Showing posts with label Język angielski. Show all posts
Showing posts with label Język angielski. Show all posts

25/02/2015

Zimna Turcja i zdziczałe truskawki

Mniej niż ja sędziwe czytelniczki zapewne nie pamiętają czasów narodzin Polsatu i innych komercyjnych kanałów telewizyjnych. Ja pamiętam, również to, że do tłumaczenia zagranicznych filmów i seriali zatrudniano, jak to zwykle, po znajomości, studentów I roku anglistyki czy amerykanistyki, a nie doświadczonych tłumaczy, i dlatego czasem to, co się działo w filmie nie trzymało się kupy. Bo scena w sądzie, w której świadek wskazuje na oskarżonego czyli defendant, a  osoba, która liznęła nieco angielskiego i udaje tłumacza, przekłada to słowo na "obrońcę", przestaje mieć sens. Problemów z jakością tłumaczeń, nie tylko w telewizji, ale także w wydawnictwach i mediach, było bez liku, zapewne same możecie mi podać dziesiątki mniej lub bardziej zabawnych przykładów. Legendarny jest lapsus, kiedy to angielski idiom to go cold turkey przetłumaczono jako wspomnianą w tytule zimną Turcję. Z wielu, wielu błędów w tłumaczeniach literackich, na które się w ostatnich 2 dekadach natknęłam, przypominam sobie np. Account Managera w agencji reklamowej, który stał się księgowym (accountant), czy Winnicę Marty, która, jak się po kilku minutach domyśliłam, w oryginale musiała być Martha's Vineyard, czyli wyspą u wybrzeży Massachussetts, będącą jednym z ulubionych miejsc wypoczynku Amerykanów, a nie bliżej nieokreślonym miejscem, w którymś jakaś nieznana czytelnikowi Marta produkuje wina. Co jest mniej zabawne, to to, że przez te 20 lat jakość tłumaczeń wcale nie poprawiła się tak radykalnie, jak można by sobie życzyć - w stosunkowo niedawno wydanym tłumaczeniu książki pt. "Słodkie życie w Paryżu" Davida Lebovitza, wild strawberries to nie żadne tam zwykłe poziomki, lecz "dzikie truskawki". Tłumacze wciąż, mam wrażenie, bywają przypadkowi, i, być może pod presją czasu, nie tylko robią zwykłe byki w postaci kalek, ale też tłumaczą terminy np. kulinarne błędnie, ponieważ nie mają czasu czy też nawyku dokształcania się w danej dziedzinie - jeśli np tłumaczę przepis na mufinki, powinnam wiedzieć, że to mix będzie znaczyło "delikatnie ręcznie wymieszać", a nie energicznie zmiksować, bo sprawdziłam, jak się robi mufiny. Oczywiście tłumacza powinien/nna wspomóc merytorycznie redaktor/ka, ale rzetelna redakcja to coraz częściej luksus.
Niewiele czytam polskiej prasy, a książek w ogóle, i wolę nie myśleć, ile jest błędów, skoro ja wyłapuję bardzo niewielki procent, głównie dzięki linkom od polskich znajomych na FB, jak np. słynne już doniesienie o oświadczynach, gdzie pojawia się kalka "Czy zrobisz mi ten honor...?" Mogę zrozumieć sporadycznie źle przetłumaczone słowo, czy specjalistyczny termin, ale mam wrażenie, że wiele artykułów z brytyjskich mediów tłumaczonych jest przez osoby, które jako-takiego angielskiego nauczyły się głównie w Polsce, może z pomocą krótkiego kursu w Londynie, lub wakacji w USA, i nie mają kwalifikacji lingwistycznych. Może się mylę, i są to tylko moje spekulacje, ale podejrzewam, że ilość błędów ma związek z powszechnym, ale błędnym przekonaniem, że język angielski jest "łatwy" (nie jest, ale to b. obszerny temat, godny osobnego wpisu) i "zwykłe", krótkie artykuły można powierzyć każdej dyspozycyjnej osobie, która "zna angielski", nieważne, jaki jest poziom tej znajomości, doświadczenie w tłumaczeniu i znajomość realiów kraju, o którym traktuje artykuł. Tylko ktoś, kto jest np. świadomym różnic między American English a British English i zna realia brytyjskie, będzie wiedział, że public school to w UK droga szkoła prywatna (Eton to właśnie public lub independent school - szkoła publiczna/państwowa to state school lub comprehensive), natomiast public school w USA to szkoła państwowa. Łatwo się pogubić, i osoba, która tłumaczyła książkę "Nie wiem, jak ona to robi" Angielki Allison Pearson, zrobiła z angielskiej szkoły prywatnej publiczną.
Zgadzam się z tym, dlatego przykro mi, że wciąż spotykam 20-latków, którzy przez wiele lat spędzonych w polskich szkołach nie nauczyli się nawet podstaw angielskiego.

Błędy zdarzają się nawet osobom, które znają dany język biegle. Tłumaczenie to trudne rzemiosło, dlatego tłumacz poświęca wiele lat na doskonalenie swoich umiejętności i nigdy nie przestaje się uczyć. Język angielski, w odróżnieniu od francuskiego, nie jest  traktowany jak święta krowa, i co roku absorbuje mnóstwo zapożyczeń i neologizmów (jedno z moich ulubionych nowych słów to omnishambles), i to bogactwo musi tłumaczy przyprawiać o niejeden ból głowy (ja nie tłumaczę profesjonalnie, a i tak często się głowię, jak coś przełożyć na polski).  Wybitnych tłumaczy - erudytów też jest, na szczęście, wielu, i z każdym rokiem ich przybywa. Mam nadzieję, że profesjonalizacja tego zawodu  i podwyższanie wymagań doprowadzi do tego, że będzie mniej  robienia honoru i nieposkromionych truskawek. Choć to oznacza również mniej okazji do śmiechu.
Dlatego będę wdzięczna, jeśli w komentarzach podzielicie się Waszymi ulubionymi wpadkami tłumaczeniowymi.




13/11/2014

Do you pod?

