Showing posts with label Przyroda. Show all posts
Showing posts with label Przyroda. Show all posts

19/06/2014

Nowe poletko

Jeszcze piszę z Hampshire, ale za nieco ponad tydzień - przeprowadzka do Wiltshire. Hampshire jest pięknym hrabstwem, a Winchester, leżący na skraju najmłodszego Parku Narodowego South Downs, i niedaleko drugiego, tym razem najstarszego, Parku Narodowego New Forest, poszczycić się może swoim wyjątkowym miejscem w historii i wieloma atrakcjami. To miasto przyciąga młode rodziny, które opuszczają Londyn (tubylcy z klasy średniej uważają, że stolica nie jest odpowiednim miejscem dla dzieci), bo niemal wszystkie szkoły, państwowe i prywatne, mają wysoki poziom, i dobre wyniki, co w kraju, gdzie system edukacyjny jest szalenie nierówny (kompletnie przy tym nieporównywalny z polskim czy skandynawskimi, ale także na przykład francuskim czy amerykańskim) jest bardzo istotnym elementem decyzji, dokąd się przeprowadzić - do tego stopnia, że agencje nieruchomości podają szkoły w ogłoszeniach, i nieruchomości mają wyższe ceny w rejonie dobrych (tym samym pogłębiając nierówności społeczne, bo jak nie stać cię na droższy dom - nie możesz posłać dziecka do dobrej szkoły państwowej).
Ponadto w okolicy jest masa atrakcji dla dzieci: zoo, planetarium, park rozrywki, doskonale zaopatrzona, organizująca różne imprezy dla dzieci biblioteka, urządzająca także co dwa lata, na społy z teatrem, festiwal książki dziecięcej, kino, wspomniany teatr, cieszący się sławą w całej Europie międzynarodowy festiwal teatrów ulicznych Hat Fair - a to wszystko w niewielkim mieście.
Z żalem pożegnam zatem Winchester, ale po pierwsze nie wyprowadzamy się daleko (2 dni temu dojazd do nowego domu zajął nam niecałe 40 minut), a po drugie - większe, a przy tym równie historyczne i zabytkowe Salisbury również obfituje w atrakcje, o których na pewno będę tu pisać. Winchester jest mało znany polskim turystom (popularny jednak wśród przybyszów z innych krajów), ale każdy słyszał o Stonehenge  - my będziemy mieszkać bardzo blisko. Nie tylko Salisbury, ale całe hrabstwo Wiltshire pełne jest uroczych miejsc - wieś Lacock uznawana jest za jedną z najpiękniejszych w całej Wielkiej Brytanii - kręcono tam wspaniały serial Cranford, oraz niektóre sceny z filmów o Harrym Potterze. Ponadto to w Wiltshire znajduje się jeden z najpiękniejszych ogrodów krajobrazowych na świecie - Stourhead.
Buzzfeed znalazło zresztą aż 42 powody, dla których Wiltshire jest najlepszym hrabstwem. Ja dodam jeszcze nr 43 - niedawno przeczytałam, że to w Wiltshire produkowany jest najsmaczniejszy, najbardziej "dziewiczy" miód w całym UK, a to z tego powodu, że pszczoły mają do dyspozycji nieskażone łąki leżące odłogiem od zawsze, takie, jakie zniknęły już z reszty Wysp Brytyjskich - bo to należące do Ministerstwa Obrony poligony.
Lacock Abbey
Stourhead

21/06/2012

River Cafe i sowy, sowy, sowy!

River Cafe w Londynie to absolutna legenda londyńskiej gastronomii, do dziś uważana za jedną z najlepszych restauracji włoskich i na zawsze zapisana w annałach historii, nie tylko kulinarnej, dzięki temu, że to tam zauważono i zwerbowano do TV pewnego chłopca z pasją do gotowania, dziś jednego z najsłynniejszych szefów kuchni na świecie - Jamiego O.
Jest jednak inna River Cafe, która może nie sięga aż takich wyżyn, co ta w stolicy, ale warta jest odwiedzenia, a nawet specjalnej wyprawy. Jest ona uroczo położona na brzegu rzeki (geddit?), w małej miejscowości Glasbury, niedaleko Hay - on - Wye. Zjedliśmy tam jeden z najlepszych posiłków, a przy stoliku obok siedział Nigel Lawson, były minister finansów w rządzie Torysów, ale dziś znany głównie jako ojciec Nigelli. W czasie Festiwalu nie ma lepszego miejsca na star - spotting - to restauracja bez konkurencji na wiele mil wokół, dlatego intelektualiści, a także wszelkiej maści celebryci przybywający na Festiwal (w 2005 roku Hay odwiedził nawet Bill Clinton) przyjeżdżają na power lunches do River Cafe.
Nie ma drukowanego menu - wszystko, co szef gotuje danego dnia, jest opisane kredą na dużej i ruchomej, szkolnej tablicy. Jak w każdej dobrej restauracji, gdzie gotuje się zgodnie z najlepszym i szczęśliwie najważniejszym obecnie trendem, czyli sezonowo i miejscowo, menu jest krótkie, ale rewelacyjne, i zmienia się często z dnia na dzień. Do lamusa odchodzą wielostronicowe, laminowane karty dań, które niemal w każdym przypadku oznaczają jedno: mikrofalę, mrożonki i kucharzy, którym słowo 'trend' kojarzy się wyłącznie z pokazami mody.

Zjedliśmy pyszne makarony - małżonek ze szparagami, ja z krabem. Zgadzam się z Rickiem Steinem - świeży brytyjski krab to delikates na miarę kawioru z bieługi czy czekolady Williama Curley. Ale musi być świeży - ten, kto zawarł znajomość tylko z jego ubogim krewnym, czyli krabem z puszki, niech to przy najbliższej okazji naprawi. Nicholas zjadł fish & chips w wersji luksusowej i oczyścił talerz. Na deser mieszanka tradycyjnych brytyjskich i międzynarodowych przysmaków - małżonek treacle tart (deser godny króla, i jeden z najlepszych brytyjskich wypieków, kto nie jadł, ten nie wie, co traci), ja - najpyszniejsza, rozpływająca się w ustach panna cotta z sosem z rabarbaru, Nicholas - czekoladowa babeczka.
Mogłabym tam jeść codziennie.
Przed tym wspaniałym lunchem wybraliśmy się do istnej Nirvany dla miłośników sów, obok Hay znajduje się bowiem Small Breeds Farm Park and Owl Centre - coś w rodzaju zoo specjalizującego się w miniaturowych gatunkach zwierząt domowych: kóz, świń, osłów i kucyków itp, oraz sowach - jest tam jedna z największych kolekcji sów na świecie! Wszystkie słodkie, miniaturowe zwierzaki można dotykać i karmić (na miejscu kupuje się karmę), można nawet głaskać niektóre sowy!
To były chwile czystej ekstazy:
Głaszczę sówkę, która mruczy prawie jak kot
Tu filmik, nie mój, ale daje pojęcie, jakie to uczucie:




Polecam gorąco wizytę, ale także ich stronę na Facebooku - jak się można domyślać: kompletny cute overload.

18/04/2012

"What is a Weekend?"*





Zanim serial Downton Abbey na wieki zmienił w zbiorowej świadomości widzów siedzibę słynnego rodu Carnarvon, Highclere Castle, w domostwo fikcyjnej rodziny Grantham, odwiedzali ją głównie tubylcy - amatorzy arystokratycznych rezydencji i ogrodów, oraz egiptofile. Kilka lat temu wybrali się tam nasi przyjaciele - to tylko 30-45 min. samochodem z Winchesteru (choć w serialu Downton umiejscowiono w Yorkshire) - i zwiedzali w leniwym tempie, nietrapieni tłumami emerytów, ekip telewizyjnych z całego świata oraz obowiązkowych Japończyków i Amerykanów. Zjedli nawet obiad w małej kantynie (nie stojąc przedtem w kolejce, jak my), a przy sąsiednim stoliku siedziała Lady Almina, obecna pani na Highclere. Fast forward do wiosny 2012, i nie tylko musiałam zamówić bilety na kwietniową wizytę w lutym (w którym to miesiącu Highclere Castle dołączył wreszcie do nas żyjących w XXI wieku, i umożliwił ich kupno online), ale także dzieliłam zamek z wszystkimi wyżej wymienionymi, przy czym miażdżąca większość zwiedzających miała powyżej 60 lat. Jak jednak widać na zdjęciach, we wspaniałych ogrodach wokół pałacu można było znaleźć spore połacie nieusiane staruszkami.


Highclere Castle pozostaje prywatną własnością rodu Carnarvon, i dlatego, w odróżnieniu od arystokratycznych siedzib zarządzanych przez National Trust, nie tylko nie jest otwarty codziennie, lecz zamknięty przez dużą część roku - stąd bilety na zwiedzanie w dni, kiedy jest otwarty, trzeba rezerwować, i to najlepiej z dużym wyprzedzeniem. Bilety są drogie - utrzymanie takiej posiadłości kosztuje bajońskie sumy, i lordostwo Carnarvon, jako właściciele, muszą wszystko finansować z własnej kieszeni - choć są trzy rodzaje biletów:  najtańszy daje wstęp na teren ogrodów, za wstęp do środka pałacu i wystawy o znalezisku grobowca Tutenchamona płaci się osobno. Polecam jednak BARDZO wykosztowanie się na najdroższy bilet, bowiem zarówno wnętrza, jak i wystawa są tego warte. Można też zamek wynająć na wesele lub inne przyjęcie - nawet nie chcę myśleć, ile to kosztuje, ale takich imprez odbywa się wcale niemało. W środku nie wolno robić zdjęć, więc nie mogę Wam niestety pokazać np. sypialni Lady Sybil (z tabliczką "Lady Sybil's Bedroom"na biurku), poniżej zdjęcie z serialu, z jadalni, ze wspaniałym portretem mojego ulubionego angielskiego króla, Charlesa II, w tle - mogę potwierdzić, że jadalnia w rzeczywistości wygląda tak, jak w serialu, jedyna różnica to obrus i zastawa:
Fankom serialu nie muszę opisywać dreszczyku podniecenia, z jakim zaglądałam do kolejnych pomieszczeń, pokazywanych na ekranie. Muszę w tym miejscu dodać jednak, że wystawa egiptologiczna, choć dla większości zwiedzających to obecnie wisienka na torcie, jest także hipnotyzująco doskonała. Oczywiście maska pośmiertna i inne eksponaty to kopie - oryginały, co słuszne, znajdują się w Kairze - ale znajdująca się w ciemnej piwnicy pod pałacem wystawa, umiejętnie zaaranżowana, naprawdę pobudza wyobraźnię i pozwala na chwilę wcielić się w skórę Lorda Carnarvona i Howarda Cartera - odkrywców grobowca faraona Tutenchamona.

Wielu brytyjskich komentatorów analizowało fenomen popularności Downton Abbey, nie tylko w UK, ale  także w krajach, w których arystokratom dawno obcięto głowy, lub zmuszono ich do emigracji, i gdzie zawiłości angielskiego systemu klasowego są egzotyką. Moim zdaniem tajemnica leży w tym, że to opera mydlana, ale z, nomen - omen, klasą. Fabuła, zwłaszcza ostatniej serii, jest pełna niedorzeczności, postaci zmieniają charakter co 10 minut - ale to właśnie połączenie perypetii rodem z soap-opery z estetyką serialu kostiumowego, w którym to gatunku Brytyjczycy celują, bo mają ogromne kufry pełne spuścizny feudalnego systemu i mogą przebierać w autentycznych rekwizytach, w tym pałacach i ogrodach, uczyniło z DA jeden z najpopularniejszych seriali na świecie. Jego twórca,  Julian Fellowes, ma opinię największego snoba na Wyspach, który ma obsesję na punkcie systemu klasowego (zwanego też często upstairs, downstairs - arystokracja rezydowała na górze,"na pokojach", służący - na dole, w piwnicach). Niektórzy twierdzą, że "plebs" kocha Downton Abbey, bo tęskni za poczuciem stabilności, jakie dawały sztywne podziały społeczne - gigantyczna bzdura, mnie nie jest tęskno do harówki i nieustannego dygania. Lubię jednak DA, właśnie ze względu na zwariowane zwroty akcji, sympatycznych bohaterów, i perły w rodzaju: He looked so well. Of course it would happen to a foreigner. No Englishman would dream of dying in someone else’s house.** Dowodem, że dziś jednak jest trochę lepiej, jest to zdjęcie Lady Alminy z całym obecnym  personelem Highclere Castle - to zaledwie kilka osób (100 lat temu było ich kilkadziesiąt):
Tędy do Tajemniczego Ogrodu (ogrodzona murem część ogrodów nosi nazwę The Secret Garden) 
Ogrody Highclere Castle zaprojektował najsłynniejszy architekt krajobrazu w historii, Lancelot "Capability" Brown. Każdy wielbiciel jego sielsko -wiejskich ogrodów natychmiast je rozpozna - to właśnie jemu zawdzięczamy arkadyjską wizję Anglii.




* Co to jest "weekend"? to jedna z najzabawniejszych kwestii wypowiedzianych przez Dowager Duchess, Lady Grantham, którą gra kolejny "skarb narodowy", Maggie Smith.
** Jw.
Zdjęcia: 1, 3, 5-7, 11-14 - moje, reszta - z sieci.

22/03/2012

Dzień Matki w Stourhead

W Wielkiej Brytanii Dni Matki i Ojca są ruchome, tak, by zawsze przypadały w niedzielę, a tym samym, by można je było odpowiednio uczcić -  to pragmatyczne podejście, typowe dla jednej z brytyjskich cnót, common sense (zdrowego rozsądku). W tym roku ten dzień przypadł w zeszłą niedzielę: otrzymałam piękny portret, który szkoła usłużnie laminowała (dobrze, że szkoła ma to urządzenie - tym samym dziecięce arcydzieła przetrwają znacznie dłużej, niż papier), perfumy Valentina (tak, pamiętam o obiecanym dawno wpisie o perfumach - już niedługo)  oraz wyprawę do bodaj najsłynniejszych ogrodów w Anglii, Stourhead. Otwórzcie pierwszy lepszy przewodnik lub broszurę turystyczną, a prawie na pewno zobaczycie to zdjęcie:
Ewentualnie to:

Lub to:
Ogrody Stourhead, którymi zarządza ta cudowna, ukochana przez Brytyjczyków instytucja, National Trust, to miejsce, dla którego pewnie wynaleziono by określenie"zapierające dech w piersi", gdyby nie było znane już wcześniej. To spory kawałek od Londynu, ale przy okazji zwiedzania Stonehenge warto trochę dalej podjechać, by zobaczyć bodaj najpiękniejsze ogrody w kraju, który pod tym względem prawie nie ma konkurencji.
Nimfa w grocie - Stourhead pełne jest grót i pseudostarożytnych świątyń, tzw. follies, a także rzadkich i starych drzew
National Trust coraz częściej oprócz kawiarni i restauracji ma osobne ice - cream parlours (lodziarnie) z pysznymi lodami. Takie lody (ja lizałam gałkę o smaku apfelstrudel) zjedliśmy przy stoliku, gdzie zachwycił mnie pomysł na wykorzystanie konewki jako pojemnika na sztućce i jednocześnie serwetnika:
Trzy pierwsze zdjęcia z sieci, reszta moje.

13/09/2011

Walia, część II - Plas Newydd i Bodnant Garden.

Groucho Marx jest autorem jednego z najczęściej używanych cytatów, na pewno w angielszczyźnie:  że nie chciałby być członkiem żadnego klubu, który by go przyjął. Członkiem National Trust na pewno warto jednak zostać - wystarczyły trzy wizyty w posiadłościach zarządzanych przez tę niesamowitą organizację, by koszt rocznego karnetu nam się zwrócił, nie mówiąc już o moralnym pokrzepieniu, jakie daje nam poczucie, że dorzuciliśmy grosik do kiesy, bo NT nie bierze grosza od podatników, a koncertowo dba o brytyjskie dziedzictwo. To się opłaca także z innego powodu, i jest to moja rada dla osób osiadłych tu na stałe, które często podróżują samochodem. Zamiast zatrzymywać się na obskurnych stacjach i płacić zdziercze ceny w KFC czy innych sieciówkach, warto skręcić do najbliższej posiadłości NT (a Wyspy są nimi usiane - jest ich w sumie ponad 300) - karnet daje ci bowiem wolny wstęp i parking, nawet jeśli zatrzymujesz się na 5 minut i nie zamierzasz zwiedzać. Toalety w pałacach i zamkach NT są zawsze czyste, liczne i puste, w każdym jest też sklep i kawiarnia (to ważne źródła dochodu dla NT i nie ma się co obrażać za "komercjalizację"), często z lokalnym jedzeniem i pysznymi ciastami. Warto podjechać milę czy dwie i zrobić sobie miły przerywnik, zamiast wdychać spaliny, jedząc junk food, i stać w kolejce do toalety.
W czasie naszego pobytu w Snowdonii zwiedziliśmy dwa miejsca zarządzane przez NT. Pierwsze to pałac Plas Newydd, na wyspie Anglesey. Była to siedziba Markiza Anglesey i wnętrza są doskonale zachowane. Można tu podziwiać słynny fresk Rexa Whistlera, malarza, który był mistrzem iluzji. Poza tym architekt nieruchomości wybrał dla niej wyjątkowej urody lokalizację.

Nasze okolice w Hampshire są pełne miejsc wartych odwiedzenia (o czym już pisałam, ale temat pozostaje niewyczerpany, zatem jeszcze na pewno będę się chwalić): wśród nich są dwa światowej sławy arboreta: Hillier Gardens oraz Exbury Gardens. Niewiele jest zresztą krajów na świecie, które mogą rywalizować z Wielką Brytanią ilością i urodą ogrodów. Bodnant zaliczany jest do ścisłej światowej czołówki - liczba rosnących tu gatunków, wśród nich tak egzotyczne jak olbrzymie sekwoje, zwala profesjonalnych ogrodników z nóg. Arystokratyczna rodzina, do której ogród należał, przekazała go NT (jest to jedno z zaledwie kilku miejsc, gdzie ogrodem zarządza NT, ale nieruchomość pozostaje prywatną własnością - utrzymanie wielkiego ogrodu wymaga Midasowej fortuny), ale wciąż mieszka w przepięknej posiadłości w jej sercu - wyobrażacie sobie dorastać w takim miejscu? Po zmroku, gdy nie ma już ludzi, ogród znowu "należy" do rodziny.




Dwie ochotniczki przebrane w dziewiętnastowieczne stroje. NT działa tak dobrze także dzięki licznym wolontariuszom, którzy bezpłatnie poświęcają swój czas

12/07/2011

Jak ocalić pszczoły

Byłam zdziwiona odzewem, jaki wzbudził mój post o losie pszczół. Przekonałam się wtedy, że wiele osób jest zaniepokojonych ginięciem pszczół i że śledzą medialne doniesienia na ten temat. O tym, że świadomość społeczna problemu rośnie z każdym miesiącem, przekonałam się w minioną sobotę, kiedy to miałam przyjemność odwiedzić jedną z dorocznych imprez ogrodnicznych Royal Horticultural Society (kolejnej niesamowitej Wyspiarskiej organizacji o długiej i bogatej tradycji): Hampton Court Flower Show. O ile odbywająca się wcześniej Chelsea Flower Show, wystawa pełna VIP-ów, otwierana przez królową, jest bardziej znana, to jednak prawdziwi pasjonaci ogrodnictwa uważają wystawę w Hampton Court za lepszą: odbywa się na większym terenie, bez celebrytów i ekip TV (w każdym razie znacznie mniej jest blichtru, jak z naciskiem mówili mi wszyscy bywalcy), w spektakularnym sąsiedztwie pałacu Tudorów (gdzie są, obok Petworth, najwspanialsze kuchnie i gdzie odbywają się arcyciekawe pokazy historycznego gotowania), i można obejrzeć dokładnie te same ogrody, co w Chelsea.
Widok z góry: na pierwszym planie "ogród jadalny" (Edible Garden), w tle - pałac Hampton Court
Wszystkie te wystawy razem składają się na największą imprezę ogrodniczą na świecie - zważywszy na tubylcze umiłowanie grzebania w ziemi i wkład w botanikę, gdzież indziej? O samej wystawie napiszę jednak w innym miejscu - wspominam o niej dlatego, że motywem przewodnim dla wielu wystawców było ocalenie pszczół i innych owadów zapylających i tak wielu bee - friendly gardens chyba jeszcze w historii tej imprezy nie było.
Bardzo, bardzo chciałabym mieć kiedyś własny przyjazny pszczołom ogród. Pocieszam się, że ogród za płotem, moich sąsiadów, z którymi jesteśmy bardzo zaprzyjaźnieni, jest pod tym względem wręcz ideałem - sąsiadka (towarzyszyła mi w ostatnią sobotę) od lat świadomie sadzi takie rośliny, które przyciągają pszczoły i bąki. To oznacza, że miesza takie kwiaty, jak lawenda i wiciokrzew, z drzewami i krzewami owocującymi: pszczoły potrzebują bowiem i pyłku, i nektaru. Słowo "pestycydy" to w jej słowniku najszpetniejsze przekleństwo - szkodniki zwalczane są w sposób organiczny, choćby nawet ręcznie, a na obrzeżach ogrodu rosną sobie przyjazne pszczołom "chwasty", np. pokrzywy. W UK są już firmy, które specjalizują się w takich ogrodach: zakładając nowy, można kupić gotowe mieszanki nasion, z ktorych wyrosną ogrody- łąki, imitujące prawdziwe łąki, najprzyjaźniejsze zapylaczom środowisko. 
Na wielkim show rolniczym, The New Forest Show, odbywającym się u nas co roku, swoje stoiska miało kilka takich firm.
Nicholas reklamuje pszczelolubny ogród
Na innym stoisku
Jeśli nie masz ogrodu, firmy kosmetyczne Burt's Bees i Melvita (obie oferują dobrej jakości, naturalne produkty) wspierają różne projekty pomagające pszczołom - Melvita nawet hoduje pszczoły w ...Covent Garden!

10/06/2011

Dziecko w naturze

Co weekend korzystamy z tego, że wiele się u nas dzieje, albo zwiedzamy kolejne niezwykłe posiadłości National Trust. Jeden z weekendów majowych spędziliśmy najpierw na terenie Sparsholt Agricultural College - to szkoła rolnicza, która ma duże połacie ziemi niedaleko Winchesteru. W szkole uczą, przez zajęcia praktyczne, wszystkich aspektów nie tylko rolnictwa, ogrodnictwa czy hodowli zwierząt (wszelkich, łącznie z rybami czy końmi), ale także np. leśnictwa czy pszczelarstwa. Bardzo podoba mi się to, że studenci nie siedzą głównie w klasach, tylko wszystkiego uczą się hands on - hodują rośliny w ogromnych szklarniach, ryby w stawach, doją krowy w dojniach, myją psy (jest tu też kurs psiego fryzjerstwa) itd. Posiadłość szkoły to jak gigantyczne i szalenie zróżnicowane gospodarstwo - jest tak wielkie, że w dni otwarte publikę wożą po nim piętrusy i traktory z przyczepami. Co roku Sparsholt otwiera swoje podwoje w ramach dni otwartych i jest to wspaniała rozrywka dla dzieci, które mogą dotykać zwierząt: Nicholas pogłaskał np. krowę, prosiaczka i sówkę (lokalne Towarzystwo Ochrony Ptaków miało swoje stoisko, a na nim żywe sowy i sokoły).  W UK, jeśli coś oddycha lub rośnie, ma swoje towarzystwo ochrony lub miłośników - takich organizacji są tysiące.

Był akurat czas narodzin prosiaczków
Te ozdobne karpie osiągają wysokie ceny
Nie tylko ja, miłośniczka sów, chciałam pogłaskać tę sówkę (u góry zbliżenie)
Dzieci mogły posiedzieć w olbrzymich traktorach John Deere
Morris Dancing - o tym przedziwnym tradycyjnym tańcu, quasi - ludowym, można by napisać cały post
A następnego dnia pojechaliśmy do niedalekiego Alresford, na doroczny, opisywany już przeze mnie, Festiwal Rukwi Wodnej. Rukiew, niestety kompletnie niedostępna w Polsce, to jedna z najzdrowszych roślin jadalnych świata, wybitnie wysoko ceniona już w starożytności - szczegółowo pisała o tym Bea. Ja teraz nadrabiam lata pozbawionego rukwi dzieciństwa, mieszkamy bowiem w jej zagłębiu - tutejsi hodowcy chcą zresztą zastrzec nazwę watercress dla rukwi uprawianej tradycyjnie,  na poletkach z wodą źródlaną (spring water beds - to zapewne z powodu takich specjalnych warunków hodowli nie uprawia się jej w Pl), bo już są zakusy, by rukiew uprawiać przemysłowo, bez wody źródlanej.
Prezentacja poszczególnych etapów hodowli
Jedno z wielu stoisk z żywnością - Festiwal to tak naprawdę duży rynek. Na pierwszym planie muffinki z rukwią

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails