Showing posts with label Dior. Show all posts
Showing posts with label Dior. Show all posts

09/01/2015

Lubię jej styl: Alicia Florrick

Jednym z pomniejszych argumentów potwierdzających tezę o tym, że żyjemy w złotej erze telewizji, jest to, że kostiumy, które noszą bohaterki seriali, mają wpływ na to, co nosi ulica. Kostiumy zawsze były ważne, ale dopiero media społecznościowe wywindowały kostiumologów i stylistów do pozycji wyroczni mody, obok projektantów i celebrytek. W czasie transmisji nowego odcinka popularnego serialu, firmy odzieżowe tweetują linki do swoich sklepów online, gdzie klientki mogą kupić jednym kliknięciem sukienkę czy buty, które przyciągnęły ich uwagę zaledwie parę minut temu. Styl fikcyjnych postaci, o czym pisałam już w poprzednim odcinku z tego cyklu, ma zatem coraz większy wpływ na to, jak się ubieramy.
Jedną z najbardziej obecnie podziwianych bohaterek jest Alicia Florrick, czyli Żona Idealna (The Good Wife), główna postać serialu o tym tytule, którą gra znana wcześniej z ER (Ostrego Dyżuru) piękna Julianna Margulies. Jak już dawno pisałam, bardzo lubię ten serial - jak mogłabym nie lubić, skoro najważniejsze postaci: Alicia, Kalinda oraz Diane, to mądre, niezależne kobiety o liberalnych poglądach, które otwarcie deklarują swój feminizm oraz, w przypadku Alicii, ateizm. Żadna z nich nie jest też poniżej 30stki. Każda ma swój własny "mundurek",  ale we wszystkich trzech przypadkach jest on kobiecy. Odpowiedzialny za ich garderoby Daniel Lawson  nie znosi zmaskulinizowanych kostiumów, w które często ubierane są postaci kobiece, które odnoszą sukcesy zawodowe i zajmują wysokie stanowiska. Niestety nawet w 2015 roku, im wyższe miejsce kobieta zajmuje na szczeblu drabiny zawodowej, tym większe prawdopodobieństwo, że jest w mniejszości, jeśli nie jedyną kobietą. Styliści zatem mają tendencję do tego, by unikać sukienek, bluzek, a także żywych kolorów, tak, by "rodzynek" nie odstawała na tle tego otaczającego ją morza szarych i granatowych garniturów, oraz sygnalizować, że jest "silna" i "równa mężczyznom", tonując kobiecość.
Szkarłat na tle ciemnych garniturów


Lawson szczęśliwie nie ucieka się do takich wizualnych uproszczeń, a wręcz odwrotnie: im wyżej po drabinie kariery wspina się Alicia, tym bardziej kolorowe jej ubrania. Subtelnej ewolucji ulegają też fasony  jej żakietów i sukienek - są często bardziej dopasowane w talii i z podkreślającą biodra baskinką. Alicia bardzo rzadko zakłada spodnie, nosi głównie sukienki-princeski (shift dresses), oraz kostiumy, lub żakiety ze spódnicami, zawsze ołówkowymi. Lawson ubiera wszystkie trzy główne postaci kobiece w dopasowane ubrania nie tylko dlatego, że wszystkie mają godne podkreślania figury, i taki krój jest bardziej kobiecy, ale także dlatego, że szerokie rękawy czy rozkloszowane spódnice wyglądają gorzej na ekranie, choć w realu są jak najbardziej do przyjęcia.
Alicia często nosi te same kolory, co jej koledzy: szarości, czerń, granat, beże, a więc barwy, które dominują w świecie biznesu.



Ale w jej garderobie bardzo dużo jest też czerwieni oraz ciemnych odcieni fioletu. Czerwień to chyba ulubiony kolor Alicii, szczególnie na wyjątkowe okazje - wszystkie jej najbardziej spektakularne kreacje są czerwone, bo ten kolor doskonale podkreśla jasną cerę i ciemne włosy Julianny Margulies. Alicia nosi też głównie delikatną biżuterię, ale czasem pokaźny zegarek, i rzadko pokazywana jest w butach innych niż szpilki.



W serialu pojawiają się ubrania i dodatki niemal wyłącznie firm dizajnerskich - Alicia nosi kostiumy i sukienki od m.in. Diora i od mistrza formalnego szyku - Armani, ale wiele brytyjskich firm masowych specjalizuje się w kopiowaniu tego stylu. Takie marki jak Closet,  Hybrid czy The Pretty Dress Company oferują bardzo duży wybór kobiecych sukienek, a firmy takie jak Jigsaw, L.K. Bennett czy Hobbs, ze średniej półki (między masówką a dizajnerskimi - niestety w Polsce marki mid-market są bardzo słabo reprezentowane),  bardzo dobrze wypełniają swoje zadanie, by projektować kobiece, ale spełniające wymogi korporacyjnego dress code, ubrania.

Sukienka Hybrid, model Monaco


20/12/2011

Podsumowania i polecanki - kosmetycznie

Kilka trendów zdominowało przemysł kosmetyczny w mijającym roku - zarówno śmierć Amy Winehouse, sława Adele, jak i wciąż utrzymujący się silny wpływ estetyki rodem z Mad Men wpłynęły na popularność wyrazistego, kociego oka. Czarny eyeliner to jeden z tuzina kosmetyków kolorowych, bez których wiele kobiet nie może się obejść. Makijażowi specjaliści Diora dobrze o tym wiedzą, a że tego typu makijaż wymaga wprawnej ręki, na początku przyszłego roku będzie można kupić  kreski... naklejane. Jest to też związane z drugim trendem, na rozmaite nalepki, czy też zmywalne tatuaże.
Przyklejany eyeliner Dior Velvet Eyes

Urodowe ekstremistki i fanki Lady Gaga mogą natomiast sprawić sobie usta...w panterkę lub tęczę. Specjalizuje się w tym marka Violent Lips - niektóre tatuaże są też dostępne w Pl.

Inny trend, związany z Mad Men i filmem o Marylin Monroe, to czerwone usta.
January Jones, czyli Betty z Mad Men- krążą plotki, że ta aktorka wkrótce wcieli się w rolę Grace Kelly w filmie biograficznym
Ta czerwień może wpadać w róż, zatem przy okazji chciałam Wam polecić kolekcję Golden Hat marki Lancome, której twarzą jest Kate Winslet, a w której jedna z pomadek ma taki właśnie odcień. Golden Hat Foundation to fundacja charytatywna pomagająca osobom z ASD, i jedna z ulubionych organizacji dobroczynnych Kate. Nie muszę chyba mówić, że natychmiast kupiłam kosmetyki z tej kolekcji, wiedząc, że spory procent ze sprzedaży zasili tę właśnie fundację. A przy tym kolory są piękne, puder rozświetlający pasuje każdej kobiecie, zatem nawet jeśli żaden odcień szminki Wam się nie spodoba, możecie śmiało wybrać puder lub lakier do paznokci.
Winslet to mój ostatni girl crush, czy raczej woman crush - nie tylko jest doskonałą aktorką (niesamowita w Mildred Pierce - jej twarz pozostaje pełna ekspresji, i widać, że nie miała botoksu), ale także emanuje seksowną pewnością siebie, i wygląda świetnie, ale nie plastikowo. Ta sukienka Stelli McCartney zresztą magicznie ujmuje kilogramów, to genialny fason.
Czego za to możemy się spodziewać w 2012? Z jednej strony - landrynkowych pasteli, jak w wiosennej palecie Diora:


Z drugiej zaś: bardzo modne pozostają jaskrawe, neonowe kolory i tych także nie zabraknie w makijażu: kolekcja Candy Face YSL:

Oraz wiosenne kolory Nars (nieustająco polecam kosmetyki tej marki):
Wracając jeszcze do tegorocznych odkryć - najbardziej ze wszystkich kosmetyków, jakie wypróbowałam w tym roku zachwyciły mnie pojedyncze cienie Chanel - Illusion D'Ombre. To cienie bardzo trwałe: mają niesamowitą konsystencję, ni to żelu, ni kremu, a kolory są po prostu piękne. Nie ja jedna jestem ich fanką, bo najpopularniejsze odcienie są nieustannie wyprzedane i trzeba na nie polować.

16/07/2011

Nowy cykl: Encyklopedia Mody Brytyjskiej - wstęp

Brytyjska podklasa na wypadach kawalerskich/panieńskich, pijana i wymiotująca po całej Europie... Zalanie Zatoki Meksykańskiej ropą... Kłamstwa i brednie najlepszego kumpla Dubya Busha, Tony Blaira (pobożnego katolika*), które wciągnęły kraj do wojny... Dawne zbrodnie kolonialne, które po dziś dzień odbijają się potężną czkawką w wielu zakątkach świata... Wielka Brytania ma dziś często złą prasę, choć anglofilia to nadal przypadłość rozpowszechniona - z zaskoczeniem odkryłam na przykład, że Sebastian Vettel, słynny niemiecki kierowca Formuły I, również na nią cierpi. Sypie on cytatami z Monty Pythona i Little Britain, które ogląda w oryginalnej wersji, pomstując na niemiecki zwyczaj dubbingu (you are a man after my own heart, Sebastian). Genialne poczucie humoru i cecha, która leży u podstawy tegoż, zwana self-deprecation, czyli umniejszanie własnych zalet, umiejętność wyśmiewania własnych wad oraz zdrowe podejście do próżności to właśnie cechy, dzięki którym Anglikom wiele się wybacza. Inaczej niż Włosi, z ich naciskiem na la bella figura i strojeniem się na passeggiata, czy Paryżanie, którzy, jak pisze David Lebovitz w The Sweet Life in Paris**, przebierają się, by wynieść śmieci***, Brytyjczycy uważają, że wygląd zewnętrzny to sprawa drugorzędna, bowiem gdzieś w środku gnieździ się w nich podejrzenie, że osoby, które poświęcają masę czasu na "śmiertelną powłokę", nie mają tym samym czasu, by zadbać o piękne wnętrze****. W najświetniejszych londyńskich salonach zobaczycie bogate i wpływowe kobiety ubrane niedbale (ale oryginalnie, czasem nawet ekscentrycznie), bywa, że bez makijażu i kunsztownej koafiury. Z ich ust, wypowiadane z oksfordzkim akcentem, padać jednak będą riposty godne Wilde'a - często zresztą BĘDĄ to słowa Wilde'a, a jeśli skomplementujesz ich strój, niemal zawsze padnie odpowiedź typu "This? It is just an old thing, but it happened to be clean" (To? Staroć, ale nie miałam nic innego czystego). Sukienki będą z REISS, Boden, Hobbs lub Jigsaw, nie od Diora - za £150 raczej, niż £1500. Jeśli genetyczna loteria obdarzyła cię urodą, musisz się mocno napracować, by udowodnić, że nie jesteś narcyzem. A już szczególnie jeśli jesteś mężczyzną - to dlatego Robert Pattinson poza planem wygląda często jak bezdomny, i w każdym wywiadzie przeprasza, że żyje. Wyobrażacie sobie Toma Cruise'a mówiącego "Lubię być w formie - w przerwach między okresami pomniejszego alkoholizmu"? Ja też nie, bo to mógł tylko powiedzieć brytyjski aktor - Daniel Craig. Jego niegdysiejsza flama, Kate Moss, jest największą modelką naszych czasów, a wspięła się na parnas mody z papierosem w ustach i nie wychylając za kołnierz. Kto, poza Heleną Bonham - Carter (i "honorową Angielką" Björk), mógłby założyć dwa różne buty na uroczystą premierę i jeździć po Londynie na rowerze, mając na sobie wiktoriańskie pantalony? Bo to, co uczyniło Londyn jedną ze stolic mody, to umiłowanie indywidualizmu i tolerancja dla ekscentryczności - więcej tu dziwaków na kilometr kwadratowy, niż gdziekolwiek indziej. Mogłabym przejść się deptakiem w moim mieście boso, ubrana w worek po ziemniakach, i pies z kulawą nogą by się za mną nie obejrzał. W tutejszej TV największe gwiazdy wśród prezenterów to geje, którzy są bardzo camp - a kwitnąca kultura gejowska sprzyja rozkwitowi mody. A najlepsze jest to, że nawet moda masowa jest tu na poziomie nieosiągalnym w innych krajach - gdy Gok Wan mówi, że jest ona najlepsza na świecie, jest to po prostu stwierdzenie faktu, a nie patriotyczna przechwałka. I nie zapominajmy o historii: to UK dało światu trencz, makintosza, raglanowe rękawy czy tweed.
Księżna Catherine w trenczu Burberry

Moda brytyjska zasługuje na swój cykl - zatem niedługo pod A napiszę o swetrach Arran, Aquascutum, Astley Clarke i Asos.
Anne Hathaway niedługo pojawi się na ekranach kin jako Angielka, w adaptacji wspaniałej książki One Day - stąd londyńska sesja dla Harper's Bazaar, z której pochodzi to zdjęcie


*Zarówno born - again  (nawrócony) Bush, jak i Blair  (który przeszedł na katolicyzm pod wpływem swej znanej z materializmu i zachłanności żony, Cherie) wywodzą się z długiej linii żarliwych wyznawców różnych religii, którym przykazania nakazujące kochać bliźniego jak siebie samego nie przeszkodziły w rozpętaniu wojny...
**Niedawno skończyłam czytać i gorąco polecam.
*** Ilekroć czytam o podejściu do mody Włochów i Francuzów, utwierdzam się w przekonaniu, że pod tym względem Polakom znacznie bliżej do tych nacji, niż do Wyspiarzy.
****"Słusznie czy nie? Rozwiń i uzasadnij". Nie, nie chcę, byście pisali mini - wypracowania *mrugam*, ale jestem ciekawa, czy się z tym poglądem zgadzacie?

30/04/2011

Wasz szpieg z Krainy Deszczowej*...

... posłusznie donosi, że uczciłyśmy Ślub Stulecia należycie, w sukniach i welonach. Były oklaski, wzruszenie i głośne okrzyki aprobaty dla Pocałunku Na Balkonie. A także obgadywanie Sukni i Strojów i Kapeluszy Gości. W odróżnieniu od pracownic polskiego wydania ELLE, które spekulowały na Facebooku, czy suknia będzie od Valentino, Very Wang czy Chanel (tak, wiem, brwi sięgnęły mi końca czoła, gdy to czytałam), dla mnie i dla wszystkich mających nawet małe pojęcie o modzie brytyjskiej i rodzinie królewskiej było oczywiste, że Kate na 100% wybierze brytyjskiego projektanta, pytanie było tylko, kogo (wybranie kogoś z zagranicy byłoby wielkim faux pas, delikatnie mówiąc). Ujrzawszy pannę młodą, Wasza korespondentka od razu poczyniła porównanie z suknią ślubną Grace Kelly, bodaj najpiękniejszą suknią ślubną wszechczasów - koronka, talia osy i długie rękawy. Sarah Burton z "następczyni McQueena" katapultowała się na oczach milliardów do pozycji "projektantki TEJ Sukni" i już krążą plotki, że koncern LVHM chce ją ukraść Gucci by objęła stanowisko Johna Galliano w Dior. Nie usłyszałam/przeczytałam jednego krytycznego słowa o sukni.

Bo też suknia była idealna - nie za strojna, ale i nie zgrzebna, wytworna, ale nie przyćmiewająca urody nosicielki, okazała i z długaśnym trenem, ale nie jak pognieciona wielka beza. Kreacja na miarę współczesnej baśni (dla mnie najbardziej baśniowy moment całej imprezy to przejazd karetą). Kolumnowa suknia siostry księżnej, także z kolekcji Alexander McQueen (w czerwonej wersji tej kreacji w zeszłym roku można było podziwiać Cameron Diaz) również zachwyciła. No i zawsze rozbraja ta urocza tradycja małych druhen (bridesmaids) i drużb (page boys), kultywowana w UK także na ślubach "plebejuszy".

Z uporem godnym lepszej sprawy zawsze trąbię o tym, że tradycja zakładania kapeluszy/fascynatorów na ślub warta jest przeszczepienia na polski grunt, i mam tę satysfakcję, iż miliony ludzi mogło zobaczyć, że mam rację. Projektant kapeluszy Philip Treacy (rozsławiony w dużej mierze przez Isabellę Blow, ale faworyzowany także przez np. Camillę, żonę księcia Karola) był najbardziej popularną marką wśród gości, obok Jimmy Choo, której szpilki wybrało wiele pań.
Makijaż panny młodej to mój ulubiony "soft smoky eye" czyli przydymione oko w wersji dziennej: podkreślone czarnymi kreskami na dolnej i górnej powiece oczy, róż w odcieniu jasnoróżowym i takież usta. Kate zresztą niemal zawsze tak się maluje, woląc, tak jak ja, podkreślać oczy zamiast ust. Do tego subtelny manikiur - udało mi się zdobyć informację, że wykonano go w salonie Jo Hansford (b. znany salon w Londynie, odwiedzany przez tamtejszą elitę) przy użyciu dwóch lakierów: Bourjois nr 28, odcień Rose Lounge, i Essie nr 423 odcień Allure. W odróżnieniu od manikiuru i fryzury, makijaż  Kate wykonała sama, nie wiadomo więc, jakich kosmetyków użyła, podejrzewam jednak, że róż był w kremie lub sztyfcie - róż o takiej konsystencji daje bardziej naturalny efekt i wtapia się w skórę. Popularne tutaj, jeśli chodzi o makijaże ślubne, są róże marek Nars, Bobbi Brown lub Daniel Sandler.

A na koniec bardzo zabawna parodia:


*...ale nie ostatnio, na szczęście.

08/04/2011

Lata 30. i Wallis Simpson

Z Wallis Warfield Simpson jest jak z autobusami - długo nic, czekasz daremnie, a potem przyjeżdżają trzy naraz. Już w zeszłym roku that woman - "tamta kobieta", tak o Wallis ponoć do dziś mówią członkowie Firmy (the Firm) czyli brytyjskiej rodziny królewskiej (o której wkrótce więcej, nie mogę przepuścić takiej okazji, jak szaleństwo wokół ślubu Williama) pojawiła się tutaj na małym ekranie, w serialu Any Human Heart (niezbyt udanym). Zagrała ją wtedy zamieszkała tutaj Gillian Anderson (aka Agentka Scully)*, w "tradycyjnym" stylu, czyli jako przebiegłą i wyrachowaną gold -digger  (i nie, nie znaczy to "poszukiwaczka złota", jak widziałam kiedyś w polskim tłumaczeniu pewnej piosenki). Wallis, również w tym wydaniu, pojawiła się też w (słabym, niestety) remake'u słynnego serialu Upstairs, Downstairs, który pokazano w czasie świąt Bożego Narodzenia. Potem była jedna właściwie scena z nią w King's Speech, gdzie znowu wpisała się w powszechnie akceptowany wizerunek aroganckiej amerykańskiej skandalistki - nie wiem, co było dla rodziny królewskiej gorsze: to, że była dwukrotnie rozwiedziona, czy to, że była Amerykanką. Realizowany właśnie i niecierpliwie wyczekiwany film biograficzny autorstwa Madonny, W. E. (Wallis + Edward, a przy tym we znaczy "my") ma ten image całkowicie ponoć zmienić. Madonna ma wielki as w rękawie, jakim jest występująca w głównej roli Angielka Andrea Riseborough. Mało znana (jeszcze) aktorka jest jednym z największych talentów młodego pokolenia - agenci bili się o prawo reprezentowania jej jeszcze zanim skończyła renomowaną szkołę aktorską. Co mnie osobiście zawsze fascynowało w postaci Wallis, to plotki, o których wspomina np. Natalie Angier w swojej genialnej książce pt. Kobieta: Geografia Intymna (polecam!), że Wallis była hermafrodytą. Znacznie bardziej prawdopodobne jest, że cierpiała na rzadkie schorzenie, znane jako AIS. Androgen Insensivity Syndrome czyli Zespół Niewrażliwości na Androgeny (hormony męskie) to fascynujące z punktu widzenia różnic płci schorzenie: w wielkim skrócie, osoby z tym zespołem są chromosomalnie męskie, natomiast fenotypowo - żeńskie. Jedną z konsekwencji AIS jest bezpłodność, a Wallis mimo trzech mężów i, jak szeptano, wielu kochanków, nie miała dzieci.

Tego, czy tak w istocie było, być może nigdy się nie dowiemy, ale w tym roku wszyscy przepowiadają Walliso-manię, w tym światek mody. Simpson była znana z nienagannego gustu, choć jej biżuteria, prawdziwa i kosztowna, często ocierała się o kicz. Na jesień - zimę zapowiada się powrót lat 30., mody z okresu romansu Wallis i Edwarda i jego abdykacji - to bardzo cieszy, bo bardziej mi odpowiada ten trend niż inne jesienno - zimowe (tak, Marcu Jacobsie, to do Ciebie przytyk) - wolę wyglądać jak księżna Windsoru niż burdelmama. Księżna ubierała się u najlepszych francuskich krawców i jej styl był bardzo francuski, który do dziś oznacza przede wszystkim perfekcyjny krój i najlepsze materiały**.  Ponieważ ubrania lepiej leżą na osobach szczupłych, Wallis miała też typowo francuską obsesję na punkcie chudości - ponoć bywały dni, gdy zjadała przez cały dzień niewiele więcej, niż jedno jajko. Ten ascetyzm przekładał się też na sposób ubierania się - choć teraz kojarzona jest z efektowną, wg niektórych nawet wulgarną, biżuterią, za sprawą astronomicznych cen, jakie jej klejnoty osiągają na aukcjach, ubrania Wallis były bardzo proste, dziś powiedzielibyśmy - minimalistyczne, do tego stopnia, że prosiła Marca Bohana (projektanta firmy Dior) lub Huberta de Givenchy z Givenchy o nienaszywanie kieszeni na zamówione przez nią ubrania. Księżna  była fanką obu domów mody, kupowała też u Chanel - dziś pewnie byłaby klientką takich marek, jak Jil Sander czy Calvin Klein.  Simpson powiedziała kiedyś: "Nie jestem piękną kobietą. Jedyne, co mogę zrobić, to ubierać się lepiej, niż inne kobiety." Księżna była inspiracją dla ostatniej kolekcji Johna Galliano dla Diora, tzw. pre- fall 2011 (mini -kolekcja, pokazywana przed główną jesienno - zimową kolekcją).
Ślub Wallis i Edwarda. Zdjęcie z kolekcji Dior Pre- Fall 2011
Spektakularny upadek Galliano z piedestału jest tym bardziej ironiczny, że kobieta, która była inspiracją dla jego ostatniej kolekcji, także była podejrzewana o sympatie pro - hitlerowskie (łatwo znaleźć w sieci kompromitujące zdjęcie księżnej i księcia z Hitlerem). To jednak pewnie nie zniechęci klientek Diora, ani nie powstrzyma producentów masowych od skopiowania projektów Galliano. Jako że nie stać mnie na oryginały, nie mam szczęśliwie tego moralnego dylematu, za to na kopie w Topshopie chętnie poczekam.




Zdjęcia pochodzą z tego bloga.

* Anderson od czasu do czasu grywa też w londyńskich teatrach i 8 czy 9 lat temu widziałam ją na żywo.

** Przed kilkoma dniami ukazał się po angielsku przewodnik po paryskim stylu autorstwa Ines de la Fressange, która jest tego stylu ucieleśnieniem. Książkę już mam i studiuję, niebawem recenzja.

24/07/2010

Czego pozbawiła nas komuna?

Przypadkiem trafiłam ze strony Gazety na bloga (chyba, bo nie mogę go odnaleźć, szukając w Blox.pl) i wpis o polskich ikonach mody. Nie mogąc go znaleźć w gąszczu blogowym, nie zacytuję dosłownie, ale autorka postawiła w nim tezę, że brakuje w Polsce rodzimych ikon stylu. Nie zagłębiła się jednak w przyczyny tego smutnego deficytu, postanowiłam zatem poruszyć tę kwestię tutaj i wystosować oficjalną skargę, bowiem o brak ikon oskarżam komunę - gdzie niby Kora czy Maryla Rodowicz miały się zaopatrzyć w elementy własnego, niepowtarzalnego stylu? W Modzie Polskiej? W innych przybytkach handlu uspołecznionego? W komisach lub Pewexie? Jeśli udało im się od czasu do czasu wyrwać na Zachód, to nawet "gwiazdom" po przeliczeniu złotówek na normalną walutę starczało pewnie na kanapkę, a nie na kreację od Givenchy. Oskarżam komunę o to, że moje pokolenie praktycznie nie zna uroku vintage (stosuję termin vintage w odróżnieniu od retro - vintage to rzeczy autentycznie stare, z epoki; retro to często rzeczy wyprodukowane teraz i stylizowane na stare, takie, którym nadaje się vintage look - w UK kwitnie wokół mody na retro cały przemysł, i są sklepy wyspecjalizowane w odtwarzaniu takich ubrań i dodatków, np. Dolly Dagger) - co innego odziedziczyć po mamie czy babci torebkę YSL czy sukienkę Diora, jak moje angielskie znajome, a co innego odziedziczyć przywiezione z ZSRR  "zdobyczne", nadjedzone przez mole futro z lisa czy tureckie "marmurki". W UK są wspaniałe sklepy vintage, w których kupują słynne modelki (Kate Moss jest wielką fanką renomowanego sklepu vintage Rellik), artystki burleski jak Dita von Teese czy aktorki - często przedkładają one ubrania vintage nad nowe bo kiedyś jakość wykonania była dużo wyższa, i zarówno ubrania, jak i dodatki marek dizajnerskich, jeśli są w dobrym stanie, niewiele tracą na wartości (a w przypadku niektórych rzeczy z kolekcji haute couture nawet zyskują!). Nie wspominając już o tym, że jest to ekologiczne.  Smutne jest to, że w byłych demoludach ta ważna część kultury materialnej właściwie nie istnieje.  Nie jest to może aż taka tragedia, jak utrata dzieł sztuki czy pereł architektury, czy stolicy, co zawdzięczamy nie tylko komunie, ale przede wszystkim wojnom, ale jest to kolejna szczerba w dziedzictwie przyszłych pokoleń, które zapytane o ikony mody, pomyślą raczej o Audrey Hepburn, Brigitte Bardot czy Grace Kelly, niż o Beacie Tyszkiewicz - bo czy ona była ikoną mody? Nie można jej odmówić elegancji i klasy - ale czy to jak się ubierała ona, czy Rodowicz albo Kora, ma wpływ na dzisiejszych polskich projektantów?
Zdjęcie poniżej ze wspaniałego sklepu Tallulah & Hope, który sprzedaje zarówno rzeczy vintage (głównie chustki), jak i stylizowane na lata 70. nowe tuniki (kaftans) - nic nie wygląda lepiej przy basenie czy na plaży.

27/05/2010

Chelsea Flower Show

Jednym z najważniejszych objawów Syndromu Wyspiarskiego, na który cierpią Brytyjczycy i Japończycy, jest obsesja na punkcie ogrodnictwa. Ma ona wiele zalet - to ona sprawia, że w Kew Gardens przechowuje się ogromny bank nasion, dzięki czemu wiele roślin już ocalono i w przyszłości będzie można ocalić od całkowitego wyginięcia. Nie sposób przecenić wkład Brytyjczyków w botanikę a także w sztukę ogrodniczą. Co roku o tej porze w Londynie odbywa się organizowana przez Royal Horticultural Society wielka impreza ogrodnicza, Chelsea Flower Show - bilety na nią są rozchwytywane, i z łatwością uwierzyłabym, gdyby ktoś mi powiedział, że ten show przyciąga tylu celebrytów, co żaden inny w UK. Zaczynając od królowej i innych członków rodziny królewskiej, przez Jamiego O. i innych znanych szefów kuchni po gwiazdy filmu, muzyki i TV - jeśli chcecie brylować w towarzystwie elit, zapomnijcie o klubach i premierach, w Londynie to pokaz ogrodów jest najlepszą wejściówką w mieście. Oczywiście, w zgodzie z tradycją, która mi się tak bardzo podoba, jest to też okazja, by dać zarobić organizacjom charytatywnym  (o tym, jak prężnie działa tu filantropia, napiszę osobno) i często fundacje pokazują własne ogrody, w tym roku np. można obejrzeć dedykowany Stephenowi Hawkingowi ogród Motor Neuron Disease Association.
Co wieczór BBC pokazuje wybrane ogrody, możecie je także obejrzeć na stronie RHS.
Poniżej kilka, które mi się najbardziej spodobały.

Japoński ogród Waterless Water Garden, który szczególnie dobrze sprawdziłby się jako ogród na dachu:
Ogród zainspirowany wiktoriańskim umiłowaniem ptaków, Victorian Aviary Garden - bogaci Wiktorianie często mieli ptaszarnie.
Ogród przyjazny pszczołom - Bee-Friendly Garden, ze słynnym zdaniem Alberta Einsteina o tym, że gdyby wszystkie pszczoły wyginęły, ludziom zostałyby tylko 4 lata życia przed totalną zagładą (ogród ma szerzyć świadomość, że to zagrożenie b. realne, niestety - pszczoły zaczynają ginąć, o czym napiszę osobno).

Coś dla faszonistek - ogród Christian before Dior - czyli zainspirowany nastoletnimi latami Christiana Diora, którego fascynacja kwiatami i ich zapachem zaprowadziła go ostatecznie na wyżyny mody. Marynarka na ławce jest oczywiście marki Dior.


I na koniec coś z okolic Zmysłowej Karoliny - Welcome to Yorkshire Rhubarb and Custard Garden - zwróćcie uwagę na wielką "michę rabarbaru z custard", tradycyjnego angielskiego połączenia smaków.

19/05/2010

Amazing Grace

W popularnych na rozmaitych stronach modowych i filmowych ankietach często pojawia się taka, w której internauci mogą głosować na ikonę stylu, ikonę mody, najlepiej ubraną gwiazdę filmową itp. Na szczycie nieodmiennie znajdziemy Audrey Hepburn, ale często na drugim lub trzecim miejscu pojawia się Grace Kelly. Wybitnej urody "lodowata blondynka", nagrodzona Oskarem gwiazda filmowa, księżna...dziwię się, że nie powstał żaden naprawdę dobry film biograficzny, bo przecież jej życie to pierwszorzędny, gotowy scenariusz. Dziś wiemy, że jej image, w sensie metaforycznym, był retuszowany - szczyt jej sławy przypadł na lata 50., gdy przemysł filmowy wciąż podsycał kult American Dream, a Grace przypadła rola amerykańskiej bogini. Prawdziwa Grace była jednak śmiertelniczką, zatem jej charakter i życie nie było bez skazy - to jej wygląd był tym, co było naprawdę nieskazitelne. Udowadnia  to wystawa Grace Kelly: Style Icon w londyńskim muzeum V&A, która potrwa do 26 września, jest więc jeszcze czas, by się na nią wybrać (koniecznie zarezerwujcie bilet/y wcześniej, widziałam, jak o 4 po południu chętni odchodzili zawiedzeni, bo nie było już biletów na resztę dnia).

Swoją wysoką pozycję w rankingach "ikon stylu" Grace Kelly zawdzięcza w dużej mierze legendarnej projektantce Edith Head (poniżej na zdjęciu z prawej), choć Edith powiedziała też o Grace, że nigdy nie pracowała z osobą, która z równą inteligencją podchodziłaby do kreowania wizerunku.

Edith Head powiedziała kiedyś: Sukienka powinna być na tyle obcisła, by widać było, że jesteś kobietą, i na tyle luźna, byś wyglądała jak dama. To credo odzwierciedlają sukienki księżnej. Na wystawie można obejrzeć ponad 50 strojów Grace, zarówno kostiumów z filmów, projektowanych w niektórych przypadkach przez Edith, jak i z późniejszego, książęcego rozdziału jej życia - suknie Balenciagi, Diora i Chanel. Można też zobaczyć błękitną suknię, w której Grace odebrała Oskara.
Nie mogło oczywiście zabraknąć torebki Hermesa, którą firma ochrzciła na cześć Grace "Kelly", a która do dziś, obok Birkin, jest najpopularniejszym modelem tej marki.



Grace znana była z elegancji, z jaką dobierała akcesoria - charakterystycznym elementem jej stylu były rękawiczki, okulary przeciwsłoneczne oraz chustki (także Hermesa), które kupowała w Paryżu za jednym zamachem w hurtowych ilościach. Wystawę sponsoruje też firma jubilerska, której klejnoty Grace często nosiła - Van Cleef & Arpels.
Jej styl wciąż inspiruje - wystarczy popatrzeć na ostatnią kampanię Salvatore Ferragamo, w której nawet wykorzystano oryginalny samochód z filmu Kelly, To Catch a Thief.



07/05/2010

Jak wydać 160 zł na T-shirt, czyli outlet shopping frenzy

By osłodzić mi nieco nadejście kolejnych urodzin, oznaczających, że został mi rok mniej do chwili, gdy przyjdzie mi wypychać stokrotki od spodu*, małżonek zabrał mnie heroicznie do przybytku konsumpcji - Bicester Village. Nie jest to wioska, lecz centrum handlowe niedaleko Oksfordu. Znajdują się tu wyłącznie outlety marek dizajnerskich, lub masowych, ale z górnej półki. Już na miejscu okazało się, że "outlet" nie jest synonimem słowa "tanio". Zresztą "tani" czy "drogi" to najbardziej chyba relatywne słowa w słowniku - o ile nie można być "odrobinę w ciąży", to rzecz może być jednocześnie i tania, i droga - zależy od klienta i grubości jego portfela. Zatem jeśli dla kogoś szpilki Jimmy Choo za niemal 500 funtów to okazja, bo pierwotnie kosztowały 700, i zaoszczędzi 200 funtów - to Bicester jest mekką "tanich" zakupów.
Skórzany płaszcz Armani za 900 funtów, torebka Mulberry, model Roxanne (a więc obecnie znacznie już przyćmiony przez takie modele - gwiazdy tej marki jak Bayswater czy Alexa) - 400 funtów, torebka Fendi za 500, kostium Theory za 350... itd. itp. Jest to zatem miejsce, gdzie warto się wybrać, jeśli a) uciułaliśmy kilkaset funtów na jedną torebkę/szpilki marzeń, albo np. chcemy zaszaleć i na swój ślub założyć buty dizajnerskie, b) mamy tyle gotówki, że powoli wypala nam ona dziurę w kieszeni i musimy się jej pozbyć w przyjemny sposób, ale jednocześnie nie mamy jej tyle, by zrobić rundkę zakupową po Bond Street, Sloane Street czy w Selfridges i nie patrzeć na metki c) cierpimy na patologiczną niechęć do płacenia pełnej ceny i nie możemy kupić niczego, co nie jest obniżone lub nie pochodzi z outletu d) jesteśmy Japończykami, Francuzami, Hiszpanami etc. i korzystamy z mocnego euro oraz uważamy outlety za atrakcje turystyczne (wśród tłumu kupujących bardzo rzadko słychać było angielski - na oko ok. 80% kupujących to cudzoziemcy, pewnie w powszedni dzień jest ich trochę mniej).
Bardzo niewielki procent, który nie zalicza się do jednej z ww. kategorii może tu przyjechać po rzeczy, które niewiele się zmieniają wraz z modami sezonowymi, a które tu można dostać dobrej jakości: bieliznę i rajstopy Wolford, nieco tańsze, niż w sklepach, lub koszule męskie "do pracy" renomowanych marek - również taniej niż w sklepach, lub kosmetyki pielęgnacyjne Clinique czy Estee Lauder (ceny podobne do tych duty-free, czyli lotniskowych). Nie nastawiajmy się jednak na zniżki rzędu 80% - bliżej  30%, co, jeśli doliczymy dojazd, nie jest tak nęcące.
Tu te szpilki, na stopach adorowanej przez publikę brytyjską Cheryl Cole:



Od dawna hołduję zasadzie: you get what you pay for (dostajesz to, za co płacisz) - istnieje bowiem bezpośrednia zależność między ceną a jakością, i to nie tylko w modzie, wbrew temu, co niektórzy pogardliwie mówią o płaceniu tylko za markę (te same osoby najczęściej rzeczy dizajnerskie widziały wyłącznie na zdjęciach). Wyprawa do Bicester jest zatem pouczająca także pod tym kątem, pozwala bowiem na wmieszanie się w tłum i macanie ubrań i dodatków Diora, Diane von Furstenberg, Vivienne Westwood, Gucci, Smythson etc., bez ryzyka, na jakie jest się narażonym w "normalnym" butiku takiej marki - że będzie się jedyną osobą, osaczoną zewsząd przez ekspedientki/ów, którzy są on commission (czyli im więcej sprzedają, tym lepiej zarabiają). Z drugiej strony, to zakupy w znacznie mniejszym komforcie, a wybór jest znacznie mniejszy (także jeśli chodzi o rozmiary) - i dlatego ludzie, których na to stać, wbrew mitom o bogaczach-dusigroszach, wolą płacić pełną cenę - again, you get what you pay for.
Warto było pojechać i zbadać samej, także dlatego, że utwierdziłam się w przekonaniu, że dla osób mieszkających tutaj i tak największe okazje są w sieci. Bardzo podobny asortyment, a czasem nawet ciekawsze kąski, oferuje np. internetowy outlet znanego wszystkim faszonistkom Net-a- Porter - theOutnet. Ulubiony Asos ma coraz większą ofertę marek dizajnerskich, zdarzają się duże zniżki, w dodatku miejscowe klientki nie płacą za przesyłkę. Wszystkie przyzwoite sklepy tutejsze oferują też darmowe zwroty, więc ryzyko, że coś nie będzie pasowało, jest żadne - mogę to odesłać za darmo, w tej samej paczce, używając gotowej naklejki z adresem do zwrotów - zero kłopotu. Są też specjalne kluby zakupowe, jak Achica, które organizują tzw flash sales - jednodniowe lub nawet kilkugodzinne wyprzedaże ciuchów i dodatków znanych marek. Dlatego 80% moich zakupów robię online.
Co mi się też nie podobało: mała ilość kafejek i knajpek. W Starbucks byl remont, co zredukowało ilość coffee shops do jednego, i były też dwie restauracje - za mało jak na taką ilość butików i ludzi. Przed jedynym stoiskiem z lodami była gigantyczna kolejka (było gorąco). W "zwykłym" (nie-dizajnerskim) outlecie Gun Wharf (popularnym wśród Polaków, zawsze słyszę polski) w Portsmouth jest znacznie więcej takich miejsc.
Pojechaliśmy z misją znalezienia kurtki skórzanej dla mnie - miał to być prezent urodzinowy. Niestety nie znaleźliśmy nic, co by mi odpowiadało. Wyjechałam więc tylko z dwoma trofeami - T-shirtem Theory i... książką kucharską rozmiarów cegły pt. I know how to cook, kupioną w malutkim outlecie wydawnictwa Phaidon (jedyny sklep z książkami w Bicester) która jest absolutną klasyką we Francji, i którą ponoć matki dają tam córkom, gdy te wyprowadzają się na swoje.
Bardzo chciałam obejrzeć torebki Theory (to marka specjalizująca się w wearable, utilitarian chic - czyli elegancko, ale praktycznie) - ale w ich butiku były tylko ubrania, buty i paski. Wyszłam więc z T-shirtem za 35 funtów - drogim, ale bardzo dobrej jakości.
A kurtkę skórzaną na prezent dostałam ze zwykłego sklepu w zwykłym centrum handlowym...


* Pushing daisies - jeden z mnogości idiomów odnoszących się do śmierci. To bogactwo ( jeden z wielu, wielu powodów, dla których kocham angielski) genialnie wykorzystali Pythonowie w nieśmiertelnym skeczu z papugą. Stąd też tytuł amerykańskiego serialu.

15/06/2009

'Przeniknął go karmin jej ust...'


Maluję się od lat podobnie: 'przydymione' oko, jasnoróżowe, blade usta. Wyraziste oczy i delikatnie podkreślone usta pierwsza spopularyzowała Brigitte Bardot, a potem naśladowały ją inne seksbomby, np. Pamela Anderson. Ponieważ oczy są moim największym atutem, zawsze wybieram podkreślenie ich, usta pozostawiając dyskretnymi. Jednak ostatnio naszła mnie chęć, by użyć czerwonej szminki. Może to z powodu fascynacji modą lat 40. zeszłego wieku, a może to wpływ kultowego serialu Mad Men, gdzie aktorki mają makijaż sprzed ery Bardotki, a zatem precyzyjnie podkreślone czerwienią usta i idealnie dopasowany do szminki lakier do paznokci. Tak się przy tym szczęśliwie złożyło, że czerwone szminki są modne, a firmy kosmetyczne dwoją się i troją, by każda kobieta odnalazła 'swój' odcień czerwieni. Bestsellerem Diora jest szminka Red Premier, która najpiękniejszą aktorkę na świecie, Monikę Belluci, czyni jeszcze bardziej zmysłową. Za znacznie bardziej przystępną cenę można też kupić doskonałą matową czerwień z nowej 'matowej' kolekcji makijażu Revlona. Cała ta niewielka kolekcja, składająca się z kilku odcieni pomadki, różu, konturówki i cieni do oczu, jest godna polecenia (osoby, które czytały moje poprzednie zachwyty nad kosmetykami tej firmy zapewniam, że nie pracuję dla Revlona). Bardzo trudno znaleźć kolorowe kosmetyki, które nie zawierają błyszczących drobinek, a przy tym mają ładne odcienie. Mam już szminkę z tej kolekcji (różową Pink Pout) i w odróżnieniu od wielu innych matowych pomadek, ta nie wysusza ust, ma lekką konsystencję i całkiem przyzwoicie się trzyma. Polecam osobom, które nie lubią kosmetyków z miką i innymi nabłyszczaczami. Matowa kolorówka ma też dodatkowy atut - kobiety w pewnym wieku powinny unikać makijażu z błyszczącymi drobinkami, gdyż zbierają się one w zmarszczkach, niepotrzebnie je podkreślając. Nazwa czerwonej szminki z tej kolekcji mówi sama za siebie: Really Red (Naprawdę Czerwona).
Są kobiety, które malują usta wyłącznie na czerwono i jest to ich znak rozpoznawczy, np. Paloma Picasso (która swego czasu nawet zaprojektowała własną szminkę) czy londyńska projektantka Lulu Guinness.
Trudno mi się rozstać z moim sprawdzonym duetem ciemne oko-jasne usta, ale próbuję, szczególnie na wieczorne wyjścia. Połączenie przydymionych oczu z czerwonymi ustami jest zdecydowanie zbyt wampowate i elegancki makijaż tego rodzaju udaje się nielicznym, wyjątkowo uzdolnionym wizażystom. Większość z nas powinna się trzymać złotej zasady: albo usta, albo oczy.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails