kobietom jordańskim szansę na zarobek, a firmie pozwala skrócić czas oczekiwania i zaspokoić tak wielki popyt.
W tym tygodniu sweter wrócił na pierwsze strony gazet w UK, a to za sprawą wizyty księżnej Kornwalii, Camilli, na planie III serii Forbrydelsen w Kopenhadze. Zarówno Charles, jak i Camilla są wielkimi fanami serialu, i księżna była ponoć w siódmym niebie, gdy została zaproszona na plan i otrzymała od Sofie pewien szczególny prezent:
![]() |
| Od lewej: Sofie Gråbøl, księżna Camilla ze swoim cennym podarunkiem, księżna Mary |
17/03/2012
Obnażam się...czytelniczo
Codziennie czym innym pachnąca Wiedźma zarzuciła mi (dobrodusznie), że niedostatecznie się obnażam, jeśli chodzi o to, co, gdzie i z jakimi autorami wyczyniam. Ponoć tylko flirtuję, kuszę, pokazuję odrobinę dekoltu, ale moje "prywatne pasje ujawniam zdecydowanie zbyt rzadko". Dziś zatem cała naga prawda o mym czytaniu.
1. O jakiej porze dnia czytasz najchętniej?
Książki/e-booki - wieczorem, przed snem. W ciągu dnia, szczególnie w niedzielę, czytam prasę na iPadzie. Jak już kiedyś ujawniałam, jestem wielką fanką aplikacji prasowych, szczególnie wydań niedzielnych - niedziela bez Sunday Times...brr, nawet nie chcę myśleć, co by było, gdybym nie mogła nakarmić tego nałogu. Aplikacje, z klipami wideo, grafikami/animacjami, i linkami między artykułami, mają ogromną przewagę nad papierowymi wydaniami i nigdy nie wróciłabym do kupowania gazety w kiosku.
2. Gdzie czytasz?
W łóżku w sypialni lub na kanapie w salonie. Czasem zdarza mi się przeczytać artykuł online przy stole, na Maku.
3. W jakiej pozycji najchętniej czytasz?
Zwisając z żyrandola... Jak każdy chyba, na siedząco lub na leżąco.
4. Jaki rodzaj książek czytasz najchętniej?
Generalnie: powieści i literaturę faktu (fiction and non-fiction). Jeśli chodzi o beletrystykę, dużo powieści współczesnych pisarzy anglojęzycznych - od lat nie przeczytałam książki po polsku. Raczej tzw. obyczajowe niż kryminalne lub science - fiction. Jako że byłam jedną z 1.3 miliona (sic!) osób obdarowanych tu Kindle w ostatnie Boże Narodzenie, nadrabiam ostatnio luki w anglojęzycznej klasyce, jest ona bowiem, by and large, dostępna za darmo lub za grosze. Na oko na każde dwie powieści czytam jedną książkę z kategorii non - fiction, najczęściej z zakresu socjologii, nauk ścisłych, lingwistyki, feminizmu, dziennikarstwa, historii Anglii, a ostatnio nawet... self - help (no skoro miała być pełna nagość...). Dość często czytam też wspomnienia, auto/biografie i książki podróżnicze, mam też dwie półki pełne pozycji okołokulinarnych.
Dzięki latorośli odkrywam nowych autorów dziecięcych lub wracam do ulubionych z własnego dzieciństwa.
5. Jaką książkę ostatnio kupiłaś lub dostałaś?
Zbierający same pochlebne recenzje aktualny bestseller pt. Snow Child, książkę kucharską najnowszej domowej boginii Rachel Khoo (o której wkrótce w osobnym poście) a na Kindle - masę klasyki, ostatnio wszystkie opowiadania E. A. Poe (koszt: £0.00).
6. Co czytałaś ostatnio?
Znakomity, zabawny zbiór esejów wszechstronnie utalentowanej Nory Ephron, pt. I remember nothing (jako e-book). Dygresja: jej nazwisko w Pl jest mało kojarzone, tymczasem jej książki od lat trafiają na listy bestsellerów w UK i USA, no a przede wszystkim powinna być znana jako scenarzystka i reżyserka. Ja ją czczę i wielbię i za książki, i za scenariusze do: When Harry Met Sally, Sleepless in Seattle, Heartburn (najpierw popularna książka, potem film, ze znakomitymi rolami Meryl Streep i Jacka Nicholsona - lata temu w Pl Dorota Stalińska zrobiła z niej sztukę teatralną pt. Zgaga) oraz Julie i Julia (który też reżyserowała). Nora jest też cenioną kucharką i znawczynią tematyki kulinarnej, dlatego jedzenie i gotowanie odgrywa ważną rolą w jej artykułach, książkach i scenariuszach.
7. Co czytasz obecnie?
No właśnie ów wstydliwy poradnik (self - help manual) jednej z najbardziej znanych life coaches na świecie (nie należy mylić life coach z coach - w Pl oglądałam program, w którym uparcie nazywano takiego life coach 'coach'em', niesłusznie), Marthy Beck. Jako osoba głęboko sceptyczna wobec wszelkiej maści gurus i life coaches (nie mówiąc już o motivational speakers), która nie wierzy w duchy, paranormalne siły, cuda, życie wieczne, etc. etc., postanowiłam jednak się przekonać, skąd popularność książek Beck, zwłaszcza, że ukończyła ona Harvard i była tam wykładowcą. Jest ona też "uciekinierką" ze wspólnoty mormońskiej, w której dorastała, i ma niepełnosprawne dziecko. Gdy zatem ujrzałam jej książkę pt. Finding Your Own Way na półce w mojej bibliotece, postanowiłam się dowiedzieć, czy się czegoś nauczę. I muszę przyznać, że nie tylko znakomicie się ją czyta, ale też jest w niej dużo interesujących informacji z różnych dziedzin, np. antropologii i fizyki. Nie wyzbyłam się mego sceptycyzmu, ale kto wie, jestem dopiero po lekturze 1/4 całości...
8. Używasz zakładek czy zaginasz rogi?
Serio? No pewnie, że zakładek, jestem dobrze wychowana. Używam papierowych, darmowych zakładek, najczęściej z biblioteki czy księgarni, gdzie często dostępne są zakładki reklamujące np strony internetowe dla bibliofili etc. Mam też specjalne zakładki do książek kucharskich i okołokulinarnych.
9. E-book czy audiobook?
Zdecydowanie to pierwsze - jestem wzrokowcem i nie spędzam długich godzin w samochodzie czy pociągu, a tylko w takim wypadku sięgnęłabym po audiobooka.
10. Jaka jest Twoja ulubiona książka z dzieciństwa?
W pierwszej 10 znalazłyby się wszystkie usual suspects: Pollyanna, Pippi, Mała Księżniczka, Ania z Zielonego..., Muminki, Dzieci z Bullerbyn, Tajemniczy Ogród, Mikołajek, Godzina Pąsowej Róży... Jednak na pierwszym miejscu zawsze będzie Miś o Bardzo Małym Rozumku - jestem pewna, że to właśnie A.A. Milne zawdzięczam anglofilię.
11. Którą z postaci literackich cenisz najbardziej?
Niedawno skończyłam Małe Kobietki i przypomniałam sobie, jak bardzo lubię Jo March, choć, a może właśnie dlatego, że ja w jej wieku byłam zupełnie inna. Nie będę oryginalna, jeśli z postaci bardziej współczesnych wybiorę Lisbeth Salander. Inne ulubione bohaterki to Cassandra Mortmain z I capture the Castle, Linda Radlett z Pursuit of Love, Jane Eyre i Elizabeth Bennett.
Z mężczyzn: kto nie przepada za Sherlockiem i Rhettem Butlerem?
Przy okazji: pamiętacie, jak pisałam o wielkim rozdawaniu książek z okazji Światowego Dnia Książki? W tym roku zgłosiłam się do rozdawania i zostałam zaakceptowana. Co oznacza, że dostanę 25 egzemplarzy I capture the castle (była do wyboru, co po raz kolejny potwierdza jej status klasyka i niewybaczalność braku polskiego przekładu). Oczywiście jedną będzie można tu wygrać - szczegóły wkrótce.
1. O jakiej porze dnia czytasz najchętniej?
Książki/e-booki - wieczorem, przed snem. W ciągu dnia, szczególnie w niedzielę, czytam prasę na iPadzie. Jak już kiedyś ujawniałam, jestem wielką fanką aplikacji prasowych, szczególnie wydań niedzielnych - niedziela bez Sunday Times...brr, nawet nie chcę myśleć, co by było, gdybym nie mogła nakarmić tego nałogu. Aplikacje, z klipami wideo, grafikami/animacjami, i linkami między artykułami, mają ogromną przewagę nad papierowymi wydaniami i nigdy nie wróciłabym do kupowania gazety w kiosku.
2. Gdzie czytasz?
W łóżku w sypialni lub na kanapie w salonie. Czasem zdarza mi się przeczytać artykuł online przy stole, na Maku.
3. W jakiej pozycji najchętniej czytasz?
Zwisając z żyrandola... Jak każdy chyba, na siedząco lub na leżąco.
4. Jaki rodzaj książek czytasz najchętniej?
Generalnie: powieści i literaturę faktu (fiction and non-fiction). Jeśli chodzi o beletrystykę, dużo powieści współczesnych pisarzy anglojęzycznych - od lat nie przeczytałam książki po polsku. Raczej tzw. obyczajowe niż kryminalne lub science - fiction. Jako że byłam jedną z 1.3 miliona (sic!) osób obdarowanych tu Kindle w ostatnie Boże Narodzenie, nadrabiam ostatnio luki w anglojęzycznej klasyce, jest ona bowiem, by and large, dostępna za darmo lub za grosze. Na oko na każde dwie powieści czytam jedną książkę z kategorii non - fiction, najczęściej z zakresu socjologii, nauk ścisłych, lingwistyki, feminizmu, dziennikarstwa, historii Anglii, a ostatnio nawet... self - help (no skoro miała być pełna nagość...). Dość często czytam też wspomnienia, auto/biografie i książki podróżnicze, mam też dwie półki pełne pozycji okołokulinarnych.
Dzięki latorośli odkrywam nowych autorów dziecięcych lub wracam do ulubionych z własnego dzieciństwa.
5. Jaką książkę ostatnio kupiłaś lub dostałaś?
Zbierający same pochlebne recenzje aktualny bestseller pt. Snow Child, książkę kucharską najnowszej domowej boginii Rachel Khoo (o której wkrótce w osobnym poście) a na Kindle - masę klasyki, ostatnio wszystkie opowiadania E. A. Poe (koszt: £0.00).
6. Co czytałaś ostatnio?
Znakomity, zabawny zbiór esejów wszechstronnie utalentowanej Nory Ephron, pt. I remember nothing (jako e-book). Dygresja: jej nazwisko w Pl jest mało kojarzone, tymczasem jej książki od lat trafiają na listy bestsellerów w UK i USA, no a przede wszystkim powinna być znana jako scenarzystka i reżyserka. Ja ją czczę i wielbię i za książki, i za scenariusze do: When Harry Met Sally, Sleepless in Seattle, Heartburn (najpierw popularna książka, potem film, ze znakomitymi rolami Meryl Streep i Jacka Nicholsona - lata temu w Pl Dorota Stalińska zrobiła z niej sztukę teatralną pt. Zgaga) oraz Julie i Julia (który też reżyserowała). Nora jest też cenioną kucharką i znawczynią tematyki kulinarnej, dlatego jedzenie i gotowanie odgrywa ważną rolą w jej artykułach, książkach i scenariuszach.
![]() |
| Wcześniejszy zbiór esejów, I feel bad about my neck, który też mam i który też bardzo mi się podobał |
No właśnie ów wstydliwy poradnik (self - help manual) jednej z najbardziej znanych life coaches na świecie (nie należy mylić life coach z coach - w Pl oglądałam program, w którym uparcie nazywano takiego life coach 'coach'em', niesłusznie), Marthy Beck. Jako osoba głęboko sceptyczna wobec wszelkiej maści gurus i life coaches (nie mówiąc już o motivational speakers), która nie wierzy w duchy, paranormalne siły, cuda, życie wieczne, etc. etc., postanowiłam jednak się przekonać, skąd popularność książek Beck, zwłaszcza, że ukończyła ona Harvard i była tam wykładowcą. Jest ona też "uciekinierką" ze wspólnoty mormońskiej, w której dorastała, i ma niepełnosprawne dziecko. Gdy zatem ujrzałam jej książkę pt. Finding Your Own Way na półce w mojej bibliotece, postanowiłam się dowiedzieć, czy się czegoś nauczę. I muszę przyznać, że nie tylko znakomicie się ją czyta, ale też jest w niej dużo interesujących informacji z różnych dziedzin, np. antropologii i fizyki. Nie wyzbyłam się mego sceptycyzmu, ale kto wie, jestem dopiero po lekturze 1/4 całości...
8. Używasz zakładek czy zaginasz rogi?
Serio? No pewnie, że zakładek, jestem dobrze wychowana. Używam papierowych, darmowych zakładek, najczęściej z biblioteki czy księgarni, gdzie często dostępne są zakładki reklamujące np strony internetowe dla bibliofili etc. Mam też specjalne zakładki do książek kucharskich i okołokulinarnych.
9. E-book czy audiobook?
Zdecydowanie to pierwsze - jestem wzrokowcem i nie spędzam długich godzin w samochodzie czy pociągu, a tylko w takim wypadku sięgnęłabym po audiobooka.
10. Jaka jest Twoja ulubiona książka z dzieciństwa?
W pierwszej 10 znalazłyby się wszystkie usual suspects: Pollyanna, Pippi, Mała Księżniczka, Ania z Zielonego..., Muminki, Dzieci z Bullerbyn, Tajemniczy Ogród, Mikołajek, Godzina Pąsowej Róży... Jednak na pierwszym miejscu zawsze będzie Miś o Bardzo Małym Rozumku - jestem pewna, że to właśnie A.A. Milne zawdzięczam anglofilię.
11. Którą z postaci literackich cenisz najbardziej?
Niedawno skończyłam Małe Kobietki i przypomniałam sobie, jak bardzo lubię Jo March, choć, a może właśnie dlatego, że ja w jej wieku byłam zupełnie inna. Nie będę oryginalna, jeśli z postaci bardziej współczesnych wybiorę Lisbeth Salander. Inne ulubione bohaterki to Cassandra Mortmain z I capture the Castle, Linda Radlett z Pursuit of Love, Jane Eyre i Elizabeth Bennett.
Z mężczyzn: kto nie przepada za Sherlockiem i Rhettem Butlerem?
Przy okazji: pamiętacie, jak pisałam o wielkim rozdawaniu książek z okazji Światowego Dnia Książki? W tym roku zgłosiłam się do rozdawania i zostałam zaakceptowana. Co oznacza, że dostanę 25 egzemplarzy I capture the castle (była do wyboru, co po raz kolejny potwierdza jej status klasyka i niewybaczalność braku polskiego przekładu). Oczywiście jedną będzie można tu wygrać - szczegóły wkrótce.
13/09/2009
Green curry
Wciąż jeszcze myślę o Julie & Julia. Oglądałam wywiad z Norą Ephron w porannym programie BBC, kiedy opowiadała o tym, jak przed rozpoczęciem pracy nad filmem rozmawiała z Meryl Streep o wyglądzie Julii Child, i Streep dosłownie UROSŁA na jej oczach. Otóż Julia miała 185 cm wzrostu i była grubokoścista (w filmie są dowcipne nawiązania do jej imponującej postury), natomiast Meryl ma niecałe 170 - wiadomo, że kamera dodaje kilogramów i wzrostu, ale mimo wszystko aktorce udaje się wyglądać na większą niż jest. I pomyśleć, że gdyby Julia była drobna i ładna, prawdopodobnie wyszłaby wcześnie za mąż i wiodła życie żony "przy mężu" i nigdy nie zrewolucjonizowałaby amerykańskich kuchni. Jak sama mówiła, dlatego że była tak wysoka, wyszła za mąż dobrze po trzydziestce, będąc dziewicą, ale za to za miłość jej życia, pełnego uroku mężczyznę, który ją wielbił, i zapoznała Amerykę z bogactwem francuskiej kuchni.

W naszym domu to nie ja gotuję, lecz mój mąż, i, jak wspomniałam wczoraj, wypróbował

właśnie przepis z nowej książki kucharskiej Ricka Steina. Pojechaliśmy do Southampton okrężną drogą, gdyż właśnie zaczął się tam doroczny Boat Show, jedna z największych na świecie wystaw łodzi i jachtów. Przekroczywszy progi brzydkiego, industrialnie wyglądającego budynku, znaleźliśmy się w raju azjatyckiego jedzenia. Półki uginały się pod puszkami, słojami i butelkami pełnymi rambutanów i liczi i innych nieznanych mi owoców w syropie, przeróżnych past curry (do czerwonego i zielonego curry, i do curry tajskich i malezyjskich), przypraw suszonych i świeżych, mnóstwo rodzajów sosów chilli, chińskich zupek instant (z tym, że to były "chińskie zupki" z Chin, a nie wyprodukowane w fabryce tutaj), rozmaitych rodzajów klusek (noodles), a także świeżych egzotycznych owoców, warzyw (pomelo, mikroskopijnej wielkości bakłażany) oraz gotowych dań, np. dumplings (okrągłe "pierogi" z różnymi nadzieniami) z...rzepą (turnip dumplings). Kupiliśmy świeże liście kaffir lime (proszę napisać w komentarzu, jeśli ktoś wie, jak to jest po polsku), noodles z mąki gryczanej i ze słodkich ziemniaków, świeży pęk curry, pastę z krewetek, suszone strąki chilli, japońskie słodycze mochi (gotowane na parze "pyzy" z mąki ryżowej, nadziewane słodką pastą z czerwonej fasoli azuki). Żałuję, że nie kupiłam "knedli" z rzepą, ale na pewno pojedziemy tam jeszcze nieraz.
Zielone curry ze świeżymi liśćmi kaffir lime, curry i shrimp paste miało bardzo autentyczny aromat i intensywniejszy niż zwykle smak. Bardzo lubię kuchnie azjatyckie, z wyjątkiem chińskiej, a to z powodu ich uwielbienia dla MSG (monosodium glutamate).
Subscribe to:
Posts (Atom)