Przeprowadzka, a potem urządzanie domu i ogrodu (które trwa nadal) pochłonęły mnie całkowicie, a przy tym staram się nadal pisać Projekt. Pojawiam się tu dzisiaj z poczucia obowiązku, wiedząc, że to, o czym napiszę, zachwyci i wciągnie co najmniej kilka osób spośród zaprzyjaźnionych czytelniczek/ów (macham do Kasi F.). Mogą mi potem wyrzucać, że zamiast pracować czy robić inne pożyteczne rzeczy, słuchają i słuchają, ale wiem, że tak naprawdę będą mi wdzięczne/i. Jedyne, co może kogoś powstrzymać, to niedostateczna znajomość angielskiego, jest ona bowiem niezbędna.
Są wśród Was fanki jednego z najlepszych seriali wszechczasów, The Wire, pierwszą zatem rzeczą, która powinna Was przekonać do mojej dzisiejszej rekomendacji, jest to, że historia ta wydarzyła się naprawdę 15 lat temu w Baltimore, a więc mieście, które tak genialnie sportretowano w The Wire. Druga rzecz to wspomniany już fakt, że to historia prawdziwa. Trzeci, że to opowieść w formacie, który, choć znany od pewnego czasu, wykorzystano tu w nowatorski, a nawet rewolucyjny, jak napisał Guardian, sposób.
Mówię o "serialu podcastowym" pod nazwą... Serial. Nie jest to serial radiowy, lecz serial składający się właśnie z udostępnianych co tydzień podcasts (jest tłumaczenie polskie?). Stąd moje tytułowe pytanie Do you pod? Przyznam, że ja do tej pory miałam z nimi niewielkie doświadczenie, ale furora, jaką w USA, i w ciągu ostatnich 2 tygodni także w UK, wywołał Serial, niewątpliwie spopularyzuje podcasty, i pojawi się wiele innych, mam nadzieję, które będą chciały dobić do bardzo wysokiego poziomu, jaki osiągnęła autorka Serial, Sarah Koenig. Tytaniczna praca Sary, jej zaangażowanie oraz dziennikarski warsztat nie tylko mnie powaliły na kolana.
O czym jest Serial? To drobiazgowa rekonstrukcja tragicznych wydarzeń, które miały miejsce w Baltimore na początku 1999 roku. 17-letni uczeń szkoły średniej Adnan Syed, Amerykanin w pierwszym pokoleniu (jego rodzice to konserwatywni Muzułmanie, którzy wyemigrowali do USA z Pakistanu) zostaje oskarżony o zabójstwo swojej byłej dziewczyny, Hae Min Lee, której ciało znaleziono, w nader dziwnych okolicznościach, w Leaken Park, cieszącym się złą sławą baltimorskim parku, 6 tygodni po tym, jak zaginęła. Adnan, po prawidłowo przeprowadzonym śledztwie i procesie, dostaje dożywocie. Ławnicy podjęli decyzję o winie głównie na podstawie zeznań znajomego Adnana, Jaya, i dlatego, że Adnan, który od początku twierdził, że jest niewinny, nie miał alibi. Jak się okazuje, nic w tej sprawie nie jest jednak proste, i słuchając "śledztwa" Sary, zaczynamy się zastanawiać nie tylko nad tym, jak funkcjonuje prawo, czy też "system sprawiedliwości" (jak mówi znana mi prawniczka, i z czym się absolutnie zgadzam, prawo a sprawiedliwość to dwie zupełnie różne sprawy), ale przede wszystkim nad naturą ludzką, i na ile dobrze znamy nawet najbliższe nam osoby. Serial to najbardziej wciągający kryminał, który frustruje, bo w dobie box sets i oglądania 3, 4, 5 odcinków ulubionego serialu pod rząd, odzwyczailiśmy się czekać na kolejny odcinek, a przy tym, ponieważ to historia prawdziwa, nie możemy się doczekać finału, bo potencjalnie może zmienić, albo przynajmniej wpłynąć na, życie prawdziwej, z krwi i kości, osoby. Ostrzegam, będziecie czekali na każdy kolejny czwartek, choć dziś możecie się uraczyć 8 podcastami pod rząd, i to za darmo. You are welcome.


Sarah Koenig

18/03/2014

Encyklopedia Kuchni Brytyjskiej: dopisek do odcinków A-C

Ten post jest gwoli uzupełnienia dotychczasowych, poświęconych literom A, B i C. Blog nie jest dziełem akademickim, ale "encyklopedia" w tytule zobowiązuje, zatem uzupełniam kilka haseł, które wcześniej pominęłam. Ten cykl nie ma ambicji do tego, by stanowić wyczerpujące źródło wiedzy na temat kuchni brytyjskiej, daleko mi do eksperta i z całą pewnością  pominę(łam) wiele ważnych haseł, jednak nie mogę nie wspomnieć o Battenberg cake, Coronation Chicken, Arbroath smokies i clanger.

Battenberg cake - jedno z najbardziej tradycyjnych ciast Wysp Brytyjskich. To dwa rodzaje migdałowego biszkoptu, jeden naturalnego koloru, drugi różowy, ułożone w charakterystyczny wzór, i pokryte marcepanem. Przepisów na ten wypiek jest mnóstwo, są także nieortodoksyjne wersje, np. kawowo-orzechowy.


Battenberg cake wymyślono, by upamiętnić ślub księcia Ludwika Battenberga z wnuczką królowej Wiktorii, również Wiktorią, w 1884 roku. Do dziś popularne, szczególnie jako część Afternoon Tea, ale też często pieczone w domach - wiele brytyjskich pań domu jest dumnych z tej umiejętności, bo pieczenie własnego równa się doświadczeniu, a przy tym pielęgnowaniu tradycji. Pod tym względem jest to brytyjski odpowiednik polskiego makowca czy sernika.
A skoro mowa o daniach wymyślonych dla uświetnienia szczególnej okazji: Coronation Chicken zostało stworzone przez jedną z założycielek słynnej akademii kulinarnej Cordon Bleu, Rosemary Hume, na uroczysty lunch w dniu koronacji Elżbiety II w 1953 roku. To kawałki zimnego kurczaka w pikantnym sosie, najczęściej majonezowym (choć w oryginalnym przepisie dodaje się też 2-3 łyżki bitej śmietany), z cebulą, winem, pomidorowym piure, curry i innymi przyprawami. Mój mąż często w ten sposób utylizuje resztki kurczaka z niedzielnego obiadu (Sunday Roast) i taka też była intencja Rosemary (w 1953 wciąż jeszcze kartkowano żywność), nie używa jednak ani śmietany, ani wina. Potrawa ta, nadal bardzo popularna, ma też wiele wersji, zawsze jednak podawana jest z ryżem. W UK w każdym supermarkecie kupicie też gotowe kanapki z Coronation Chicken.


W przypadku Arbroath Smokies musimy się cofnąć daleko, aż do czasów, gdy w okolicy Arbroath w Szkocji mieszkali Skandynawowie, którzy pierwsi zaczęli wędzić haddocks (plamiaki, łupacze) - do dziś wędzi się te ryby wg tych samych metod, co w XVIII wieku. Nie miałam nigdy okazji spróbować tego przysmaku, nie jest on łatwo dostępny tu na Południu, ale z pewnością warto, gdyż to produkt unikalny, od 2004 roku chroniony jako jeden ze szkockich specjałów, i tylko około 15 producentów ma prawo sprzedawać swoje ryby jako Arbroath smokies.

Niestety, podobnego statusu nie ma clanger, specjalność hrabstwa Bedfordshire. Ten specyficzny wypiek - duży "pieróg" z ciasta, który z jednej strony zawiera słone, z drugiej słodkie nadzienie - wyrabiany jest i sprzedawany ponoć już tylko przez jedną piekarnię w mieście Sandy, Gunn's Bakery. Słone nadzienie to najczęściej wieprzowina z jabłkiem, szałwią, cebulą i przyprawami, zaś słodkie -jabłka z rodzynkami. Ciasto przygotowuje się z dodatkiem suet (tłuszcz zwierzęcy), podobnie jak tradycyjne słone pies. To drop a clanger (dosłownie: upuścić clangera, w wolnym tłumaczeniu: "masakra")  to jeden z moich ulubionych angielskich idiomów.
Na koniec chciałabym wspomnieć o jednej z The Two Fat Ladies, Clarissie Dixon Wright. Ten kulinarny program, o dwóch grubych damach na motocyklu, pokazywany był w Polsce, zatem może ją kojarzycie. Niestety wczoraj Clarissa zmarła, a z pewnością zasługuje na miejsce tutaj, choćby ze względu na jej książkę o historii angielskiej kuchni (napisała ona także wiele popularnych książek kucharskich, autobiografię i książki podróżnicze), którą mam i wszystkim zainteresowanym serdecznie polecam. 

Dziś słuchałam w radio nagranego z nią kilka lat temu wywiadu, w którym powiedziała: "Jestem bardzo szczęśliwą osobą. Zamiast łykać Prozac, wolę jeść ciasto." To mogłoby być i moje epitafium. 

21/12/2013

Wesołych Świąt i do Siego Roku!

Kiedyś już wspominałam o tym, że od kilku lat projektujemy własne kartki świąteczne. Dodaliśmy sobie tym samym do przedświątecznych przygotowań, bo rodzina i przyjaciele ich oczekują i nie chcąc ich rozczarować, czujemy się teraz zobowiązani kontynuować tę tradycję - ostrzegam, gdybyście chcieli pójść w nasze ślady *mrugam*. Oto tegoroczna:


W środku zwykle cytujemy klasyczną Bożonarodzeniową literaturę, w tym roku padło na Dr Seussa:
"Then the Grinch thought of something he hadn't before. What if Christmas, he thought, doesn't come from a store? What if Christmas, perhaps, means a little bit more?"



Życząc Wam radosnych świąt oraz spełnienia wszelkich planów w Nowym Roku, dziękuję za lojalność i pamięć.
Do (częstszego, mam nadzieję) zobaczenia w 2014!


01/10/2013

Nowy blog

Zapraszam na mój blog anglojęzyczny: http://annamariatuckett.wordpress.com. Do tej pory napisałam tylko dwa posty, ale jeden dotyczy seriali, tematu, który zawsze spotykał się tu ze sporym odzewem.
Nie porzucam pisania tutaj ostatecznie, ale że akurat straciłam moją polską fuchę dziennikarską, to oddalam się coraz bardziej od pisania krótkich tekstów po polsku, poza książkowym projektem - jedna dobra strona końca umowy to koniec rozmieniania się na drobne i więcej czasu na duży projekt.
Zapraszam też do polubienia mojej strony na Facebooku oraz śledzenia mnie na Twitterze  i Pinterest.
A selfie a day keeps the doctor away

12/08/2012

Oh, Danny Boy(le)...

Nie wiem, czy Danny Boyle i jego scenarzysta, Frank Cotrell Boyce, tworząc koncepcję Ceremonii Otwarcia Igrzysk otworzyli parę słowników na  B, i zaczerpnęli inspirację tylko z haseł na tę literę - bukoliczna angielska wieś, Brunel, Branagh, Bond, Mr Bean, Beatles, Bee Gees, Blur, Bonkers (piosenka Dizze Rascala i przymiotnik, jakim wielu komentatorów określiło Ceremonię, dodając brilliantly - brilliantly bonkers*, czyli genialnie odjechana) a najbardziej, oczywiście, British. I niech się Chiny schowają, co to był za show, co za wzruszenie, co za perfekcyjne ujęcie w tak krótkim czasie esencji tych Wysp! Jakże byłam dumna z mojej adoptowanej ojczyzny, jak szlachetnie i nie pompatycznie Boyle potrafił pokazać, że żaden inny kraj tak nie wpłynął na losy świata (Rewolucja Przemysłowa, sufrażystki, wynalazcy, naukowcy) a przede wszystkim nie dał tyle światu w każdej niemal dziedzinie kultury, co ten, obfitujący w ekscentryków i geniuszy, z których wielu było ekscentrykami.
O ile pozbawieni poczucia humoru i subtelności Chińczycy pokazali światu, że nim rządzą (niestety), to Boyle & Co wydestylowali to, co najlepsze i tak mi bliskie: brytyjski humor, osobliwość, ekscentryczność, dynamizm, kreatywność. Przesłanie było wyraźne: straciliśmy Imperium, ekonomia leży, ale żadna inna niewielka wyspa nie wydała tylu mistrzów słowa,  tylu pisarzy dziecięcych, tylu muzyków i gatunków muzyki współczesnej, tylu wynalazców i inżynierów, tyle kultowych postaci popkultury, tylu komików, a co za tym idzie, nie zafundowała ludziom wielu, wielu godzin serdecznego śmiechu, co Wielka Brytania. A teraz, gdy Igrzyska zbliżają się ku końcowi, wiemy również, że zdobyła też najwięcej złotych medali w przeliczeniu na liczbę mieszkańców**. O tym, że jest kolebką wielu sportów, które są dziś częścią Igrzysk, wspomniano, ale moim zdaniem niedostatecznie.

Marina Hyde napisała w Guardianie, że to był  show tak brytyjski, jak Marmite czy węgorze w galarecie, a więc niestrawny, poza Bondem i Fasolą, dla reszty świata - przy czym pisała to w tonie uniesienia i dumy. I dodała, że to niesamowite, iż państwo tak hilariously bonkers (znowu to słowo!) ma broń nuklearną.(Użyła też najlepszego neologizmu, nie tylko AD 2012, ale może ostatnich 5 lat - nazwała obecnych na otwarciu przedstawicieli światowej elity arseoisie).
Ja konsumuję kulturę brytyjską od tak dawna i tak zachłannie, że żadne odniesienie, żaden topos nie był dla mnie nieprzejrzysty, ale jestem ciekawa, czy ona ma wg Was rację? Moim zdaniem nie - to pierwsza Olimpiada, w której społecznościowe media, przede wszystkim Twitter, grają tak olbrzymią rolę, a te same media czynią tutejszą kulturę bardziej przystępną, i nie wierzę, że nie-Brytyjczycy załapali tylko te dwa z największych eksportowych przebojów.
Jeśli na siłę musiałabym znaleźć "ale", to zabrakło mody, ale wszak za parę godzin Ceremonia Zamknięcia, i chodzą słuchy, że podkreśli wkład WB w modę i muzykę. Bardzo chciałabym, by potwierdziła się też trudna do uwierzenia plotka, że wystąpi jedna z moich ulubionych wokalistek, bardzo angielska, cudownie ekscentryczna Kate Bush - ale skoro królowa może skoczyć ze spadochronem, to wszystko może się zdarzyć. Tak jak i to, że osoba, której ulubiona dyscyplina sportowa to leżenie z książką na kanapie, nie tylko będzie oglądać niejeden ważny dla Team GB moment (oraz, jak każdy tutaj, Bolta), ale także wzruszy się niemal za każdym razem.
Sport to nie tylko rywalizacja, ale także gloryfikacja możliwości i harmonii ludzkiego ciała, zatem na koniec uznawany za jednego z najprzystojniejszych sportowców Olimpiady francuski pływak Camille Lacourt.






*Samo to słowo jest bardzo British English, i nie sądzę, by pojawiło się w tekście Jay-Z czy Eminema.

** Na co idą w Pl pieniądze z państwowej loterii? Jaka część przeznaczana jest na sport  i dobroczynność? Pytam, bo ogromny sukces WB to w dużej mierze efekt włożonych w sport pieniędzy, które pochodzą w sporej części z brytyjskiej National Lottery. Z hazardu i "podatku od głupoty" finansuje się też masę innych dobroczynnych projektów, i jest to namacalne - nawet w mojej wsi nowy plac zabaw częściowo sfinansowano z loterii. Podobnie jak w przypadku zabytków, zarządzanych i finansowanych przez prywatne organizacje, takie jak National Trust, także sport jest tu w dużej mierze finansowany z innych, niż budżet centralny, środków - tymczasem w Pl, mam wrażenie, wciąż, po tylu latach, oczekuje się w pierwszym rzędzie pieniędzy od państwa - świadczy też o tym typowa riposta Polaka "Coś (tu wstawić) nie może być osiągnięte u nas, a w UK tak, bo Wielka Brytania jest bogata, a Polska nie." Tylko że tu bardzo wiele się osiąga bez sięgania do państwowej kiesy.

06/05/2012

Jeszcze raz o Światowych Dniu i Nocy Książki

W UK Światowy Dzień Książki (World Book Day) obchodziliśmy 1 marca.  W Światowy Dzień Książki, czyli 23 kwietnia, obchodziliśmy za to Światową Noc Książki (World Book Night). Światowy Dzień obchodzono w tym roku po raz piętnasty - z tej okazji w UK księgarnie i wydawcy rozdały miliony kuponów zniżkowych na książki, szczególnie dziecięce, i odbyła się masa różnych imprez, propagujących czytelnictwo wśród dzieci i młodzieży - w szkole Nicholasa zorganizowano na przykład kiermasz książek - oczywiście zarobili wydawcy, ale spora część zysków (ponad 300 funtów!) zasiliła też szkolny fundusz biblioteczny.
World Book Night to z kolei noc (no i dzień), kiedy kładzie się nacisk na propagowanie czytelnictwa wśród dorosłych. Jak pisałam, byłam jedną z armii 80 tysięcy wolontariuszy, którzy rozdawali tego dnia darmowe książki. To było wspaniale uczucie, wręczać książkę, o której wiem, że jest jedną z najbliższych sercom Brytyjek, w zamian za uśmiech i miłe słowa. W sumie rozdano niemal 2 mln książek - ponad 600 tys. poszło bowiem bezpośrednio do miejsc, gdzie są ludzie, którzy często w ogóle nie czytają, a nawet nie potrafią czytać, takich jak więzienia.
Jeśli o mnie chodzi, propagowania czytelnictwa nigdy za wiele, rozdzielmy więc te dwie okazje, i cieszmy się, że mamy dwie daty, a nie jedną. Polscy wydawcy i księgarze niech dołączą do tych z innych krajów, i szerzą wiedzę o obu wydarzeniach.
Penguin Donkey - mebel specjalnie zaprojektowany w 1939 roku dla wydawnictwa Penguin, nadal w produkcji
Jestem pewna pozycji, jaką I Capture the Castle zajmuje w kanonie, bo dosłownie w ostatnich dwóch tygodniach trafiłam na dwa kolejne tej wysokiej pozycji dowody - w The Observer pojawiła się lista 10 najlepszych pierwszych zdań powieści w anglojęzycznej literaturze, i oto, co napisano o pierwszym zdaniu dzieła Dodie Smith: "I write this sitting in the kitchen sink.” A brilliant beginning to a much-loved English classic, which tells us almost all we need to know about the narrator Cassandra Mortmain. Quirky and high-spirited, Dodie Smith’s novel is really an exercise in nostalgia. Smith (subsequently famous for The Hundred and One Dalmatians) was living in 1940s California, and wrote this story, in a sustained fever of nostalgia, to remind her of home. Perhaps only an English writer could extract so much resonance from that offbeat reference to “the kitchen sink.”
Drugie potwierdzenie znalazłam w niedawno wydanej książce pt. Dangerous Women, czymś w rodzaju słowniko - poradnika dla kobiet (całkiem niezłego) - z tyłu znajduje się lista książek, które 3 autorki uznają za kanon współczesnej Brytyjki, i I Capture the Castle tam figuruje.
Bardzo dziękuję za wszystkie Wasze opowieści o lekturach nastolęctwa. Wybór był bardzo trudny (najchętniej wysłałabym książki wszystkim), ale ostatecznie egzemplarze I Capture the Castle poszybują do...




Mewiny i Dragonfly!


Mewina napisała: "Od dwóch dni myślę, co było książką mojego "nastolęctwa".
Najpierw w przegródkach pamięci pojawiły się książki pożniejszego dzieciństwa ("Opowieść o cebulku" Rodariego i "Bez rodziny" Malote'a, obie czytane bardzo często, dziś już nie wiem, dlaczego akurat te. Choć ta pierwsza to świetna opowięśc o tyranii.).
Ale książką "nastolatkową", która zmieniła się w książkę na chandrę i stany chorobopodobne, jest "Opium w rosole". Pewnie dlatego, że nadal lubię siąść w czyjejś kuchni lub posadzić kogoś w swojej i ogrzać się ciepłem rozmowy nieśpiesznej. I nakarmić kogoś krupnikiem. Może dlatego, że ten świat niezbyt bogaty, ale nie ubogi, jest mi bliski. Może dlatego, że jestem w wieku Gieniusi, a marzyłam, żeby zostać Kreską. Szyłam i farbowałam ciuchy, torebki, dziergałam kilometrowe szaliki. I marzyłam o "nie-tombaku":). I słuchałam Mozarta.

Ciepło myślę o sobie lata temu.

Dziękuję za obudzenie wspomnień i inspiracje."



Dragonfly napisała: "Emilka ze Srebrnego Nowiu" L.M. Montgomery. Cała trylogia. O ile słodkiej Ani w wieku nastoletnim nie dało się już znieść, o tyle do Emilki wracam co jakiś czas. Obie postaci są jak awers i rewers. Seria o Emilce jest wymowniejsza w tonie, poważniejsza, bohaterka nie przeżywa ekstazy z powodu każdego kwiatka. Im starsza, tym bardziej mroczna, a wymowa serii wręcz depresyjna. Nawet nie bardzo rozumiałam tę depresję jako młoda dziewczyna. Teraz tak. To alter ego samej autorki - jedyna taka postać w twórczości Maud."


Mewino, proszę o adres, mój email w profilu. Kasiu, Twój adres mam.


Serdecznie dziękuję wszystkim Wam, które wzięły udział, i do następnego konkursu!

01/11/2011

Dwie Książki...o pisaniu

Zawsze, gdy ktoś obdarza komplementem to, co napisałam, odczuwam a) radość b) obawę, że ten komplement podyktowany jest "tylko" sympatią czy uprzejmością. Czytam z masochistyczną przyjemnością książki Dorothy Parker i myślę: oto, jak należy pisać*, ja nigdy nie osiągnę takich wyżyn, powinnam natychmiast przestać udawać, że potrafię sklecić parę sensownych zdań, zanim ktoś odkryje, że się podszywam, i zająć się czymś, co naprawdę czyni świat lepszym, jak nasza przyjaciółka w Kambodży; ostatnią rzeczą, jakiej świat potrzebuje, to kolejny artykuł czy książka...Na tutejszym rynku nowy tytuł ukazuje się co pół minuty, a rocznie wydaje się 10 tysięcy powieści - i jak tu wybrać, jak być pewnym, że czytam to, co powinnam, a co dopiero - jak dodać mój cieniutki głosik do tej kakofonii?
Życia nie starczy na wszystko, co chciałabym przeczytać, a przy tym czasu na lekturę coraz mniej, bo coraz więcej czasu powinnam poświęcać na pisanie. Potem jednak przypominam sobie, co na ten temat napisała Jeanette Winterson, a jeśli kogoś warto w tej kwestii posłuchać, to wybitnej pisarki, która dorastała w domu tak wrogim literaturze, jak to tylko możliwe: gdzie było 6 książek, i której fanatycznie religijna matka uważała słowa pisane, oprócz tych zawartych w Biblii, za godne podejrzenia. Mrs Winterson  czytała swej adoptowanej córce "Dziwne Losy Jane Eyre", ale zmieniła zakończenie - w jej wersji Jane została misjonarką.
Jeanette Winterson radzi, by w wyborze książek do czytania "podążać za swoimi dziwactwami" (follow your eccentricities) - inaczej mówiąc, bądź sobą, i czytaj to, co chcesz, a nie to, co ci polecono, albo podsunął ci algorytm internetowej księgarni. Radzi ona w zamian: pójdź do działu w księgarni lub bibliotece, który zwykle omijasz, i wybierz coś na chybił trafił, albo tylko dlatego, że podoba ci się okładka. Twierdzi też: "nikt nie powinien panikować, że jest więcej książek na każdy temat, niż ktokolwiek zdoła przeczytać", bo mnóstwo i tak nie jest wartych przeczytania.**
Czasem też, gdy wychodzę na światło dzienne po całodziennej harówce w kopalni słowa, mam poczucie dobrze wykonanego obowiązku. I skoro już się wywnętrzam: bycie kompletnym beztalenciem w jakiejkolwiek innej dziedzinie też pomaga hołubić złudzenia o pisarskim powołaniu. Jeśli o "powołaniu" może być mowa, bo zarówno Stephen King, jak i Anne Lamott podkreślają, już w tytułach swoich książek adresowanych do tych, którzy aspirują do parania się piórem, że pisarz więcej wspólnego ma z rzemieślnikiem, niż z artystą.
To właśnie sygnalizuje twórca "Carrie", dodając podtytuł "Pamiętnik Rzemieślnika" do swojego "podręcznika" dla skrybów pt. "Jak pisać", a w środku jeszcze podkreśla, że nie jest "literackim bufonem bądź transcendentalnym głupkiem". King wierzy, że "(...)wielu ludzi ma co najmniej zaczątki talentu pisarskiego, i że talenty te można wzmocnić i wyszlifować." Ale też zastrzega, że by zostać pisarzem pełną gębą, trzeba dużo czytać i dużo pisać  i nie można się z tego wywinąć, nie ma metody "na skróty".


Z lekturami pisarza - aspiranta jest podobnie jak z odżywianiem: najważniejsza jest różnorodność. Jak najbardziej należy czytać książki "ambitne", ale też i te, na które książkowe snoby kręcą nosem. Uff, jestem rozgrzeszona z lektury licznych powieści Isabel Allende i  Marian Keyes - literatura to może jedyna dziedzina, w której nie jestem snobką, i drażnią mnie te wszystkie zarozumiałe typy miażdżące na forach czytelniczych tych, którzy ośmielą się przyznać do czytania Coehlo czy Zafona. Tak bardzo wierzymy w to, że należy się uczyć od najlepszych, iż pomijamy zwykle jedną z najważniejszych lekcji: czytanie złej prozy. King posuwa się do tego, że nie tylko podaje tytuły kiepsko napisanych powieści (np. "Co się wydarzyło w Madison County"), ale też twierdzi, że jedna horrendalnie zła powieść może nas tyle nauczyć, iż warta jest całego semestru na kierunku Creative Writing.
Wielbiciele Kinga, którzy są np. hydraulikami, porady nt. pisarstwa mogą po prostu przeskoczyć, i skupić się na wspomnieniach. Bo jest "Jak pisać" takim literackim kundlem - nie całkiem podręcznik, nie do końca autobiografia. Wystarczająco jednak dużo tu wspomnień, by legiony jego fanów nie poczuły się rozczarowane. Mnie bardzo podobały się jego uwagi nt. własnego stylu, czy też "głosu", bo King umiejętnie pokazuje na konkretnych przykładach, jak wielka jest ich różnorodność, i jak wydawcy potrafią się głęboko mylić (o czym on sam doskonale wie z autopsji) w kwestii tego, co się spodoba czytelnikom. Głos, którym on przemawia w tej książce, jest kumpelski, żartobliwy, czasem ironiczny, książka zawiera też pełen katalog przekleństw. Równie dowcipna, choć zawierająca mniej  (ale wciąż dużo) elementów autobiograficznych, jest klasyczna już w świecie anglojęzycznym książka pisarki i wykładowczyni Creative Writing, Anne Lamott - Bird by Bird. Co ciekawe, tuż zanim sięgnęłam  po nią, przeczytałam znakomitą książkę Molly Wizenberg, A Homemade Life, a czytając już książkę Anne, zobaczyłam na słynnym blogu Molly, Orangette, post o tym, jak trzeci raz czyta Bird by Bird (jak powiedział jej mąż: "Third by Third". Takich przypadków jest w moim życiu niemało).

Tytuł to zdanie, które ojciec Anne, pisarz, wygłosił do jej dziesięcioletniego brata, gdy ten, cały we łzach, był przygnieciony ogromem pracy domowej, na którą miał trzy miesiące, ale do której zasiadł dzień przed terminem oddania (ekhem, skądś to znacie?) - raportu opisującego różne gatunki ptaków. Lamott Sr usiadł przy synu i powiedział: Bird by bird, buddy, czyli opisz po kolei ptaka po ptaku. Tym samym raport został napisany i doręczony na czas. To jest istotnie najlepsza rada dla początkującego pisarza, bo wizja napisania 250 czy więcej stron, całego czasu, wysiłku, frustracji i kreatywnych katuszy itd, których to wymaga, to jest właśnie powód, dla których tak niewielu z tych, którzy marzą o napisaniu i opublikowaniu książki, wprowadza te marzenia w czyn. Lamott zapewnia, że znakomita większość pisarzy zaczynając nową książkę nie ma pojęcia, jak się skończy, i ma zaledwie bardzo mglisty zarys fabuły, i tylko wyjątkowo niesprawiedliwie obdarowani przez los nie muszą poprawiać i zmieniać pierwszego manuskryptu. Nie dziwię się, że Molly, pisząca swoją drugą książkę, szuka oparcia i inspiracji w Bird by Bird: głos Anne jest mądry, ciepły i bardzo zabawny - nie raz chichotałam na głos. To jest książka, do której będę wracała, pełna nie tylko naprawdę przydatnych, praktycznych porad, ale przede wszystkim bardzo motywująca.
Przenosząc się na moment do świata filmu: jestem zachwycona historią, którą opowiada Limitless (polski tytuł: Jestem Bogiem. OMG). Wspominam o tym, bo bohaterem filmu jest cierpiący na niemoc twórczą pisarz, co od razu mnie zaintrygowało. Film to adaptacja książki pt. The Dark Fields Alana Glynna (choć teraz tytuł zmieniono na Limitless) - i bez czytania zaliczam ją do kategorii "Książka, którą sama chciałabym napisać" (Books you wish you have written? to popularne tutaj pytanie zadawane pisarzom).
I jeszcze jedno: dziś zaczyna się w świecie anglojęzycznym Novel Writing Month. Ta bardzo prosta inicjatywa - napisz książkę w jeden miesiąc: 30 dni, 50 tys. słów, liczy sobie już ładnych parę lat, i z tego, co wiem, zmobilizowała niejedną osobę do poważnego zajęcia się pisarstwem - zobaczcie zresztą, jeśli jesteście ciekawe, jak aktywne jest forum uczestników.


*Samą Parker często targały wątpliwości i powiedziała kiedyś: If you have any young friends who aspire to become writers, the second greatest favor you can do them is to present them with copies of The Elements of Style***. The first greatest, of course, is to shoot them now, while they’re happy.
** Trochę o dzieciństwie Winterson wiecie już, jeśli czytałyście "Nie tylko pomarańcze..." Właśnie ukazała się tu jej autobiografia, pod genialnym tytułem Why be happy if you can be normal?, która dowodzi, że jej dorastanie było tak naprawdę dużo, dużo trudniejsze - książka zbiera doskonałe recenzje, ja jeszcze nie czytałam.
*** O The Elements of Style pisze we wstępie do "Jak Pisać" także Stephen King. To biblia anglojęzycznych pisarzy: zarówno on, jak i Anne Lamott uczyli się podstaw właśnie z tej książki.

09/01/2011

Poświątecznie II

Jedną z najśmieszniejszych wg mnie, a jestem ich kolekcjonerką, gaf tłumaczeniowych popełniono ponoć w polskiej stacji radiowej, kiedy to idiom cold turkey przetłumaczono jako "zimną Turcję"*. (Wybaczcie, nie znam więcej szczegółów, usłyszałam o tej gafie z drugiej ręki). Przypominam sobie o niej zawsze w okolicach Bożego Narodzenia, bo jak większość Brytyjczyków, zjadamy wtedy turkey czyli indyka. Tradycyjną dawniej (bo tańszą) gęś czy kaczkę wyparł, już dość dawno temu, właśnie indyk, pod wpływem mody przybyłej zza Atlantyku, i wg ankiety przeprowadzonej w 2003 roku, to właśnie ten ptak znalazł się na pierwszym miejscu listy potraw, które Brytyjczycy zjadają 25 grudnia. Nasz lunch był bardzo "koszerny" i jego głównym składnikiem była pieczona "korona" indyka (crown, cały indyk na naszą trójkę, nawet najmniejszy, byłby za duży, a jak wiecie, nie lubimy marnować jedzenia), zamówiona u prawdziwego rzeźnika, wypełniona mięsem bażancim - od kilku lat mieszanie mięsa indyczego z innymi rodzajami jest coraz popularniejsze, bo, co tu owijać w bawełnę, indyk smakiem nie powala na kolana, i inne, bardziej wyraziste mięso, podnosi jego walory smakowe. Do tego pieczone w gęsim tłuszczu ziemniaki - modę na tak pieczone ziemniaki wprowadziła Nigella, i wiem, że wiele osób włączyło, tak jak my, gęsi tłuszcz do świątecznego repertuaru. Jeśli macie okazję kupić gęsi tłuszcz, bardzo polecam spróbować - pieczone w nim ziemniaki mają przewagę nad tymi zapiekanymi bardziej tradycyjnie. Święta nie mogą się obyć bez brukselki  - czy też, jak nazwałą ją córka znajomych, baby cabbages - jej zapach podczas gotowania oraz wyjątkowe wręcz wiatropędne moce wynagradza jej smak, pod warunkiem, że przygotujemy ją z kawałkami pancetty (może być bekon) i kasztanów (również przepis Nigelli). Do tego pieczone pasternaki, buraki i marchewka. Mam słabość do wymyślonego w Średniowieczu sosu chlebowego - bread sauce, na naszym stole nie mogło także zabraknąć sosu żurawinowego (przepis Nigelli na Redder than Red Cranberry Sauce). Przygotowując nasz lunch, mąż używał wspaniałej, aromatycznej soli, którą otrzymałam w prezencie gwiazdkowym od Karoliny. Sól naprawdę podnosi smak potraw, gotowaliśmy z nią też np. makaron z różnymi sosami, i jej cytrynowo - tymiankowy aromat szczególnie dobrze komponuje się wg nas z rybami, ale granice wyznacza tylko Wasza wyobraźnia i doświadczenie. Dziękuję i polecam wrzucić sobie cały jej inspirujący cykl o kulinarnych podarkach w zakładki.
A skoro o niespodziewanych prezentach mowa, otrzymałam od pewnej przemiłej osóbki książkę kucharską Marty Gessler, Kuchnia Marty. Kolory Smaków, i jestem zachwycona, zarówno przepisami, jak i zdjęciami. Na pewno jeszcze o niej napiszę.
Wracając do świątecznych frykasów - na liście ulubionych świątecznych potraw w Wielkiej Brytanii figuruje także... kanapka z indykiem - w okresie świątecznym Brytyjczycy zjadają ich dziesiątki milionów. My nasze resztki zutylizowaliśmy w inny, również bardzo brytyjski sposób - czyli robiąc pikantne indykowe curry, które okazało się nadspodziewanie pyszne.
A jak ten słynny pudding? pytacie. Po pierwsze, okazało się, że wrodzony brak talentu do spekulanctwa pozbawił mnie okazji obłowienia się - bo pudding Hestona zniknął ze sklepów błyskawicznie, a jednocześnie zrobił się taki szum na jego temat, że różne cwańsze ode mnie osobniki wystawiały swoje na Ebay'u za ... nawet 150 funtów, czyli z ponad 10- krotną przebitką! Kiedy zatem wreszcie ugotowaliśmy nasz drogocenny egzemplarz, być może wydał nam się, dzięki sile sugestii, lepszy niż był w istocie, ale chyba jednak nie. Na pewno był to najlepszy Christmas pudding, jaki kiedykolwiek jadłam - nie za ciężki, choć wciąż bardzo sycący, i bardzo cytrusowy. Pomarańcza w środku była rzeczywiście idealnie skarmelizowana, z bardzo słodką, miękką skórką. Mam nadzieję, że za rok Heston znowu czymś nas zaskoczy. Jedno wiem na pewno - polecę do sklepu od razu i kupię kilka sztuk, cokolwiek to będzie.
Naczynie do puddingu

* Tu o tym,  co znaczy cold turkey po polsku.

30/10/2010

15 seconds of fame

This is going to be one of my random English - language posts, as for some reason it is easier for me to write about an  embarassing pursuit of my "15 minutes (more like 15 seconds) of fame" in English - same with swearing.
Jay Rayner is arguably the best - fed man in Britain. He is The Observer's restaurant critic, but writes for a wide range of other magazines as well, and regularly appears on television, reporting on various food - related issues. He is, rather unusually, both an acclaimed novelist and a prize-winning food writer, a combination that I find delightful, which is why I stalked him during his foray into the Hampshire countryside (not really).
Jay was hired by one of the main commercial channels, Channel4, to front a series called Food: What goes into your basket? As the title suggests, the series was created to investigate the food industry. It is, in truth, quite a derivative idea - there had been many similar programmes on British TV already, and no doubt there will be more. If you start flicking channels at any given time, day and night, you are bound to stumble upon at least one cooking or food -related programme, and it doesn't even matter that much how many channels you have. There are some people that claim the profusion of cooking shows is partly to blame for the Brits' porkiness, but I doubt it.*
Food... was, also unusually, filmed largely on a working Hampshire farm. Not just any old farm, though - Laverstoke Park Farm is now a trusted brand that foodies across the UK recognize and seek out in supermarkets and delis, and buy online. I wrote about their delicious buffalo burgers before - but they also produce buffalo ice-creams, which Lucas Hollweg, Sunday Times's chef and food columnist described just last week as the best he'd ever tasted (he was referring specifically to the coffee flavour ice cream, but they do a range of flavours and I have also tried and loved them - there are Laverstoke Park ice cream parlours in Selfridges and Harvey Nichols, but you can also buy them in tubs from Waitrose). Where there are buffalos, there is mozarella, too, and theirs is moreish. The owner, Jody Scheckter (whom we met), believes in raising his livestock ethically and promoting slow- growing heritage breeds (the farm is certified as both organic and biodynamic) - their meat is considerably more expensive, but also noticeably tastier - well, one follows the other and the old adage "you get what you pay for" is certainly true yet again. The ultimate accolade for any food producer is being stocked at that temple to all things organic, fairtrade and carbon- neutral - the American chain Whole Foods - and Laverstoke Park DOES supply Whole Foods stores in London.

I found out about filming in Hampshire on trusty Twitter - all the other people in the audience, it turned out, got their tickets from a specialist website called Applause Store, where you sign up and hope to be picked to be in the audience for various shows, most notably Top Gear. You don't get paid, so people do it for the thrill of being on TV and meeting TV personalities live - as was my motivation (it was not to stalk Jay, I swear). I have now signed up, so I might get some more "seconds of fame" yet.
What was reduced to about 25 mins of screen time was filmed over 5 hours. It is hard work being a member of an audience - first we had to wait 1,5 hrs (I kid you not) for a bus to take us a distance of about 2 miles (if we'd walked, it'd have taken much less time), then we were treated to loads of unhealthy food (the irony of that wasn't lost on us) in the form of Mars bars and the like; fortunately, there were bowls of fresh fruit as well. We were then herded to a barn, that had been adapted as a TV studio, where we stood in a semi-circle for about 5 hrs, staring at Jay and Ravinder, looking interested. As it happens, it really was interesting: the items discussed were: olive oil, nostalgia foods (as in: traditional English foods that people here ate in the Sixties and Seventies) and eating deer. We were given food to taste - after discussing olive oil, Ravinder Bhogal, Jay's co-presenter and a chef, who looked beautiful in a Phillip Lim dress and Miu Miu shoes, made little doughnuts, using olive oil instead of butter to make the pastry. Then they gave us steak and kidney pie, mashed potatoes and peas, TWICE - to show us the difference between the way food was made 30 or 40 years ago, and what it tasted like now. I have to say: food made from the old -fashioned tins (mash was made from instant powder, ughh) tasted horrible and artificial, whereas modern style food, exactly the same dishes, tasted much better. It was, however, much fattier and 3 times more expensive - which goes some way to explain the obesity epidemics. Ready made pies and mash, and convenience foods in general now contain a lot more fat (and therefore calories) than they used to, as fat makes them taste better and consumers demand better-tasting food.
We were also treated to venison and beetroot pie - very filling dish, perfect for winter - but the whole discussion about eating venison meat and the preparation of the pie was not shown on TV at all - instead, they showed an item about supermarket pizza, which had been filmed with a different audience.
In the end, I appeared on the screen twice or maybe thrice, each time for a few seconds. I was crippled with shyness when Jay asked me a question and mumbled incomprehensibly (my mouth was full of food at that point, in my defence). I did, however, manage a couple of photos with him - unfortunately, when you ask a stranger to take a photo, don't be surprised when you end up with one picture, that would have been nice, had it been in focus:

... and one where I DO look like some swivel-eyed stalker - which is, of course, in focus:



* Currently the sixth fattest nation on Earth.

23/09/2010

Z cyklu: słowniczek mody

Wyżaliwszy się tutaj na katorżniczy wysiłek, jakiego wymaga moja praca, postanowiłam wziąć sprawy w swoje ręce i ku polepszeniu losów ludzkości i dla dobra przyszłych pokoleń opracować angielsko - polski słowniczek mody. Zaczynam od tea dress, bo co może być bardziej angielskiego od "sukienki na herbatkę"?
Tea dress to sukienka z krótkimi rękawami i rozkloszowanym dołem do kolan lub tuż nad, dopasowana w talii, z materiału zazwyczaj we wzorki (choć bywają gładkie), najczęściej w drobne kwiatki lub tzw. łączkę, często uszyta z szyfonu, żorżety lub bawełny. Jest to fason bardzo dziewczęcy, dlatego jeśli chcemy taką sukienkę nosić w trzeciej dekadzie i dalej, powinnyśmy tę słodycz przełamać np. kurtką dżinsową, skórzaną ramoneską i botkami  - co odważniejsze zakładają nawet kowbojki czy Martensy.
Jedwabna tea dress z "trenem" (z tyłu sukienki dół jest dłuższy, co daje b. ciekawy efekt w ruchu) na zdjęciu poniżej (od Asos) bardzo się spodobała wielu redaktorkom modowym minionego lata, widziałam ją w wielu magazynach, zatem płynąc z modowym prądem zakupiłam.
Takie dodatki zaproponowano do niej na pewnym portalu:

Ja zaś zakładam do niej kurtkę dżinsową, niebieski zamszowy pasek, wiszące kolczyki i czarne botki na grubym obcasie - całość tego zestawu jednak musicie sobie wyobrazić, bo na zdjęciu celowo pokazuję niewiele.
To moje botki Jaeger - wygrane w jednym z konkursów, na zdjęciu jeszcze z ceną na podeszwie

I jeszcze parę tea dresses z nowych, jesienno - zimowych kolekcji - ze względu na klimat są tu w sprzedaży przez cały rok:
Sukienka londyńskiej marki Pepe Jeans

Gładka, znowu z asymetrycznym rąbkiem (dipped hem) sukienka Asos

31/08/2010

BlogDay

Kasia zrewanżowała mi się za wywołanie do tablicy *mrugam* i zaprosiła do wzięcia udziału w rozprzestrzenianiu blog lovin': “Przez jeden dzień - 31 sierpnia - blogerzy z całego świata publikują notkę polecającą 5 innych blogów, najlepiej gdy są to blogi o innej tematyce, z innej kultury. Tego dnia czytelnicy bloga, będą krążyć po sieci i odkrywać nowe, nieznane blogi ciesząc się z odkrycia nowych ciekawych blogów i blogerów” (cytat ze strony BlogDay).
I jeszcze oficjalne zasady:




  1. Znajdź 5 blogów, które Tobie wydają się interesujące.
  2. Powiadom 5 innych blogerów, że zapraszasz ich do zabawy w BlogDay 2010.
  3. Napisz krótki opis polecanych blogów i zamieść link do nich.
  4. Opublikuj wpis w BlogDay (31 sierpnia).
  5. I użyj tagów BlogDay - link: http://technorati.com/tag/blogday2010 oraz linku do oficjalnej strony BlogDay:http://www.blogday.org 


    Wszystkie wybrane przeze mnie blogi są anglojęzyczne i, co jest dla mnie istotne, pisane w British English.

1. Ten blog z gatunku confessional (confession - wyznanie, spowiedź) jest jednym z najbardziej znanych w UK. Autorka jest Angielką mieszkającą w Belgii, stąd tytuł: Belgian Waffling. By czerpać z niego prawdziwą przyjemność, trzeba znać angielski biegle - autorka jest powalająco dowcipna (witty), w tym samobiczującym się, ironicznym stylu, który zapewnił Anglikom tytuł nacji o najbłyskotliwszym dowcipie na świecie. Jej wierne koło czytelniczek/ów idzie w tysiące.
2. Jeśli chodzi o blogi urodowe, nie do pobicia jest BritishBeautyBlogger. Prowadząca zajmuje się urodą profesjonalnie i jest zawsze najlepiej poinformowana.
3. Jeśli szukam przepisu na ciasto, ciastka czy dżem, często korzystam z bloga kulinarnego Apple & Spice - autorka prezentuje głównie desery i wypieki, dzięki niej odkryłam te przepyszne ciastka z masłem orzechowym. Robiliśmy je już kilka razy i naprawdę są insanely delicious.
4. Poświęcony czekoladzie we wszystkich możliwych wcieleniach Chocablog to dla mnie - koneserki czekolady - źródło nieustającej inspiracji. Nie bez znaczenia jest to, że to blog "lokalny" - nawet b. niszowe produkty zwykle mogę kupić, jeśli nie w sklepie, to w sieci, i nie muszę się ślinić nadaremno.
5. Blogi poświęcone modzie podnoszą poprzeczkę coraz wyżej, a to dlatego, że wiele redaktorek mody z magazynów takich jak Vogue, Harper's Bazaar, Tatler czy Grazia, czy to oficjalnie zatrudnionych, czy też współpracujących z nimi na zasadzie wolnych strzelców, prowadzi własne. Nie chcę przez to powiedzieć, że ludzie spoza branży nie miewają doskonale prowadzonych blogów - ale insider access niewątpliwie pomaga. Prowadząca Fashion Editor at Large Melanie Rickey jest właśnie... fashion editor (redaktorką prowadzącą dział mody) w redakcji bardzo popularnego w UK modowo-plotkarskiego dwutygodnika Grazia i jej blog pokazuje, jak wygląda dziennikarstwo modowe i cała branża od środka.
Zdjęcie pochodzi z Fashion Editor at Large i przedstawia przebój nadchodzącego sezonu, torebkę Classic marki Celine, w różnych dostępnych wersjach.

Byłoby nie fair z mojej strony nominować 5 osób, bo nie sądzę, by się wyrobiły i zdążyły swoją listą opublikować jeszcze dzisiaj. Ale już niedługo obiecuję kolejną zabawę.

16/08/2010

Most Wanted

...czyli moja lista życzeń na nadchodzący sezon jesienno-zimowy. Tak się wygodnie składa, że wszystko, co mam na liście, tutejsze wyrocznie modowe uznały za key pieces.
1. The Aviator, aka Flying Jacket (kurtka - pilotka). Nie mylić z ramoneską (po angielsku to "motocyklówka" - biker jacket) - choć podobne, i ramoneska też jest bardzo modna, to jednak są między nimi subtelne różnice. Idealna pilotka jest uszyta z kożucha. Gdy kożuchy pojawiły się na wybiegu Burberry Prorsum, była to zapowiedź jednego z najważniejszych trendów nadchodzących miesięcy. W tutejszych sklepach jest ich już mnóstwo, w każdym przedziale cenowym - kurtki poniżej to te z górnej półki (bo to moja Wish List, a nie "What I Can Afford" List), szwedzkiej marki Acne, która niedawno otworzyła sklep w Londynie i jest bardzo en vogue, oraz nie tyle pilotka, co kożuchowa kurtka kornwalijskiej marki Celtic Sheepskin, specjalizującej się w luksusowych kożuchach i dodatkach ze skóry owczej, z owiec brytyjskich.

2. The Cape (Peleryna) - zapowiada się na absolutny przebój, przynajmniej tutaj. Zarówno marki dizajnerskie, jak i masowe, mają już choć jedną w ofercie. Te osoby, które pelerynek nie lubią, mogą wbijać szpilki w laleczkę Stelli McCartney, bowiem to jej luksusowa peleryna była główną inspiracją dla marek masowych.
A tu bardziej przyjazne chudym portfelom peleryny GAP i Marks & Spencer (zauważcie skórzane spodenki - spodenki na zimę, łączone z rajstopami, skarpetkami i podkolanówkami to także ważny trend).
3. The Full Skirt (Rozkloszowana, suta spódnica; także jako dół sukienki). Za nią z kolei możemy winić mistrzynię frumpy chic, czyli Miuccię Pradę.
Od dawna marzę o sukience Vivienne Westwood, oczywiście w jej firmową kratę - ta ma właśnie taki suty dół.
4. Mustard and Camel (Musztarda i Wielbłąd) - nie chodzi o jakieś nowe, egzotyczne fasony, lecz o modne kolory. Musztardowy i wielbłądzi to, obok czerni, szarości, fioletu, brązu, beżów i cielistości, główne odcienie sezonu.
Dwa trendy w jednym, czyli peleryna jednej z moich ulubionych marek, Isabella Oliver (marka masowa, ale z górnej półki), w kolorze camel.

Oraz musztardowa sukienka maxi (ta długość jest nadal modna) Aqua. Miarą tego, jak szybko w UK przyjmowane są nowe trendy, jest choćby to, że ta sukienka, którą sprzedawał Asos, błyskawicznie się rozeszła.

5. Knitted dress (dzianinowa sukienka), np. ta przepięknie prosta szara sukienka Stelli McCartney.

A co Wy macie na swojej liście życzeń?

10/08/2010

Girl (Lost) in Translation

Zaczerpnęłam tytuł z tej nowości*, którą zamierzam kupić, bowiem traktuje o okraku emigracyjnym, ale dziś ponarzekam trochę na okrak tłumaczeniowy.

Jeśli kiedykolwiek musieliście/musiałyście coś przekładać zawodowo, znacie zapewne ten ból. Język nasz rodzimy, choć piękny, jest opisowy i rozwlekły. Tłumaczenia polskie książek napisanych po angielsku, drukowane w tym samym formacie i przy użyciu tej samej czcionki, mają kilka, kilkanaście stron więcej, niż oryginał. Nie wynika to z większego bogactwa słownika języka polskiego, lecz z tego, że same słowa są często dłuższe, a ponadto lakoniczne, dwu-słowne frazy angielskie przeradzają się w cztero- czy pięcio-słowne**. Weźmy pierwsze z brzegu przykłady z mojego podwórka (mody): must - buy czy must-have trzeba tłumaczyć opisowo jako "najmodniejszą rzecz w obecnym sezonie", a value for money (Brytyjczycy skracają to nawet do VFM) jako "dobrą relację jakości do ceny" (grrr!). W pewnych dziedzinach, takich jak nowe technologie, czy w modzie, polszczyzny zwyczajnie nie staje. Codziennie borykam się z brakiem tłumaczeń np. rozmaitych fasonów sukienek: shift dress, ponte dress, tea dress. 
Shift dress, spopularyzowana przez Audrey Hepburn: 
Ponte dress:

Tea dress:


Co za ulga, że przynajmniej na shirt dress mamy, zapożyczone zresztą, określenie "szmizjerka", i że wrap dress mogę spokojnie przełożyć na "sukienkę portfelową".
Myślicie, że pewnie w modzie męskiej jest lepiej? Ha! Męskie buty to dopiero nocna zmora tłumacza: desert boots, brogues (i w razie gdyby życie wydawało mi się zbyt łatwe: są różne podtypy, np. derby brogues), Oxford shoes (które zdesperowane internautki polskie ochrzciły już Oksfordami lub "butami typu Oksford"), loafers, driving shoes, deck shoes...? Rozumiecie, z czym ja się tu zmagam?!
Albo weźmy akcesoria: corsage może oznaczać bukiet (i takie jest tłumaczenie w moim ulubionym słowniku), ale też oznacza dużą broszkę w kształcie kwiatu (spopularyzowała je Sarah Jessica Parker), oraz mini-bukieciki przypinane np. do butonierki (tradycja na tutejszych weselach). Po polsku i malutka ozdoba z diamentów, i taki wielki sztuczny kwiat, to broszka, tymczasem po angielsku pierwsze to brooch, drugie - corsage: i wszyscy wiedzą, o co chodzi. Sama na własny użytek tłumaczę fascinator jako fascynator, bo po polsku widziałam tylko określenie "ozdoba do włosów" - bez zdjęcia jednak po polsku nie wiemy, jaka to ozdoba, natomiast po angielsku - i owszem.
Pomijając już nazwy ubrań i dodatków, światek mody posługuje się własnym żargonem, który jest znacznie bogatszy po angielsku, i z tego co mi mówią osoby znające ten język, także po francusku.
To prawdziwa kopalnia nieprzekładalnych terminów: channelling (I am channelling early Britney Spears today), directional (This dress is a totally directional piece), camp - tłumaczony jako "zniewieściały", ale ma dużo więcej znaczeń, jak np. w często używanym zwrocie camp as Christmas. Itede, itepe.

*A raczej połączyłam dwa książkowe tytuły, bo Lost in Translation to nie tylko film, ale także angielski tytuł wydanej w Pl książki Evy Hoffman, którą gorąco polecam. Parafrazuje ten tytuł też poświęcona rzemiosłu translacyjnemu świetna książka Stanisława Barańczaka pt. Ocalone w tłumaczeniu. A wszystkie te tytuły zainspirował słynny wiersz Roberta Frosta.
** Jedyne dwa przykłady, gdzie jest odwrotnie, które mi przychodzą na myśl, to "wydma" - sand dune, i "piwoszka" - beer-loving woman.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails